Στο παρόν επεισόδιο επιχειρείται μία προσέγγιση της κατάθλιψης κυρίως μέσα από την ψυχαναλυτική σκοπιά. Η κατάθλιψη παρουσιάζεται ως η κατάρρευση της ικανότητας ενός ανθρώπου να "υποφέρει εποικοδομητικά", δηλαδή ως παρεμπόδιση της ικανότητας του να επεξεργαστεί το ψυχικό άλγος και να πενθήσει. Όταν ψυχισμός του ατόμου δεν μπορεί να μεταβολίσει επώδυνες αλήθειες και απώλειες, τότε κανείς βρίσκεται εκτεθειμένος στον κίνδυνο κατάθλιψης. Το επεισόδιο χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος, αφού παρουσιαστούν ορισμένα επιδημιολογικά στοιχεία, παρατίθεται ένας λειτουργικός ορισμός της κατάθλιψης και επιχειρείται διαφοροποίηση της κατάθλιψης από το πένθος, το οποίο είναι μία φυσιολογική και συνάμα αναγκαία διαδικασία που βαθαίνει την σχέση μας με την ζωή. Εν συνεχεία, γίνεται προσπάθεια τοποθέτησης της κατάθλιψης μέσα στην αναπτυξιακή διαδικασία του ανθρώπου, όπου η κατάθλιψη προκύπτει ως  αποτυχία εσωτερίκευσης μίας "αρκετά καλής" μητέρας, η οποία έχει τις ρίζες της στις δυσκολίες που παρουσιάζονται τόσο στον πρώτο χρόνο ζωής, όσο και αργότερα κατά την διάρκεια του σταδίου του αποχωρισμού - ατομικοποίησης. Στο τρίτο και τελευταίο κομμάτι του επεισοδίου παρατίθενται ορισμένες σκέψεις σχετικά με το πως βοηθάει η ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία τον καταθλιπτικό ασθενή, μετακινώντας τον από την ζώνη του θανάτου, στο ξέφωτο της ζωής μέσα από μία αργή, κοπιαστική μα παράλληλα αναγκαία ψυχική εργασία.