naTemat.pl

Rodzina jest najważniejsza? Czy może z rodziną "tylko dobrze na zdjęciach"? "Drzewko szczęścia" to ciepła powieść o tym, jak i czy w ogóle warto próbować "poskładać" swoją rodzinę na nowo.

Książki Magdaleny Witkiewicz uznawane są za terapeutyczne ("Opowieść niewiernej" czy "Pierwsza na liście" znalazły się na liście Polskiego Towarzystwa Biblioterapeutycznego), co potwierdzają czytelnicy. Przyznają, że w trakcie lektury czują spokój, ukojenie, ulgę. Autorka porusza tematy, które są blisko nas, dotyczą każdego. Z pozoru to proste historie, proste opowieści, często trudne, bolesne czy dramatyczne. Witkiewicz jednak niezmiennie daje nadzieje.

W rozmowie z naTemat.pl przyznała, że jest optymistką. Z autorką spotkałam się przy okazji premiery jej nowej powieści "Drzewko szczęścia". To książka bardzo ciepła i rodzinna. Pomimo tego, że nie brakuje w niej problemów i nieporozumień (podobnie jak w życiu), czyta się ją nad wyraz lekko i przyjemnie. Może właśnie dlatego, że pisarka nie ukrywa, że bywa ciężko. Pomaga jednak przestawić myślenie i proponuje, by zawsze szukać jasnej strony życia.

Zdaje się na nadchodzące, coraz chłodniejsze i ciemne miesiące "Drzewko szczęścia" jest propozycją idealną.

– Można być silnym, przejść selekcję, można być ulicznym "fighterem madafaką", ale kiedy dochodzi do prawdziwej konfrontacji, takiej o śmierć i życie to... Byli tacy, którzy powiedzieli sobie: "To ja dziękuję" – opowiada o swoich zagranicznych misjach w Iraku i Afganistanie były komandos Krystian "Wójo" Wójcik. O tym, jak został komandosem i jak wyglądała służba w siłach specjalnych, Wójcik pisze w książce "#STARAPAKA NO.3".  Ta książka aż ocieka adrenaliną. Bo pełne adrenaliny jest życie jej autora. Przez 17 lat służył w JWK, czyli w Jednostce Wojskowej Komandosów z Lublińca. To, co przeżył w wojsku, ale i wcześniej, spokojnie wystarczyłoby na jeszcze parę książek. Bo w jego życiu działo się niemało. I to od najmłodszych lat!  Krystian "Wójo" Wójcik bardzo wcześnie wiedział, kim chce być w życiu. Dowiedział się tego w taki sposób, że kto inny by stwierdził, że co to, to nie. A on owszem. Nie zraziły go mordercze szkolenia, podczas których niejeden z kursantów z przemęczenia tracił przytomność. Ani kursy przetrwania, podczas których (uwaga!!!) trzeba było sobie samemu skombinować jedzenie. Nie będę wchodził w szczegóły, co nieco autor książki wyjawia w naszym podcaście.  A to wszystko działo się, gdy był w sumie jeszcze dzieckiem. Ta przygoda dla "Wója" zaczęła się, kiedy miał zaledwie 13 lat. Najpierw była elitarna drużyna harcerska HKL Trawers ze Złotoryi, którą prowadził Jan Kusek, były żołnierz słynnej 62. Kompanii Specjalnej z Bolesławca.  Nieodłącznym elementem harcerskiego życia w Trawersie było to, że w wieku 16 lat szło się na "Kurs Działań Specjalnych", czyli KDS. To znaczy: kurs ten nie był obowiązkowy, ale... Jak mawiał Jan Kusek, "dla zdrowego chłopaka (...) nie było innej możliwości: zostawałeś albo mięczakiem, albo 'komandosem'".

