Meg minnist

Edmund Joensen er barnføddur á Oyri í Eysturoy. Pápin Poul Joensen var oyrarmaður og mamman var Hansina Samuelsen úr Haldórsvík. Tey bygdu úti á Bakka á Oyri, har Poul fór at handla við matvørum og taka móti fiski. Saman við bróðrinum Jógvani hevði hann eitt annað felag, sum seldi eitt nú kraftfóður og tók móti vársild og summarsild.

Edmund er føddur í 1944 og flutti um 20 ára gamal norð á Oyrarbakka, har hann settist í búgv við konuni Edfríð frá Norðskála. Oyrarbakki var niðursetubygd millum Oyri og Norðskála. Har settu nógv fólk seg niður.

"Tað er ikki bara sum at siga tað at gevast við øllum hesum her", tekur Edmund Joensen til, nú hann eftir mong ár á fólkatingi, løgtingi og í landsstýri er givin í politikki. Hevur nú sum fólkatingsmaður eisini verið limur í Norðurlandaráðnum og í fólkatingsins uttanríkispolitisku nevnd. Dagliga starvið á fólkatingi hevur fyrst og fremst verið at røkja føroysk áhugamál her. Nú hann gavst, tagnaði telefonin skjótt, men hann arbeiðir framvegis av fullum huga fyri náttúrlundini í Sundalagnum. "Nógv er eftir at gera", sigur Edmund Joensen.

"Tað er ikki bara sum at siga tað at gevast við øllum hesum her", tekur Edmund Joensen til, nú hann eftir mong ár á fólkatingi, løgtingi og í landsstýri er givin í politikki. Hevur nú sum fólkatingsmaður eisini verið limur í Norðurlandaráðnum og í fólkatingsins uttanríkispolitisku nevnd. Dagliga starvið á fólkatingi hevur fyrst og fremst verið at røkja føroysk áhugamál her. Nú hann gavst, tagnaði telefonin skjótt, men hann arbeiðir framvegis av fullum huga fyri náttúrlundini í Sundalagnum. "Nógv er eftir at gera", sigur Edmund Joensen.

Karin og Árni Brattaberg komu aftur til Føroya úr Voss í Noregi til jólar í 1966.. Við sær høvdu tey sonin Rúna. Búsettust fyrst í Havn. Fluttu seinni til Vágs. Árni fekst við jørð og betong og byggiar-beiði eins og bóndaarbeiði í Fámará. Karin fór at arbeiða við ull. Byrjaði í nítiárunum, tá alt steðg-aði upp. Sum fráleið fekst ein verulig vinna burturúr, ið eisini fevndi um virkir í øðrum londum. Sirri var heitið á fyritøkuni. Hon er til enn. Nógvar seymikonur í Føroyum og útlondum hava arbeitt fyri tey og gjørt troyggjur og annað, sum var bundið við maskin. En litavsk genta, sum kom sum hondbóltsspælari til Vágs, arbeiddi hjá teimum. Hon yvirtekur nú virkið í Litava.

Eftir skúlaárini fór Karin Brattaberg til Havnar at vera arbeiðsgenta. Var eitt lítið ár í húsinum hjá Eydnu Viderø. Haðani fór hon á Bacalao. Várið 1961 var Karin á háskúlanum. Hetta var góð tíð. Tey vóru útferð við ”Thorshavn”. Skipið stóð brádliga fast í botni við Kirkjubøholm. Har var gangur og róp til bátar loksins komu til hjálpar úr Kirkjubø. Katrin fekk starv í handlinum hjá Heina í Kjøt og helt leiðina oman til Otto Reinert. Í 1964 fór drongurin Árni á landbúnaðarskúla á Voss í Noregi. Árið eftir giftust tey í Vági og fóru til Noregs. Har fingu fingu sonin Rúna í februar 1966.

