Γουόκι Τόκι Podcast

Το Walkie Talkie βγαίνει στον δρόμο και μια μετακόμιση εταιρείας γίνεται αφορμή για να ανοίξει η μεγάλη γκρίνια: οπτικές ίνες που δεν ήρθαν, 5G λύσεις που εμφανίζονται μαγικά, τεχνικοί που ακυρώνονται λάθος και πάροχοι που κάπως πάντα σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν δουλεύει τίποτα.

Κάπου εκεί χωράνε όλα μαζί: job hopping, Gen Z, boomers, μισθοί, εταιρείες, CEO με σαμπάνιες, γαλέρες, η ουτοπία των 1200€, ΔΕΗ, Steve Jobs, ER και παπούτσια Sportex.

Ένα επεισόδιο με πολλή γκρίνια, αρκετό νεύρο και την κλασική απορία: ποιος πρέπει να αλλάξει πρώτος — οι εταιρείες, οι εργαζόμενοι ή εμείς που ακόμα περιμένουμε να δουλέψει το σύστημα;

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Το Walkie Talkie βγαίνει πάλι στον Πειραιά, με τα γνωστά — περπάτημα, αέρας και σκέψεις που δεν ήταν στο πρόγραμμα.

Κάπου εκεί χωράνε όλα μαζί: ζυγαριά, κάτι μισά κιλά που χάθηκαν και ξαναγύρισαν, φέτα που δεν βοηθάει, βραδινά μπροστά στην τηλεόραση και εκείνο το “έλα μωρέ” που πάντα βρίσκει τρόπο να μπει στη μέση.

Λίγο πιο δίπλα, συνήθειες που δεν κόβονται εύκολα, κάπνισμα, reward eating και κάτι μικρές αυταπάτες ότι “το έχουμε” — μαζί με κάτι κόλπα της φτώχειας που κάπως σε πείθουν ότι κάτι κάνεις.

Και όπως πάντα, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, μπαίνουν και τα υπόλοιπα: social media, εικόνα, πραγματικότητα, και αυτή η περίεργη φάση που ξεχνάς τι είπες πριν λίγο αλλά θυμάσαι ακριβώς τι θα φας μετά.

Και κάπου εκεί, χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, μένουν τρεις λέξεις να αιωρούνται: πειθαρχία, συνέπεια, αυτοσεβασμός — και ένα γιουβέτσι που δεν έπρεπε να έχει εμφανιστεί ποτέ.

Μια κανονική βόλτα.

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Σε αυτό το επεισόδιο του Walkie Talkie Podcast, περπατάμε στον Πειραιά με αέρα, ψύχρα και αρκετή γκρίνια, αλλά και με διάθεση να πιάσουμε τα πάντα από την αρχή.

Ξεκινάμε από μια εντυπωσιακή κουβέντα για νέες γονιδιακές θεραπείες στην όραση και το πώς η επιστήμη προσπαθεί να βρει παρακάμψεις εκεί που παλιά λέγαμε «δεν γίνεται». Από εκεί περνάμε σε μεταμοσχεύσεις μαλλιών, περούκες στο Hollywood και το αιώνιο πρόβλημα του αέρα στις ηχογραφήσεις.

Μετά η συζήτηση βαραίνει: δημόσια υγεία, πολιτική, διαφθορά, ρουσφέτια, δικαιοσύνη, δημοσιογραφία και το γιατί έχουμε συνηθίσει πράγματα που δεν θα έπρεπε ποτέ να θεωρούνται φυσιολογικά. Πιάνουμε και πιο σκοτεινά θέματα, όπως οι γυναικοκτονίες, το true crime και το πώς μια κοινωνία μαθαίνει — ή δεν μαθαίνει — από όσα συμβαίνουν γύρω της.

Και φυσικά, επειδή είμαστε εμείς, κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά χωράνε οι νέες ταυτότητες, ο Κεντέρης, τα σοκολατένια πασχαλινά αυγά, τα αχλαδόμηλα, τα πουράκια στο γραφείο και χορηγοί από τα ένδοξα χρόνια του Netscape Navigator.

Ένα επεισόδιο λίγο πιο μαύρο, λίγο πιο νευρικό, αλλά 100% Walkie Talkie.

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Το Walkie Talkie Podcast βγαίνει ξανά στον δρόμο και αυτή τη φορά η κουβέντα ξεκινάει από κάτι απλό και ύπουλο: παλιές φωτογραφίες. Μαλλιά που άσπρισαν, γένια που άλλαξαν, κιλά που ήρθαν και έφυγαν, και η μεγάλη συνειδητοποίηση ότι μετά τα 40 το σώμα δεν χαρίζει τίποτα.

Από εκεί περνάμε σε μεταβολισμό, εξετάσεις, σουβλάκια, γαριδάκια για βραδινό, στόχους που δεν βάζουμε, στόχους που πρέπει να βάζουμε, διακοπές που απειλούν κάθε προσπάθεια και το περίφημο dad bod. Με λίγα λόγια, μια προσπάθεια να εξηγήσουμε στους 30ρηδες τι τους περιμένει — χωρίς να τους τρομάξουμε πολύ. Ή ίσως ακριβώς για να τους τρομάξουμε.

Και επειδή η συζήτηση δεν κάθεται ποτέ φρόνιμα, καταλήγουμε σε σχέσεις, συμβουλές που δεν πρέπει να δίνεις εύκολα, ρομάντζο, μπουζούκια, ελληνικό τραγούδι, Μαρινέλλα, Πάριο, Πλέσσα, Βιτάλη, Ρουβά, Αργυρό, Σιλό και Βαρελάδικο. Δηλαδή, από το άσπρο γένι μέχρι το “με κακομεταχειρίστηκες”, μια απολύτως φυσιολογική βόλτα στον Πειραιά.

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.