శ్లోకం 103:

శీలం సతాం గతిః శ్రేష్ఠా శీలం శరణమ్ ఉత్తమమ్ |

శీలం చ భావయేద్ ధీమాన్ నిత్యం శీలం విచింతయన్ ||

అంటే:

శీలమే సత్పురుషుల శ్రేష్ఠమైన మార్గం మరియుఉత్తమమైన శరణ్యం. బుద్ధిమంతుడు ఎల్లప్పుడూ

శీలంపైనే చింతన కలిగి ఉండాలి.

శ్లోకం 102:

శీలం చ భావయేద్ ధీమాన్ నిత్యం శీలం విచింతయన్ |

శీలవంతః స్మృతా లోకే శీలాచ్ ఛ్రేయో 'ధిగచ్ఛ తి ||

అంటే:

బుద్ధిమంతుడు ఎల్లప్పుడూ శీలం గురించి ఆలోచిస్తూ దానిని పెంపొందించుకోవాలి. లోకంలో శీలవంతులే గుర్తుం డిపోతారు; శీలం ద్వారానే పరమ శ్రేయస్సు లభిస్తుం ది.

శ్లోకం 101:

వివేకం చ సమాసాద్య శీలవాన్ గుణవాన్ నరః |

వివేకాన్ న విచ్యేతి సర్వత్ర సుఖితో భవేత్ ||

అంటే:

వివేకాన్ని పొందిన మనిషి శీలవంతుడిగా, సద్గుణశీలిగా మారతాడు. వివేకం వల్ల అతడు పతనం చెందడు; ఎల్లప్పుడూ సుఖంగా ఉంటాడు.

శ్లోకం 100:

ఇమం ధర్మమ్ అవిజ్ఞాయ మోహాద్ అన్యత్ర గచ్ఛతి |

గచ్ఛ న్ ప్రేత్య శుభాంయోనిమ్ అనేన సహ ముహ్యతి ||

అంటే:

ఈ ధర్మాన్ని అర్థం చేసుకోకుండా, భ్రమ వల్ల ఇతర మార్గాలకు వెళ్లేవాడు, మరణానంతరం పుణ్యలోకాలకు వెళ్లినా, అక్కడ కూడా అజ్ఞానంతోనే (భ్రమలోనే) ఉంటాడు.

శ్లోకం 99:

ప్రజ్ఞాం చాష్టాదశ విద్యాః శీలం చ వివిధం మహత్ |

ఏవం గుణగణః శ్రేష్ఠో ధర్మో 'యం శరణాగతః ||

అంటే:

ప్రజ్ఞ, పద్ధెనిమిది విద్యలు మరియు వివిధ రకాల గొప్ప నైతిక విలువలు — ఈ సద్గుణాల సమూహమే మనిషి శరణు పొందవలసిన ధర్మము.

శ్లోకం 98:

శూన్యతాం సర్వభావానాం క్షణికత్వం తథైవ చ |

విజ్ఞాయ ధర్మతాం శ్రేష్ఠాం ప్రహాణం సముపాచరేత్ ||

అంటే:

అన్ని విషయాలు శూన్యమని, అవి క్షణికమని అర్థం చేసుకుని, వస్తువులయొక్క ఈ పరమ

స్వభావాన్ని (ధర్మతను) తెలుసుకుని, మనిషి కోరికలను వదిలివేయాలి.

శ్లోకం 97:

యథా స్వప్నో యథా మాయా యథా చ మరీచికా జలే |

తథా భావాన్ విజానీయాన్ న త్వేవాత్మని సజ్జతే ||

అంటే:

కలలాగా, మాయలాగా, నీటిలోని ఎండమావిలాగా — ఈ ప్రపంచంలోని విషయాలను అర్థం చేసుకోవాలి; వాటిని నిజమైనవని నమ్మి వాటికి బానిస కాకూడదు.

శ్లోకం 96:

దృష్ట్వా భావాన్ అసారే 'స్మిన్ దృష్ట్వా మృత్యుం సదైవ హి |

దృష్ట్వా సంసార దుఃఖాని ప్రహాణం సముపాచరేత్ ||

అంటే:

ఈ అనిత్యమైన వస్తువులలో సారం లేదని గుర్తిం చి, మరణం ఎప్పుడూ వెన్నంటే ఉందని తెలుసుకుని, సంసార దుఃఖాలను దర్శించి, మనిషి వైరాగ్యాన్ని (కోరికలను వదిలివేయడం) అలవర్చుకోవాలి.

శ్లోకం 95:

ప్రజ్ఞాం చ భావయేద్ ధీమాన్ నిత్యం ప్రజ్ఞాం విచింతయన్ |

ప్రజ్ఞావంతః స్మృతా లోకే ప్రజ్ఞయాశ్రేయో 'ధిగచ్ఛ తి ||

అంటే:

బుద్ధిమంతుడు ఎల్లప్పుడూ ప్రజ్ఞ గురించి ఆలోచిస్తూ దానిని పెంపొందించుకోవాలి. లోకంలో ప్రజ్ఞావంతులే చిరస్మరణీయులు; ప్రజ్ఞ ద్వారానే మనిషి పరమ శ్రేయస్సు ను పొందుతాడు.

శ్లోకం 94:

యథా చక్షుర్ విభావసోర్ యథా దీపః ప్రకాశకృత్ |

తథా ప్రజ్ఞా ప్రకాశార్థా ప్రజ్ఞా చక్షుః శుభస్య చ ||

అంటే:

కన్ను ఎలాగైతే సూర్యుడిని చూస్తుం దో, దీపం ఎలాగైతే వెలుగునిస్తుం దో, అలాగే ప్రజ్ఞ జీవితంలో వెలుగును నింపి శుభాలను చూసే జ్ఞాన నేత్రాన్ని ప్రసాదిస్తుం ది.