کتابخانه

بعد از اين جريان بازجویی و دادگاه، ديگرخيالم از بازجويي راحت شده بود. و منتظر بودم يكي از همين روزها مثل سعيد و محمدرضا و… اسم من را با كلية وسايل صدا كنند.
در اين ايام فشار و تحقيرهاي بيشتري هر روز به شكل جديدي توسط پاسدارن اعمال مي شد.
شبها ب استراحت به شکل تيغي و كتابي بود، تعدادي هم نشسته مي خوابيدند.
اگر پاسدار بند عصباني نبود، نيم ساعت هواخوري بود.
با توپي كه از جوراب بود فوتبال بازي مي كردند.
خسرو اميري ورزش و حركات رزمي را تبليغ مي كرد.
و پاسداران كه تحمل روحيه و نشاط بچه ها را نداشتند، هواخوري را تعطيل و هر روز به هر بهانه يي اذيت ميكردند...
... روزها هوا سرد بود. لباس مناسب نداشتيم، شبها چند نفر دو پتوي نازك سربازي و اغلب تا صبح مي لرزيديم. روزها، البته اگر بازجويي نبود، به انتقال تجارب و خاطرات، آموزش مورس، درست كردن وسايل مختلف براي سلول و رسيدگي به بيماران و مجروحين مي گذشت.
هيچ امكان دارويي نداشتیم.
چون پاسداران بدشان نميآمد درگير شپش و قارچ و انواع آلودگيهاي عفوني و… شويم.
به لحاظ غذايي، هيچ كس سير نمي شد. صبحانه، يك ليوان چاي ولرم با ردي از پنير روي تكه يي نانِ نازكِ كه يك لقمه مي شد...
شبها هر قدر كه مي توانستيم با برنامة ترنا بازي فشارهاي بازجويي و سختي و خستگي روز را از تن خارج كنيم. اگر پاسداران وارد سلول مي شدند، همه را به زير هشت و وسايلمان را مي گشتند ...
یک شب همه را جمع كردند و به حسينيه بردند. محلي براي مصاحبه هاي اجباري و سخنراني لاجوردي و همدستانش براي جنگ اعصاب و درهم شكستن زندانيان بود....

چند روز از آخرين بازجوييم گذشته بود، و ديگر دغدغه و تب وتاب بازجويي نداشتم.
يك شب، يكي از دوستان يا اقوام دور پدرم (كه نمي شناختمش ...)، دريچة سلول را باز كرد و گفت:
محمود رویایی دارين؟
من جواب دادم. در را باز كرد و گفت: سريع بيا بيرون.
با كليه وسايل بيام؟ نه، يه دقيقه بيشتر كارت ندارم.
وارد راهرو شدم. خبري از پاسدار بند نبود.
گفت منو مي شناسي؟ گفتم نه!
اسمم هفت تنيه است، اینجا نظري صدایم میکنن . حالا شناختي؟
هفت تني را قبلاً شنيده ام. مثل اين كه از اقوام دور پدرم بود.
من از پيش خانواده ات آمدم. حال همه خوب است، فقط پدر و مادرت خيلي نگرانند.
آمدم ببينم چيزي نمي خواي، مشكلي نداري؟
مي دانستم از نزديكان خودشان است، چون هيچ پاسداري نمي تواند به سادگي وارد اوين شود.
به ذهنم رسيد شايد بازجو باشد.
گفتم چند ماه است که مرا بازجويي میبرند.
اطلاعاتي ازمن مي خواهند كه روحم خبر نداره...
شعبه چندي؟ شعبة۴. نگران نباش، درستش مي كنم.
پيغامي براي خانواده یا چيزي نمي خواي؟
نه، سلام برسان بگو محمود حالش خوبه.
فقط عينكم را بياوري خوب است، پول هم ندارم يه كم پول بگير...
موضوع را با تعدادي از بچه ها مطرح كردم.
گفتند احتمالاً اين را بازجويت فرستاده و مي خواهد شرايطت را چك كند...