Beata Kempa rozpłakała się w telewizji, bo w odpowiedzi na jej oskarżenia o "nienawiść do polskich symboli" Radosław Sikorski odpisał jej, że ma "zatłuszczony łeb". Ekspert ds. wizerunku dr Mirosław Oczkoś ocenił w podcaście poliTYka, że tweet Sikorskiego był skandaliczny, a łzy Kempy wyreżyserowane.  Dr Mirosław Oczkoś przyznaje, że oglądał występ Beaty Kempy w Polsacie z zawodowym zainteresowaniem. Przeanalizował go, korzystając z wieloletniego doświadczenia, które zdobył jako aktor, trener w obszarze wystąpień publicznych i ekspert ds. wizerunku.  Jego zdaniem Beata Kempa mogła poczuć się dotknięta słowami Radosława Sikorskiego, ale jej płacz na antenie był grą. Dr Oczkoś podkreśla, że emocją, która dominowała u europosłanki PiS była odraza – zapewne wobec przeciwnika politycznego.  Według dr. Oczkosia tweet Sikorskiego był skandaliczny, a łzy Kempy wyreżyserowane. – Ja bym nie zachęcał polityków, żeby szli w tę stronę – powiedział ekspert, komentując wpis byłego ministra spraw zagranicznych. Zdaniem gościa poliTYki wpis europosła może wynikać z jego temperamentu, który należy powściągnąć.

– Można być silnym, przejść selekcję, można być ulicznym "fighterem madafaką", ale kiedy dochodzi do prawdziwej konfrontacji, takiej o śmierć i życie to... Byli tacy, którzy powiedzieli sobie: "To ja dziękuję" – opowiada o swoich zagranicznych misjach w Iraku i Afganistanie były komandos Krystian "Wójo" Wójcik. O tym, jak został komandosem i jak wyglądała służba w siłach specjalnych, Wójcik pisze w książce "#STARAPAKA NO.3".  Ta książka aż ocieka adrenaliną. Bo pełne adrenaliny jest życie jej autora. Przez 17 lat służył w JWK, czyli w Jednostce Wojskowej Komandosów z Lublińca. To, co przeżył w wojsku, ale i wcześniej, spokojnie wystarczyłoby na jeszcze parę książek. Bo w jego życiu działo się niemało. I to od najmłodszych lat!  Krystian "Wójo" Wójcik bardzo wcześnie wiedział, kim chce być w życiu. Dowiedział się tego w taki sposób, że kto inny by stwierdził, że co to, to nie. A on owszem. Nie zraziły go mordercze szkolenia, podczas których niejeden z kursantów z przemęczenia tracił przytomność. Ani kursy przetrwania, podczas których (uwaga!!!) trzeba było sobie samemu skombinować jedzenie. Nie będę wchodził w szczegóły, co nieco autor książki wyjawia w naszym podcaście.  A to wszystko działo się, gdy był w sumie jeszcze dzieckiem. Ta przygoda dla "Wója" zaczęła się, kiedy miał zaledwie 13 lat. Najpierw była elitarna drużyna harcerska HKL Trawers ze Złotoryi, którą prowadził Jan Kusek, były żołnierz słynnej 62. Kompanii Specjalnej z Bolesławca.  Nieodłącznym elementem harcerskiego życia w Trawersie było to, że w wieku 16 lat szło się na "Kurs Działań Specjalnych", czyli KDS. To znaczy: kurs ten nie był obowiązkowy, ale... Jak mawiał Jan Kusek, "dla zdrowego chłopaka (...) nie było innej możliwości: zostawałeś albo mięczakiem, albo 'komandosem'".

Zrobiło się o nim głośno, gdy został Nauczycielem Roku 2018. Dwa lata później otrzymał nominację do prestiżowej nagrody Global Teacher Prize, czyli „Nauczycielskiego Nobla”. W międzyczasie wzmocnił kolegium ekspertów ruchu Polska 2050. Dzisiaj nie jest już nauczycielem. Dlaczego odszedł ze szkoły?  Z podcastu Talk Slow, w którym rozmawiamy z Przemysławem Staroniem, dowiesz się:  - Co takiego wydarzyło się w życiu Przemka, że zrezygnował z bycia nauczycielem? - Dlaczego tak trudno nam zrezygnować z pruskiego modelu nauczania i co to znaczy, że w swojej naturze jest on przemocowy? - Dlaczego niedostawanie kwiatów od uczniów może być dobrym sygnałem dla nauczyciela? - I czego nauczyła go babcia Micia?  Przemysław Staroń - psycholog, wykładowca, trener i edukator. Nagrodzony przez KE twórca Zakonu Feniksa, tutor niemal 50 olimpijczyków z filozofii. Twórca #utrzy, wyróżniony w konkursie im. Ireny Sendlerowej „za naprawianie świata”, nagrodzony LGBT+ Diamond 2019 Polish Business Award, Nauczyciel Roku 2018, Digital Shaper 2020, Członek Kolegium Ekspertów Instytutu Strategie 2050.

