Γουόκι Τόκι Podcast

Το Γουόκι Τόκι ξεκινάει με μια διόρθωση για το “δώσε ένα τέλος να αρμόζει”, γιατί καμιά φορά πρέπει να ξαναγυρίσεις σε ένα κράξιμο και να πεις “κάτσε, μήπως το αδίκησα λίγο;”. Από εκεί η βόλτα ανοίγει σε σχολικές εκδρομές, Sepultura, DVD από video club, καμένα CD, άγραφα δισκάκια που έμειναν για πάντα στο συρτάρι, δισκάδικα που μύριζαν χαρτίλα, τσιγαρίλα και υγρασία, και το shuffle που μάλλον σκότωσε την ιδέα του δίσκου.

Περπατάμε, μιλάμε, ξεθυμαίνουμε.

Chapters:

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Γιατί δεν μας σοκάρει πια μια γυναικοκτονία;

Τρίτη βράδυ στον Πειραιά και η βόλτα ξεκινάει από εκεί που δεν γίνεται να κάνεις πως δεν βλέπεις: άλλη μια γυναίκα νεκρή, άλλη μια ιστορία που περνάει από τα timelines, άλλη μια κοινωνία που μοιάζει να έχει φάει αναισθητικό. Ο Μανώλης και ο Αλέκος μιλάνε για την αδυναμία προστασίας, τα σπίτια που φτιάχνουν ανθρώπους, την “παλιάς κοπής” αρρενωπότητα, την πολιτική που κοιτάει searches σαν marketing report και την ανάγκη να δείχνεις τον καραγκιόζη με το δάχτυλο όταν λέει καραγκιοζιλίκια.

Και επειδή είναι Γουόκι Τόκι, η κουβέντα δεν μένει εκεί με στημένη σοβαροφάνεια. Περνάει από Unforgiven II, Σφακιανάκη, ευγένεια, λάθος παραγγελίες, γαρίδες που μυρίζουν παιδικό τραύμα, καρπούζι με φέτα, πεπόνι, αχινούς, ψάρεμα και 9,25 χιλιόμετρα που βγήκαν με το ζόρι αλλά βγήκαν.

Περπατάμε, μιλάμε, ξεθυμαίνουμε.

Chapters:

00:00 Intro και η μέρα που χάθηκε

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Δευτέρα βράδυ στον Πειραιά, με τη βόλτα να ξεκινάει από το απλό και τίμιο παράπονο ότι το χιλιάρικο έχει γίνει το νέο πεντακοσάρικο.

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Αυτή τη φορά ξεκινάμε από τον Ολυμπιακό. Όχι επειδή γίναμε αθλητική εκπομπή, αλλά γιατί όταν η ομάδα της πόλης σηκώνει ευρωπαϊκό, στον Πειραιά κάτι κινείται. Χαρά, άγχος, γκρίνια, οπαδικά, Παναθηναϊκοί που δεν χαίρονται, Ολυμπιακοί που δεν ξέρουν πώς να χαρούν ήσυχα, και κάπου εκεί ανοίγει η γνωστή τρύπα.

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Προειδοποίηση: πιο βρόμικο απ’ ό,τι συνήθως.

Παρασκευή βράδυ στον Πειραιά, με τον απόηχο από Final Four, γρουσουζιές, καπνογόνα και μια συζήτηση για πουράκια που έπρεπε να μείνει αθώα αλλά φυσικά δεν έμεινε.

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Δευτέρα βράδυ στον Πειραιά, με το 11:30 pace να φαίνεται ξαφνικά αξιοπρεπέστατο και μια ιστορία από παιδικό πάρτι στη Γλυφάδα να ανοίγει την πόρτα στο χάος.

Μια βόλτα που ξεκινάει με “πώς περνάει ο καιρός” και καταλήγει σε κανονικό καβγά για το αν η παράδοση σώζει τίποτα ή απλώς μας κρατάει στο ίδιο τσουκάλι.

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Παρασκευή βράδυ στον Πειραιά, με το Γουόκι Τόκι να ανακαλύπτει ότι κάπως βρέθηκε στο Health & Fitness και το σώμα να υπενθυμίζει ότι μετά τα 40 δεν αστειεύεται.

Δηλαδή μια βόλτα που ξεκίνησε με στατιστικά και κατέληξε να πιάνει όλη την ελληνική σαλάτα.

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Δευτέρα στον Πειραιά, με το παντελόνι να μπαίνει λίγο πιο άνετα, τη μακαρονάδα να έχει κάνει τη ζημιά της και τη βόλτα να ξεκινάει από πίεση, δουλειά και ψεύτικα deadlines.

Από εκεί η κουβέντα ανοίγει σε επιχειρηματίες που άφησαν στίγμα, ανθρώπους που δουλεύουν με φόβο, ψυχολόγους που δεν ξέρεις πώς να διαλέξεις, την καχυποψία που έγινε σχεδόν αρετή, το πώς κρίνουμε τους άλλους, το mansplaining, τον μισογυνισμό, τους “κόκκινους” χαρακτήρες, την Παλαιστίνη, το Ισραήλ και κάπου προς το τέλος επιστρέφει στο ΟΑΚΑ, στη Βίσση, στην Taylor και στο απόνερο των Metallica.

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Την επόμενη μέρα από τους Metallica, η βόλτα στον Πειραιά έχει ακόμα το live κολλημένο στο κεφάλι.

Από το εισιτήριο των 350 ευρώ και το πρώτο χτύπημα του Hetfield, η κουβέντα πάει στο αν πεθαίνει ποτέ το metal, στο γιατί μια μπάντα μπορεί να σε κάνει πάλι 14 χρονών, στις Τρύπες που ακούστηκαν από τους Metallica, στο gatekeeping, στις προδοσίες που τελικά δεν ήταν προδοσίες, στα σκοτάδια πίσω από τη μουσική, στους εθισμούς, στη φήμη, στους αθλητές και κάπου στο τέλος μέχρι τον Μπετόβεν με μια βέργα στο στόμα.

Κλασική Γουόκι Τόκι βόλτα: ξεκινάει από συναυλία και καταλήγει να κουβαλάει μισή ζωή.

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Αυτή τη φορά ξεκινάμε από AI prompts και Excel πειράματα, περνάμε από μαχητικά αεροπλάνα, τράπεζες, πιστωτικές που δεν ζήτησε κανείς, σχολεία που καίνε μυαλά, δουλειές που σε πετάνε στα βαθιά, σύνδρομο απατεώνα, παιδεία, τύχη, ρουσφέτια και καταλήγουμε — φυσικά — σε air fryer και καλαμάκια κοτόπουλο.

Ένα επεισόδιο για το πώς μαθαίνουμε, πώς δουλεύουμε, πώς μας δουλεύουν και γιατί τελικά όλα θέλουν χρόνο, περπάτημα και λίγη λιγότερη καραμπίνα.

Walkie Talkie — Το podcast… του δρόμου.

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.