مقدمهٔ هفت پیکر طولانی و خشک و خسته‌کننده است ولی هر از گاهی به بیت درخشانی می‌رسیم که سر ذوق‌مان می‌آورد. این جلسه در ادامه مدح کرپ ارسلان به بیت معروف «همه عالم تن است و ایران دل / نیست گوینده زین قیاس خجل» رسیدیم و شوق‌مان تازه شد.

چند بیت رجزوار که نظامی در بارهٔ پایهٔ شاعری خودش گفته بود هم جذاب بود

نظامی، علاءالدین کُرپ ارسلان، حاکم منطقه و حامی‌اش، را مدح می‌کند و علاوه بر این دو پسرش و زنش بلقیس را هم می‌ستاید.

نثر هنوز به همان اندازه جذاب است کما اینکه اشاره‌های آخوندی فراوان دارد

نثر راحة الصدور تا اینجا جذابتر از چیزی است که انتظار داشتیم و چون ظاهرا ابن راوندی عالم دینی بوده متن اشاره‌های مذهبی بیشتر و غلیظتری دارد

مقدمهٔ نصراله منشی به مدح بهرامشاه و ذکر افتخارات خودش و جدش محمود غزنوی می‌پردازد.

نصراله منشی هم در مقدمه‌اش شکر خدا می‌کند و نعت رسول الله و از حکمت نعمت سلطنت می‌گوید و یادآوری می‌کنه که اگر سلطان نبود چه هرج و مرج می‌شد

درخشانترین بیت‌های این جلسه آن چند بیت است که نظامی به فردوسی ادای دین می‌کند و خودش را مانند گوهرشناسی میشناسد که خرده ریزهای یک گنج را جمع می‌کند. در اشاره به فردوسی او را «چابک‌اندیش» می‌خواند که تعبیری است که اسدی طوسی برای او بکار برده است (ممنون از سامان برای اشاره به این نکته)

پیشگفتار هفت پیکر و فصلی که در نعت حضرت رسول و شرح معراج گفته کمی خشک و خسته کننده است. قبل از شروع این دوره پیشنهاد شد که مقدمه‌ها را رد کنیم و متون را از بخش اصلی شروع کنیم ولی در نهایت تصمیم گرفتیم که مثل سابق از اول تا آخر واو به واو بخوانیم.

از امروز ۱۸ مرداد ۱۴۰۰ ترکیب جلسه‌های متن‌خوانی ما تغییر می‌کند. مهمترین تغییر این است که به جای یک متن، سه متن را همزمان می‌خوانیم.

متن‌هایی که از امشب خواندنشان را شروع می‌کنیم:

کلیله و دمنه

راحة الصدور

هفت پیکر

اوضاع قلاع اسماعیلیه در زمان امامت طولانی علاء‌الدوله آشفته شد و پس از مرگ او از دست پسرش رکن‌الدین کار چندانی بر نیامد و تسلیم هولاکو شد و در نهایت به اشاره منکو قاآن کشته شد