శ్లోకం 53:

ఇంద్రియాణి విషయేషు ప్రవృత్తాని ప్రమాదతః |

తాని సంయమ్య మేధావీ ధృతిమాన్ భవతి ధ్రువమ్ ||

అంటే:

అశ్రద్ధ వల్ల ఇంద్రియాలు బాహ్య విషయాల వైపు పరుగెత్తినప్పుడు, వాటిని అదుపులో ఉంచుకున్న జ్ఞాని ఖచ్చితంగా స్థిరబుద్ధిని పొందుతాడు.

శ్లోకం 52:

శీలవతాం గుణాః కార్యా దానం క్షాం తిశ్ చ భావయేత్ |

ఏతైర్ హి శీలవద్భిశ్ చ లోకా ద్వావ్ అపి శోభితే ||

అంటే:

శీలవంతులైన వారు తమ సద్గుణాలను ఆచరించాలి; దానము మరియుఓర్పును

పెంపొందించుకోవాలి. వీరి వల్ల మరియు వీరి శీలం వల్ల ఇటు ఇహలోకం, అటు పరలోకం రెండూ ప్రకాశిస్తాయి.

శ్లోకం 51:

తథా హి శీలం ఆదాయ దానం క్షాంతిం తథైవ చ |

ప్రజ్ఞాం చ భావయిత్వాన ప్రాప్నోత్య్ అమృతం పదమ్ ||

అంటే:

శీలాన్ని (నైతికత) స్వీకరించి, దానము, ఓర్పు మరియు ప్రజ్ఞను పెంపొందించుకోవడం ద్వారా మనిషి అమృత పదాన్ని (నిర్వాణాన్ని) పొందుతాడు.

శ్లోకం 50:

యావజ్ జీవం తథా ధర్మమ్ ఆచరత్య్ అనుపశ్యతః |

మృత్యోర్ అగ్రతస్ తిష్ఠంతస్ తథా ధర్మమ్ ప్రచక్షతే ||

అంటే:

జీవించి ఉన్నంత కాలం ధర్మాన్ని స్పష్టమైన అవగాహనతో ఆచరించాలి. మరణం ముందు నిలబడి ఉన్నవారే ధర్మాన్ని సరిగ్గా ప్రవచిస్తారు.

శ్లోకం 49:

మృత్యుర్ ఆగచ్ఛతి క్షిప్రం న కాలః ప్రతిపాలయతే |

శీలవతాం గుణాః కార్యా మృత్యునా న విలంబనమ్ ||

అంటే:

మరణం వేగంగా వస్తుం ది; అది సమయం కోసం వేచి చూడదు. కాబట్టి శీలవంతులు తమ సద్గుణాలను పెంపొందించుకోవాలి; మరణం విషయంలో జాప్యం పనికిరాదు.

శ్లోకం 48:

అద్య వా మ్రియతే జంతుః శ్వః కథం వాప్య అమానృతః |

ఇత్య్ ఏవం విచింతయిత్వా ధర్మమ్ ఆరభతే శుభమ్ ||

అంటే:

ఈ ప్రాణి ఈ రోజే మరణించవచ్చు, రేపటి వరకు ఉండకపోవచ్చు — అని ఆలోచించి, శుభకరమైన ధర్మాన్ని ప్రారంభించాలి.

శ్లోకం 47:

శుభాశయస్య ధర్మస్య కర్తవ్యః సముపాగమః |

అద్య వా శ్వః కథం వా స్యాద్ ఇత్య్ అవశ్యం విచింతయన్ ||

అంటే:

నేను ఈ రోజే చనిపోతానా లేక రేపా?' అని ఆలోచిస్తూ, శుభకరమైన ధర్మాన్ని ఆచరించడంలో నిమగ్నం కావాలి.

శ్లోకం 46:

నిత్యం మృత్యువశంయాంతి జీవాః సర్వత్ర సర్వదా |

ఏవం విచింత్య ధర్మజ్ఞః క్షిప్రమ్ ఆరభతే శుభమ్ ||

అంటే:

ప్రాణులన్నీ ఎప్పుడూ మరణానికి వశమైపోతాయి. దీనిని గుర్తిం చిన ధర్మవేత్త వెంటనే తన శుభకార్యాలను (ధర్మాచరణను) ప్రారంభిస్తాడు.

శ్లోకం 45:

న కశ్చిద్ అప్య అమృతో లోకే న కశ్చిద్ అప్య అజరః క్వ చిత్ |

న కశ్చిద్ అప్య అమర్షణః సర్వం మరణమ్ ఆగతః ||

అంటే:

ఈ లోకంలో మరణం లేనివాడు లేడు; ముసలితనం రానివాడు ఎక్కడా లేడు. పుట్టిన ప్రతిదీ మరణం వైపు వెళ్లాల్సిం దే.

శ్లోకం 44:

యథా హి కాష్ఠ-వాహిన్యా నదీయావారిణా ప్లవః |

అదృష్టపూర్వ ఆయాతి తథా జాతి జరా మరణమ్ ||

అంటే:

నదీ ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోయే కట్టె ముక్క ఏ విధంగానైతే తాను ఎప్పుడూ చూడని చోటికి చేరుతుందో, అలాగే పుట్టుక, ముసలితనం మరియుమరణం కూడా సంభవిస్తాయి.