Liga była bogata w atrakcje jak nigdy, a my próbujemy ogarnąć ją rozumem. Rozmawiamy o błogim porządku w Lechu i bajzlu na kółkach w Widzewie. O powrocie wielkich firm i szturmie wielkich miast. O naszych ulubieńcach i przegrywach. A przede wszystkim o miłości.

To pierwszy taki raz w karierze Roberta Lewandowskiego: zrobi kilka kroków wstecz. Odkąd ogłosił odejście z Barcelony, nie milkną spekulacje dotyczące jego przyszłości, ale w naszym słuchowisku próbujemy sięgnąć głębiej. Dlaczego dopiero w Katalonii pokochali go na zabój? Kiedy wylądował na Księżycu? Ilu w XXI wieku było większych napastników od niego? Czy w ogóle byli więksi?

Na naszym oczach upada imperium włoskie. I to imperium w sensie ścisłym - na przełomie lat 80. 90 mieli najlepszą ligę świata, w której grały absolutnie największe gwiazdy – od Maradony, Platiniego, Bońka poprzez Zico, Socratesa, aż do Van Bastena, Gullita i Rijkaarda. Czterokrotnie zdobywali mistrzostwo świata. Dziś włoska piłka jest w ruinie - tak jak stadiony, które w większości powstały na Italia 90. Trzeci raz z rzędu nie jadą na mundial, w europejskich pucharach przegrywają z Bodo, Galatasaray i Crystal Palace, a Inter jest tylko wyjątkiem potwierdzającym regułę.

Finał Ligi Mistrzów zapowiadany jest jako starcie dwóch światów, ale jednocześnie PSG w rewanżu w Monachium pokazało jak bardzo wiele może ich z Arsenalem łączyć. To był niemal perfekcyjny występ defensywny Paryżan. Czy mówi to nam coś o przyszłości futbolu? Czy coś takiego jak „futbol przyszłości” w ogóle istnieje? Dyskutujemy po półfinałach Ligi Mistrzów, a także mamy dwa szalenie ważne ogłoszenia. Jedno na początku i żeby nie było za łatwo drugie na końcu.

W końcu zostaliśmy zauważeni przez świat - pisano o najbardziej wyrównanej lidze Europy, w której nawet drużyny ze strefy spadkowej wciąż miały szansę na mistrzostwo, albo przynajmniej na awans do europejskich pucharów. A Polak statystyczny niczego bardziej nie kocha, niż zostać dostrzeżonym przez tak zwany Zachód. Pochylamy się więc i my nad fenomenem najbardziej wyrównanej ligi. I przyznajemy - jesteśmy płaskotabelowcami.

Marie-Louise Eta została tymczasową trenerką Unionu Berlin. Ma wszystko, ku temu, by tę posadę dostać - była asystentką poprzednich szkoleniowców, prowadziła drużynę do lat 19 (męską), zna klub, zawodników, sytuację w jakiej Union się znajduje. Gdyby to był mężczyzna ta zmiana przeszłaby pewnie całkowicie niezauważona. A jednak mówimy o sytuacji absolutnie wyjątkowej. Po raz pierwszy w historii kobieta została trenerką w jednej z pięciu największych lig Europy. Czy to zapowiedź większego trendu? Czy może tylko odosobniony incydent?

W jednym półfinale czeka nas maestria, a żaden z trenerów nie umie do końca przewidzieć, czym zaskoczy go przeciwnik i z której strony nadejdzie niebezpieczeństwo, w drugim do boju staną królowie pragmatyzmu. Wiemy oczywiście, że obecne Atletico nie jest typową drużyną Diego Simeone, ale jednak wciąż pozostaje ono na przeciwnej stronie skali niż półfinaliści z pierwszej pary. Na przeciw nim wyjdzie Arsenal, który z jednej strony bardziej boi się katastrofy niż pragnie zwycięstwa, ale, który bardzo szybko może też odwrócić narrację wokół siebie - wystarczy nie przegrać z City w weekend.

Stało się. Nie jedziemy na mistrzostwa świata w USA, Meksyku i Kanadzie, zostajemy w domu po naprawdę... dobrym meczu. To my byliśmy drużyną lepiej grającą w piłkę, ale to Szwedzi pojadą na mundial i to oni się zmierzą z Holandią, Japonią i Tunezją. Czy jednak naprawdę możemy mówić o „dobrym meczu”, skoro daliśmy sobie strzelić trzy koszmarnie naiwne bramki (no dobra, dwie koszmarnie naiwne). Czy rzeczywiście „Nic się nie stało, hej Polsko nic się nie stało”?

Tym razem oddaliśmy lejce w wasze ręce i to wy poprowadziliście 109. odcinek słuchowiska #CafeKopalnia. Czyli wy pytacie o kadrę, Albanię, Pietuszewskiego i przyszłość Urbana, ale i o zdecydowanie bardziej ponadczasowe rzeczy. Wyszedł najdułuższy dcinek w historii słuchowiska, a i tak wszystkich Waszych pytań nie daliśmy rady zadać. Wielkie dzięki za wspaniały odzew. Musimy to powtrzyć.

Skończył się? Miał się skończyć już półtora roku temu (wtedy zresztą też pytaliśmy, czy to już ten moment). A może się jeszcze wymyśli na nowo? Czy w nowym futbolu dążącym do chaosu, stałych fragmentów gry, fizyczności, jest jeszcze miejsce na kontrolę poprzez podania i posiadanie piłki?