(OOK) publiceert haar 30e podcast. Telkens proberen we in deze verhalen zowel moeder als vader te laten vertellen over het verlies van dochter en/of zoon. Ook komen rouw, verdriet, troost, herkenning en perspectief steeds naar voren, hoewel die soms niet duidelijk benoemd worden.

Beste luisteraars,

In deze aflevering met medebestuurslid Ina de Weerd test ik de nieuwe podcastmicrofoons uit, wordt er nagepraat over een paar intensieve gastlessen, bespreken we een aantal hoogtepunten van het afgelopen jaar en kijken we stiekem ook een beetje vooruit. Gewoon een gezellig gesprek over onze bezigheden binnen de vereniging OOK.

 De 30ste aflevering, Ina's dochter Melissa zou 10 juli 30 jaar worden. Ons gesprek wordt afgewisseld met muziek. Ik zing het nummer No answers, only questions (Alan Parsons) en ook dochter Lonneke laat weer van zich horen, dit maal met haar opname van Stay with me (Sam Smith). De andere nummers heeft Ina uitgekozen. 

Vanwege de vakantie is er over twee weken geen podcast, maar daarna pak ik gewoon het ritme weer op.

Lieve groet,

Marleen Mulderij

Op Aruba kwam Chaim al fietsend om het leven. Zijn moeder Tanja vertelt over haar strijdbaarheid en geloof en over de verkeersveiligheid op het eiland.

Tanja vertelt in deze aflevering over haar zoon Chaim (21), die in Aruba in het verkeer om het leven kwam. Chaim fietste daar veel, maar de verkeerssituaties zijn niet echt veilig voor fietsers en voetgangers. In deze podcast hoor je over het verdriet, maar ook dat strijdbare en het geloof van Tanja. 

De titel 'Met hart en ziel' onderstreept haar waarden en haar overtuigingen hierin en wordt zelfs (door haar) bezongen in het Papiaments. Een verrassend verhaal in een trotse, tropische sfeer.

Tanja vertelt in deze aflevering over haar zoon Chaim (21), die in Aruba in het verkeer om het leven kwam. Chaim fietste daar veel, maar de verkeerssituaties zijn niet echt veilig voor fietsers en voetgangers. In deze podcast hoor je over het verdriet, maar ook dat strijdbare en het geloof van Tanja. 

De titel 'Met hart en ziel' onderstreept haar waarden en haar overtuigingen hierin en wordt zelfs (door haar) bezongen in het Papiaments. Een verrassend verhaal in een trotse, tropische sfeer.

Anke is 22 wanneer haar 2-jarige zoontje Givano de straat op rent en aangereden wordt door een auto. Givano’s zusje speelt nu met zijn urn, een knuffelbeer.

Givano zat in zijn spel, draaide zich nog om en keek lachend naar zijn moeder. 

Nu, acht jaar later, vertelt Anke ons over haar leven met haar dochtertje June. De as van June's grote broer zit in een knuffelbeer waar regelmatig mee gespeeld wordt. Aan het woord is een dappere, jonge moeder die vastberaden is om iets moois van haar leven te maken. Givano wordt hierin nooit vergeten.

Moeder Karin vertelt over haar dochter Sophie, die leefde met een handicap. Inmiddels is Sophie overleden.

Aan het woord is Karin Oomen die met haar man Jan Piet bijna twintig jaar heeft gezorgd voor hun zwaar gehandicapte fonkelmeisje Sophie. ‘We hebben haar leven geregisseerd, maar ook haar sterven.’ In een openhartig gesprek met Marleen vertelt Karin over het leven en overlijden van Sophie en over de periode daarna. ‘We zijn nu acht jaar verder. De tijd heelt alle wonden? Het is mooi als dat bij anderen zo werkt, maar bij mij werkt dat zo niet.’ Karin maakt handig gebruik van een denkbeeldig netje dat ervoor zorgt dat ze naar de buitenwereld normaal kan functioneren. ‘Maar als je mij van binnen zou zien… dan zit daar iemand gewoon te wachten tot het weer is zoals het was of op het moment dat ik naar haar toe kan.’

In deze OOK-podcast luister je naar Jeroen, over zijn dochter Roos (18 jaar). De link met haar zit in de muziek, en daar vertelt hij meer over. Luister maar!