Karin Brattaberg átti fýra mammubeiggjar á Eiði: Frederik, Georg, Jørgen og Gunnar Joensen. Teir giftust allir av bygdini. Frederik til Vágs, Georg og Gunnar til Klaksvíkar og Jørgen til Keypmanna-havnar. Georg var skipari á Thor, tá hon var álopini út fyri Aberdeen í 1941. Hann visti ikki onnur ráð enn at skjóta eftir týskinum. Varð heiðrarður við merkinum Member of Bristish Empire. Við-hvørt stakst upp á mammuna at fara at ferðast. Í 1950 fór hon við øllum reiðrinum il Havnar, síðani til Vágs, Porkeris og Froðbiar og at enda til skyldfólk í Klaksvík. Í 1955 1955 var Karin í brúdleypi hjá systrini Dudduni og Hans David Matras á Kirkju.

Nýggjur gestur í Meg minnist verður Karin Brattaberg úr Funningi, sum eisini hevur búð í Havn og í Vági. Hon hevur stóran áhuga fyri kvæðum og dansi og skipaði á plátuni, sum Hansmann Tórgarð síðst í 50unum gav út við funningsbørnum. Pápi hennara hevði lært hana stev, tá hon var smágenta. Funningsfólk høvdu fingið nýggja dansistovu ella mentunarhús í 1950. Poul Eide var undangongu-maður og hevði teknað. Nýggjárskvøld 1950 var dansistovan tikin í nýtslu. Kortini var barnadans-urin tikin upp hjá Malenu. Sum fráleið fall dansistovan av, men mentanardagarnir í Funningi í 2017 vóru byrjanin til, at hon varð endurreist eftir gomlu tekningunum.

Selatrað er partur av Sjóvar kommunu. Í kommununi eru eisini Glyvur, Strendur, Kolbeinagjógv og Morskranes. Selatrað og Strendur eru markatalsbygdir. Hinar tríggjar eru niðursetubygdir. Skúli var á Selatrað frá 1890unum inn í 1960ini. Síðani hava børn av Selatrað gingið í skúla á Strondum. Gamli skúlin er til enn. Nú er hann umbygdur og er missiónshús. Hildið verður, at Selatrað hevði kirkju áðrenn reformatiónina. Í 1920unum tók Andrias Weihe, bóndi, stig til at byggja kirkju í bygdini. Hon stóð liðug í 1926 og varð vígd í januar 1927. Listarmaðurin Niels Kruse prýddi kirkjuna innan. Verkfrøðingurin Steingrím Winther teknaði hana.

Á Selatrað eru nógv staðarnevnd, sum eru komin av fólkanøvnum, men ongin veit at siga nakað um hesi fólk. Men sagnir eru. Til dømis um norðmannin Tór, sum kom til ilnar við Harald Hárfagra í Noregi og flýddi til Føroya. Hann búsettist í Hósvík og hevði fólk fyri seg á Selatrað at siga frá ófriðaskipum. Eitt kent navn á Selatrað var tann skilagóði Ríki Jákup. Hann hevði tænt á Hoyvíks-garði og røktað bæði Hoyvíkshaga og Sundshaga. Flutti til Selatraðar í 1641, har hann giftist eini einkju, sum átti jørð. Men sum fráleið legði hann so nógv inn undir seg, at hann átti ikki minni enn 80 merkur í jørð, tá hann á eldri árum hevði keypt fleiri festi og nógva junkarajørð.

Tingstaðurin á Selatrað var fyrstu tíðina hildin á Kvíggjarheyggi norðanfyri búsetingina. Har var tingið hildið úti. Har var eisini gálgin at hongja tey í, sum fingu deyðadóm. Í 14-1500 árunum varð tingið flutt undir tak og varð síðani hildið í bóndahúsunum Niðristovu Heimi í Bø. Nýtt gálgastað var nú uppi á Gálgasteini oman fyri húsini. I sendingini verður eisini sagt frá fleiri rættarmálum, sum komu fyri á sýslutinginum á Selatrað. Menn vórðu javnan dømdir frá lívinum fyri stuldur. Men onnur smærri mál komu eisini fyri.