Meg minnist

Í nøkrum sendingum fer Max Cecil Weihe av Selatrað at greiða frá bygdini í søgu og søgn. Selatrað er fyrstu ferð nevnd í Hundabrævinum, sum varð skrivað millum 1350 og 1400, men hon er ivaleyst eldri enn tað. Keltar hava óivað verið framvið á Selatrað, áðrenn norðurlendingar løgdu leiðina til Føroya. Orðaskifti hevur verið um bygdanavnið. Er upprunin Sellátur kópalátur ella okkurt heilt annað? Sýslutingið í Eysturoynni varð í øldir hildið á Selatrað. Har hittust yvirvøldin og løgrættu-menninir at taka avgerðir í revsimálum og øðrum málum. Eystringar leitaðu eisini í stórum tali til tingið at forvitnast og hitta fólk. Hetta ting varð niðurlagt so seint sum í 1896.

Í nøkrum sendingum fer Max Cecil Weihe av Selatrað at greiða frá bygdini í søgu og søgn. Selatrað er fyrstu ferð nevnd í Hundabrævinum, sum varð skrivað millum 1350 og 1400, men hon er ivaleyst eldri enn tað. Keltar hava óivað verið framvið á Selatrað, áðrenn norðurlendingar løgdu leiðina til Føroya. Orðaskifti hevur verið um bygdanavnið. Er upprunin Sellátur kópalátur ella okkurt heilt annað? Sýslutingið í Eysturoynni varð í øldir hildið á Selatrað. Har hittust yvirvøldin og løgrættu-menninir at taka avgerðir í revsimálum og øðrum málum.

Viberg Sørensen legði eitt skifti dent á at fiska havtasku. Hetta var lønandi fiskiskapur og vardi eina tíð. Hevði eisini hug at royna eftir svartkalva og keypti tann gamla ?Suðurvarða? til tað. Skipið varð umvælt og fiskiskapurin royndist, men illa lá fyri at selja, so fyritøkan gavst. Viberg var formaður í Føroya Reiðarafelag eitt skifti. Tá royndu teir at finna nýggjar fiskimøguleikar. Teir settu seg at prógva og rokna út, hvussu føroyingar kundu fáa meira makrel í sín part. Tað eydnaðist at hækka prosentið av makreli munandi, sum føroyingar kundu fiska, tí at makrelurin gekk á beiti undir Føroyum. Hann tók seg aftur sum formaður í reiðarafelagnum eftir eitt umstrítt verkfall.

Tað var uppliving at koma í Føroyingahavnina fyrstu ferð. Har var lív og størsta flakavirki føroy-inga. Umráðandi var at skunda sær aftur á fiskileið. Mitt í 60unum fór Viberg á sjómannaháskúla í Svendborg. Í 1963 var hann fyrsta túr við trolara, ?Leivi Øssurssoni?. Var liðugur á sjómansskúl-anum í Havn í 1967. Fyrsti kjansur sum stýrimaður var við ?Ranafossi?. Várið 1968 førdi hann ?Nim?, sum skjótt varð umbygdur til ídnaðarveiðu. Førdi ?Annu T? í Norðsjónum í fleiri ár. Viberg keypti skip sjálvur. Eitt var ?Norðheim? og annað var ?Anita?. Hon partrolaði undir Føroyum og var eisini á laksaveiðu. Brøðurnir fingu sær alistøð. Men lús forkom nógvum alibrúkum fyrru helvt av nítiárunum.

Viberg fór sín fyrsta túr til skips í 1961. Pápin Ansgar Sørensen førdi skip sum ?Akranes?, ?Rólant?, ?Hamranes? og línuskipið ?Gudmund? hjá N.J. Mortensen. Støðan var vánalig í 50unum. Nógv skip stóðu seg ikki og vórðu seld av landinum. Stórur partur av fiskimonnum leitaði til Íslands eftir kjansi. Arbeitt varð við at endurnýggja skipaflotan. Í 1956 komu línuskipið ?Vestur-havið Blíða? og nýggjur ?Skálaberg?. Línuskipini vórðu útivið 50 tilsamans, og í 1959 komu tríggir trolarar úr Portugal. Nú royndu føroysku skipini nógv í Grønlandi. Viberg Sørensen fór sín fyrsta túr við ?Gudmundí? 1961.