صبح با سر و صداي بقيه بيدار شدم و تصميم گرفتم ظرف يكساعت همه كارهايم را انجام دهم.
چون معمولاً براي بازجويي زودتر از ساعت هشت نمي آمدند.
در اولين نظر متوجه شدم عيسي و محمدرضا نيستند.
عيسي ٢٠ چي شد؟
محمدرضا كجاست؟
از سكوت بچه ها فهميدم او هم ديشب يا پريشب اعدام شده.
پاسدار بند دريچه را باز كرد، اسم سه نفر از بچه ها را براي بازجويي خواند.
متوجه شدم اسمم را فعلاً براي بازجويي نداده اند.
حواسم به صداي پاي پاسدار و تحركات بيرون بود و گوشم با هر صدايي تيز مي شد.
با بچه ها در گوشه يي از اتاق صحبت مي كردم.
محمدرضا شهيرافتخار بي مقدمه گفت:
ديشب براي محمدرضا مراسم گرفتيم جات خالي بود.
محسن گفت: محمدرضا خيلي سرحال بود، مي گفت كاش محمود رو قبل از رفتن مي ديدم.
نميداني هم پرونده يي هایش؛ حسن سيار و بهروز هم بودن يا نه؟
چرا هر سه نفر با هم اعدام شدن.
سعيد كه ظاهراً مي خواست فضا را كمي عوض كند، پيشانيم را بوسيد و گفت:
قبل از رفتن به من گفت، اگر محمود رو ديدي از طرف من يه پوسه به پيشونيش بكن، و بگو به همة بچه ها سلام برساند....
خاطرات گرم روزهاي تبليغات كانديداتوري مسعود رجوی با حسن سيار، و بحثهاي خياباني با محمدرضا، مثل فيلمي كوتاه از برابرم گذشت...

اگر بتوانم این مشکل را حل کنم دیگر هیچ مشکلی برایم لاینحل نیست.
حتی لحظه ای بذهنم زد که حاضرم سالم از این معرکه بیرون بیایم و دیگر ادامه ندهم.
منتظر بودم بازجو اسم موسی را صدا کند.
با ضربه محکمی که مثل چوب بود نقش زمین شدم و چند نفر با چوب و لگد و مشت و آرماتور و کابل بطرفم حمله ور شدند.....
دوباره اسم حمید سلیمانی را آورد و آهنگ بازجویی تغییر کرد.
بعداز یکساعت یا بیشتر که دیگر حتی توان ناله کردن هم نداشتم به بیرون درب پرتاب شدم .
تصمیم گرفتم بخوابم. وقتی بازجو مرا در آرامش دید.
لگدی زد و گفت: نیمساعت دیگر صدایت میکنم....
... بیاد خواهرم میترا افتادم که یکسال از من بزرگتر بود.
میخواستم هوادار سازمان بشود. مدتی به او تراکت و نشریه میدادم تا به مدرسه ببرد.
یک زمان هم قبض های کمک مالی صد ریالی و دویست ریالی را صبح تحویلش داده و میگفتم: باید اینها را به دوستانت بدهی و کمک مالی جمع کنی.
... وقتی در شعبه ۴ بازجو از من دور شد، فهمیدم یک برادر دیگری آنجاست.
از زیر چشم بند تعدادی از خواهران و برادران دیدم که با پاهای باند پیچی شده منتظر بازجویی هستند....
... قرار بود امشب من در کنار آنها باشم. ای کاش همین امروز زیر کابل میمردم.
فردا چه میشود؟ دو یا سه روز است نخوابیدم، چیزی هم نخوردم. بعد دوباره صدایم میکنند .....