In deze aflevering gaat Marleen in gesprek met Jeroen Prins. Hij en zijn vrouw Eveline verloren in 2014 hun dochter Roos (18). ‘Dat was in Zuid-Afrika, ze zat in een busje toen ze van achteren aangereden werd door een ander busje. Wij zaten toen in Frankrijk’. In het gesprek ligt de nadruk op de muziek, zijn lijst ‘Afscheid’ maar ook andere verzamellijsten op Spotify en een verrassend moment tijdens een concert van London Grammar. Maar er worden ook herinneringen opgehaald aan hoe Roos en Lonneke (Marleen’s dochter) als pubermeiden de liefde voor muziek deelden met hun ouders. Het wordt een fijn gesprek (afgewisseld met fragmenten uit de Spotify-lijst van Jeroen) over een gezamenlijke hobby en veel overeenkomsten in al die uiteenlopende muzieksoorten.

Luister ditmaal naar Music of the Voice of My Soul. Marleen blikt terug op de workshop bij de landelijke dag. Wat maakt muziek voor iedereen nou zo anders in het rouwproces?

'Muziek kan uitdrukken wat we niet kunnen zeggen en waarover we niet kunnen zwijgen' (Victor Hugo). In deze podcast neemt Marleen de luisteraars nog even mee naar de online workshop van de Landelijke Dag van 17 april. Daarin werd met lotgenoten gepraat over muziek in combinatie met rouw, herinneringen en verhalen. Hoe kan het dat we niet allemaal naar één soort rouwmuziek luisteren? Wat betekent een nummer, een melodie, een (stukje uit een) tekst voor iemand en hoe komt dat? We hebben niet alleen allemaal een verhaal, maar onze verhalen worden blijkbaar ook nog eens ondersteund door of misschien wel verteld in de muziek. Van the great gig naar three little birds, in deze aflevering wordt muziek verbonden aan troost, herkenning en perspectief.

Luister verder naar het gesprek van Wilma en Marleen: hoe verder na het verlies van je kind? Wilma verloor Vera toen ze 10 was, tijdens een storm op een Franse camping.

In het vervolg op de podcast 'En dan moet je door, en verder...' gaan Marleen Mulderij en Wilma Snakenborg in gesprek over het meenemen van rouw en herinneringen in de rest van je leven. Wordt het verdriet echt minder na zoveel jaar? En wat neem je mee? Hoe neem je je overleden kind mee in je leven? Een gesprek, zoals Wilma zelf zegt, 'met een lach en een traan, verdriet, serieuze zaken, grapjes, vragen en antwoorden, alles zit erin. Het was een heerlijk gesprek.'

Luister verder naar het gesprek van Wilma en Marleen: hoe verder na het verlies van je kind? Wilma verloor Vera toen ze 10 was, tijdens een storm op een Franse camping. Deel 2

In het vervolg op de podcast 'En dan moet je door, en verder...' gaan Marleen Mulderij en Wilma Snakenborg in gesprek over het meenemen van rouw en herinneringen in de rest van je leven. Wordt het verdriet echt minder na zoveel jaar? En wat neem je mee? Hoe neem je je overleden kind mee in je leven? Een gesprek, zoals Wilma zelf zegt, 'met een lach en een traan, verdriet, serieuze zaken, grapjes, vragen en antwoorden, alles zit erin. Het was een heerlijk gesprek.'

Marleen in gesprek met Wilma, moeder van Vera (11 jaar), overleden op vakantie in Frankrijk. Deel 1.

Wilma Snakenborg gebruikt deze woorden regelmatig in ons gesprek. Eerst viel het me niet zo op, maar deze woorden vormen het pad in de rouw dat zij nu al achttien jaar bewandelt. In 2003 verloren Wilma en haar man hun jongste dochter Vera (10) tijdens een zware storm op hun vakantie in Frankrijk. Deze podcast bevat het eerste deel van ons gesprek waarin ze vertelt over de dood van haar dochter en de moeilijke jaren daarna. ‘Hier moeten we het mee doen. En we moeten door, en verder… Het gaat in kleine stapjes en ik heb geleerd dat er altijd wel iemand is die je redt.’