Kongligi handilin virkaði á Tvøroyri í nøkur fá ár frá 1836 til 1856. Hans Georg Thomsen keypti hendan handil, og skjótt fór Jóhan Mortensen undir egnan handil. Handlarnir mentust og løgdu seg eisini eftir fiskivinnu. Nú var møguleiki hjá monnum at fáa skipskjans og konufólk kundu fáa arbeiði í fiski. Sum fráleið mentist Tvøroyri til eina virksama og stóra bygd. Ein máti hjá hand-lunum at fíggja skip var at læna pengar frá bóndunum. Tann fyrsti stóri býlingurin við Tvørá var Valurin, har fólk, sum fluttu til bygdina, settu seg niður. Forfedrar hjá Viberg Sørensen fluttu bæði úr Víkarbyrgi og úr Dali til Tvøroyrar og Trongisvágs.

Viberg Sørensen hevur eftirnavnið frá langabba sínum Hanusi, sum um aldarskiftið 1900 flutti úr Dali til Trongisvágs. Hanus helt, at har var tryggari at búgva enn í Skeiðistoftum í Dali. Hanus tók húsini niður og tók tey við til Suðuroyar. Hanus tók upp jarðarbrúk, men var eisini postmaður í norðaru helvt. Viberg Sørensen hevur fornavn sítt eftir langabban og abban úrVíkarbyrgi. Teir itu báðir Óli Jóhan Viberg, ið var ein donsk umskriving av Víkarbyrgi. Langabbin gekk burtur og kona hansara Sunnuvá úr Hovi fór skjótt við øllum reiðrinum norð á Tvøroyri. Tey búsettust á Sevmýri og yngri Óli Johan varð bert nevndur Viberg á Sevmýri. Hann var dugnaligur skipari.

Regin Joensen hevur búð alla sína tíð undir Gøtueiði. Hann er múrari og hevur arbeitt um alt landið. Fyrstu fólk, sum settu seg niður undir Gøtueiði í 1852, vóru úr Syðrugøtu og Norðragøtu. Maðurin Jóhan var av Lækjuni og konan Elsebeth Frederikka av Fløtti. Tey bygdu á Toppafløtu. Dóttirin Jóhanna Katrina og maður hennara Alexander Magnussen av Skála tóku við húsinum eftir niðursetufólkini.

Inga hitti Árna, tá hann kom til Havnar at ganga á stýrimansskúla í 1958. Hann fór út at sigla, og hon fór á húsmóðirskúla í Vordingborg. Tá komu boð frá Árna um, at teir vóru á veg úr Suðuramer-ika til Rotterdam. Hon avstað, men í Amsterdam var ongin Árni og tók ímóti. Ólag var á ferðsluni. Helt leiðina til Rotterdam, har hon loksins hitti hann. Eitt skifti aupair í Onglandi. Giftust í 1965. Búðu fýra ár í Esbjerg, síðani í Runavík og í Havn. Bygdu í Havn í 1974, men fóru til Grønlands, har Árni var skipari á ?Manitsok? nøkur ár. Inga arbeiddi í 25 ár á ídnaðarmiðstøðini í Havn. Hetta var áhugavert arbeiði við framsýningum og messum. Árni fekk ringa sjúku og doyði í 1999.

Gestur í Meg minnist verður nú Inga Simonsen í Havn. Hon er fødd Gunnarsson og giftist við skip-aranum Árna Simonsen úr Fuglafirði. Inga er havnarkona við stórum H, men varð tó fødd suðuri í Vági orsakað av krígnum. Mamma hennara Herborg av Viðareiði og pápin Gunnar vuksu bæði upp í Vági. Út fyri Helluni á Viðareiði fór ein barnavognur á sjógv við Ingu í. Í Havn vaks hon upp úti í Mattalág. Fór í Kommunuskúlan og haðani í realskúlan.Var í 1957 í Skotlandi og vitjaði barndóms-vinkonuna Guðrið Skarðhamar. Fekk lærupláss á Føroya Jarðarráð í 1958.