Traktat w Radnot z 1656 roku był próbą rozbioru Rzeczypospolitej między Szwecję, Siedmiogród, Brandenburgię, Bogusława Radziwiłła i Kozaczyznę.
Karol X Gustaw, osłabiony klęskami wojsk szwedzkich, szukał nowego sojusznika. Znalazł go w Jerzym II Rakoczym, księciu Siedmiogrodu, który liczył na koronę polską i powiększenie znaczenia własnego państwa.
6 grudnia 1656 roku w Radnot, dzisiejszym Iernut w Rumunii, podpisano porozumienie przewidujące podział ziem Rzeczypospolitej. Szwecja miała otrzymać między innymi Kujawy, Prusy Królewskie, Kaszuby, część Mazowsza, Podlasie oraz znaczne obszary Wielkiego Księstwa Litewskiego. Brandenburgii przypadły wcześniej obiecane ziemie Wielkopolski, Bogusławowi Radziwiłłowi województwo nowogródzkie, a Rakoczemu ogromna część Korony, w tym Małopolska. Kozacy mieli uzyskać własne państwo, którego granic nie określono dokładnie.
Traktat nie został jednak zrealizowany. Wkroczenie Rakoczego do Rzeczypospolitej zakończyło się klęską, a plan podziału państwa rozpadł się szybciej, niż jego autorzy zakładali. Radnot pozostał jednym z najbardziej konkretnych projektów rozbioru Rzeczypospolitej w XVII wieku.
Wesprzyj podcast:
Buy coffee for Podcast Miejsca Nieoczywiste - buycoffee.to
Miejsca Nieoczywiste - Suppi by Patronite