نقطـهٌ کمـال
عباس داوری در سی‌و‌پنجمین سال بنیانگذاری سازمان افتخار‌آفرین مجاهدین خلق ایران، با توجه به حوادث مختلفی که در گوشه و کنار منطقه، بویژه در همسایگی ما در سال گذشته رخ داد.
فکر کردم بهتر است یکی از بحثهایی را که شهید سعید محسن، در سلول با ما کرده‌بود، بازگو کنم.
به‌ویژه فکر می‌کنم طرح این بحث برای نسل جوان ما ضروری است.
تا روشن شود که پاشنهٌ در سازمان روی چه اصولی می‌چرخد. نیمه‌های اسفند‌ماه سال۱۳۵۰ است.
مسئول اتاق در یکی از بندهای زندان اوین می‌گوید بچه‌ها صبح بخیر به! به! چه صبح زیبایی؟ چه هوای قشنگی؟ یا‌لله یا‌لله بلند شوید. مثل این‌که امروز خبری هست.‌
اخبار محاکمهٌ اولین دسته از بچه‌های سازمان و نتایج آن به‌داخل سلول رسیده است.‌
سایر بچه‌ها نیز خودشان را برای مواجهه با‌بیدادگاههای شاه آماده می‌کنند.
ساعتی بعد نگهبان آمد و برخی از بچه‌ها را چهار‌تا چهار‌تا یا سه‌تا سه‌تا یا حتی تکی بیرون برد.
اسامی سعید محسن، موسی خیابانی، بهمن بازرگانی و من (عباس داوری) با هم خوانده شد.
از این به بعد معلوم شد که ما چهار‌نفر با‌هم در یک دادگاه خواهیم بود. سعید دربارهٌ آمریکای‌لاتین و برخی انقلابیون آن قاره حرف می‌زد. وقتی به‌اسم «چه‌گوارا»‌رسید، برافروخته شد.‌
با تمجید فوق‌العاده‌یی از یک انسان والا گفت «چقدر این مرد برای رسیدن به هدفش شوق شهادت داشت».
و ادامه داد «اشتیاق او آدم را به یاد اصحاب امام حسین می‌اندازد» چطور انسان می‌تواند به این قله از فدا برسد؟
.... سلولهای «اوین قدیم» دو‌قسمت داشت که توسط یک راهرو و اتاق نگهبانی از هم جدا می‌شد. اما یک سیستم نگهبانی آن دو‌قسمت را به‌اصطلاح کنترل می‌کرد.

مادرم درحاليكه بغض كرده بود گفت: چرا نميفهمي عزيزِ من، تو دختري با حميد فرق داري.
آنروز حمید، طوري كه من هول نكنم گفت:
فكر كنم فروغ دستگير شده.
اگر تا عصر خبري از او نشد به سپاه برويد و از او خبر بگيريد.
من بايد سريع بروم و به ديگران اطلاع بدهم كه مخفي شوند.
آنروز حميد به همة بچه ها خبر داده بود، كه از كرمان خارج شوند.
خودش هم مخفي شده بود، و بعد از چندماه توانست براي پيوستن به ساير مجاهدين از كشور خارج شود.
مادرم كاملاً مواظبم بود.
سه روز بعد چند تكه لباس در يك ساك گذاشتم و در انباري قايم كردم.
روز چهارشنبه برادرم به تهران رفت.
مقداري پول برداشتم و صبح كه مادرم مشغول صحبت و آشپزي بود، به آهستگي از خانه بيرون آمدم.
خودم را به ترمينال رساندم و با اولين اتوبوس به طرف يزد حركت كردم.
در آنجا وضعيتم متفاوت بود.
ابتدا به سختي يك راديو گرفتم كه بتوانم صداي مجاهد را گوش كنم.
وقتي از لابلاي پارازيت دوباره طنينِ «اين صداي مجاهدين خلق ايران است» را شنيدم، احساس كردم در اوج آسمانها هستم.
... اواخر مهرماه بود كه گفته شد از يزد به زاهدان بروم و از آنجا از ايران خارج شوم.

صبح با سردرد و كوفتگي به سختي بيدار شدم.
ظاهراً در همين سه ساعتي كه خوابم برد در خواب حرف مي زدم.
محمد نوري نيك گفت:
-مثل اين كه بازجويي بودي چون هم داد ميزدي هم فحش مي دادي.
-مي گفتي نامرد اون دنيا به حسابت مي رسم.
-فكر مي كنم تعبيرش اين است كه ميروي بازجويي.
-سرم درد مي كنه حالمم خوب نيست. اگه اسمم رو خوندن تو جایم برو.
“محمد “ گفت:
-آره من هنوز ورم پام خوب نشده بهتره اگه صدات كردن حسين پروانه جایت برود.
دقايقي بعد دريچه باز شد اسم محمد نوري نيك و تعدادي از بچه ها را براي بازجويي خواندند. “محمد “ لبخندي زد و رفت.
... محمد دنبال آسپرين گشت.
وقتي ديد حتي يك آسپرين هم نداريم با عصبانيت به سمت در رفت و با كف هر دو دستش محكم ضرباتي به در زد. گفتم:
-مثل اين كه تنت مي خاره. بيا بشين واسه خودت دردسر درست نكن.
به زحمت يك آسپرين گرفت.
دقايقي بعد بچه ها با پاهاي ورم كرده و پشت زخمي, چندنفر چندنفر وارد شدند.....

نزديك پنج ماه از دستگيريمان ميگذشت.
نزديك ظهر گفته شد وسايلمان را جمع كنيم كه به زندان شهرباني برويم.
اما قبل از آن، چند روزي بايد در زندان دادگاه باشيم.
ابتدا فكر كرديم كه من و سهيلا ميرويم.
وسايلمان را جمع كرديم و بيرون آمديم كه ديديم خواهران ديگر هم هستند.
خيلي خوشحال شديم و همديگر را بوسيديم و در آغوش گرفتيم.
اولين بار بود كه همه با هم در يك محل ميتوانستيم باشیم.
به زيرزمين دادگاه كه رسيديم، فضاحتي بود آن سرش ناپيدا.
آنقدر كثيف بود و بو ميداد كه اصلاً نميتوانستيم تحمل كنيم.
ظهر روز بعد وقتي نهار خورديم و دور هم نشستيم، حكيمه گفت:
بچه ها الان كه با هم هستيم خوب است، هركدام نكته ای يا انتقادي داريد.
يا هرحرفي كه دوست داريد و لازمه بگوييد.
یا از هم مشورت بگيريم، الان بهترين موقعيت است. نميدانيم چند روز با هم خواهيم بود.
زري و بتول، انتقادي به فائزه داشتند كه مطرح كردند و فائزه انتقادش را پذيرفت.
به رغم پذيرش او زري گفت:
من همچنان از فائزه دلخور هستم. او نبايد هيچ لحظه ای مقاومتش را از دست می داد.

صبح منتظر ادامة بازجويي بودم.
که اسامي تعدادي از بچه ها كه بازجويي نرفته بودند را خواندند.
مشغول توضيح نكات بازجويي خودم با محمدرضا و حسين پروانه و… بودم كه پاسدار بند دريچه را باز كرد و گفت:
-محمدرضا لاچين پور سريع بيا بيرون.
محمدرضا كه كمي نگران شده بود، آرام گفت:
-شايد محمد(ح ) (صاحب مغازه در بهبودي) اسم منم داده باشه.
-به او گفتم: اگر اسم تو رو گفته بود كه از منم مي پرسيدند, شايد دوباره باید بروی دادگاه , شايدم ميري عكس بگيري, يادت نره به حسن و بهروز سلام برسان.
چند دقيقه بعد حسين پروانه و رضا فلاح پور را هم صدا كردند.
رضا فلاح پور پنج مهر دستگير شده بود و مي دانستيم اعدام مي شود.
با اين همه خونسرد و پرشور و پركار و پرعاطفه بود.
او هم مثل “حسين “ دادگاه نرفته بود و منتظر دادگاه و بعد اعدام بود.
ساعتي بعد از ناهار بچه هايي كه رفته بودند به تدريج برگشتند.
به دليل اين كه تعداد زيادي از بچه ها با پاهاي ورم كرده وارد شدند، تصميم گرفتيم برنامه ترنابازي شب را با تنوع بيشتري اجرا كنيم....

از زبان سردار خیابانی شهید اصغر بدیع‌زادگان از قهرمانان تحمل شکنجه بود.
که در آن روزهای سخت به ما امید و قوت قلب می‌بخشید.‌
شبی که جلادان برای بردن محکومان به اعدام آمده بودند، صدای او را شنیدم.
درحالیکه وضو گرفته و از دستشویی برمی‌گشت، با صدای بلند در حین عبور از جلوی سلولها می‌خواند:‌«انا لله و انا الیه راجعون»
آن شب، تاریخی و فراموش‌نشدنی است.
برادرانمان شجاعانه و قهرمانانه به میدان تیر می‌رفتند.
شب از فریادهای تکبیر و شعارهای آنان به خود می‌لرزید.
از فریادهای آنها جلادان و دژخیمان ساواک به خود می‌پیچیدند.‌
فریادهایی که طلوع صبح را نوید می‌داد. ‌ زمانی اصغر به یاران مجاهدش گفته بود:
«ارزش هر کس در مبارزه، به اندازه‌ٌ مایه‌یی است که در این راه می‌گذارد»
و این بار خود در جریان آزمایشی سخت و با مقاومت سرسختانه در برابر دژخیمان و مایه گذاشتن از خود، عظمت و شکوه ارادهٌ ‌شکست‌ناپذیرش را به نمایش گذاشته بود. مجاهد شهید‌اصغر بدیع‌زادگان را ۳بار تحت عمل جراحی قرار دادند. تا برای مدتی بیشتر او را زنده نگهداشته و شکنجه کنند.