Startujemy z nowym video podcastem "Reklamiara". W każdy czwartek będziecie mogli posłuchać rozmów z twórcami polskiej branży reklamowej, którzy opowiedzą nam o tym, jak narodzinach polskiej reklamy W pierwszym odcinku Marta Macke rozmawia z Pawłem Kastorym, prezesem, współzałożycielem i współwłaścicielem grupy DDB Warszawa.  To właśnie agencja, którą współzakładał Paweł Kastory, stała za jednym z najsłynniejszych haseł reklamowych początku lat 90.: "Miliard w środę, miliard w sobotę" z kampanii dla Totalizatora Sportowego. Aby jednak kampania ta mogła dojść do skutku, Paweł Kastory musiał jeździć po Warszawie z... miliardami w bagażniku samochodu. – Telewizja Publiczna wymagała wówczas płatności z góry i, co więcej, wymagała płatności w gotówce. Gdy zaczynaliśmy, Totalizator Sportowy miał siedzibę na Targówku, w walącej się kamienicy, do której strach było wejść. Dostawałem tam czek na kolejną kampanię, jechałem z nim do oddziału banku za Kinem Praha, tam wyjmowałem 10 miliardów złotych. Następnie wsadzałem te pieniądze do bagażnika dużego fiata mojego ojca i jechałem na Woronicza, żeby wpłacić je do kasy – wspomina Kastory.

O Tadeuszu P. zrobiło się głośno przed rokiem, gdy do ogólnopolskich mediów przedostała się informacja, że były milicjant i późniejszy policjant jest w kręgu podejrzanych w sprawie dwóch zabójstw oraz odpowiada za śmierć człowieka zabitego w wypadku samochodowym spowodowanym po pijanemu.

Senator Wadim Tyszkiewicz ma dość narzekań wyborców na "beznadziejną opozycję". Bezpartyjny polityk chce, by na opozycji powstał ogólnopolski, bezpartyjny ruch samorządowy. Tyszkiewicz przekonuje, że to sposób na to, by pokonać PiS, bo na nowy podmiot zagłosują osoby, które nie chcą oddać swoich głosów na listy partyjne. – Wystarczy 6–8 procent w wyborach, by przechylić szalę – tłumaczy Wadim Tyszkiewicz w podcaście poliTYka.  Senator Wadim Tyszkiewicz mówi, że nie obraził się na wyborców. – Wprost przeciwnie, ja po prostu protestuję przeciw temu, żeby zrzucać winę całej opozycji tylko i wyłącznie na partie polityczne – tłumaczy wieloletni prezydent Nowej Soli.  – My wszyscy, czyli około 65 proc. Polaków – i tych partyjnych, i tych bezpartyjnych, i tych chodzących na wybory, i tych niechodzących na wybory – my wszyscy jesteśmy opozycją – podkreśla senator.  Zdaniem Tyszkiewicza jest to jedyny sposób na to, by odebrać PiS–owi władzę. Jak mówi już zgłaszają się do niego samorządowcy zainteresowani nowym ruchem. Warunkiem powodzenia nowej inicjatywy jest jednak to – podkreśla – by liderzy partyjni zrobili pół kroku w tył.  Więcej dowiesz się z podcastu poliTYka.

Gościem kolejnego odcinka podcastu ALLEGRO NON TROPPO był pianista i laureat trzech Fryderyków, czyli Waldemar Malicki. W rozmowie z Jackiem Pałasińskim opowiedział o tym, jak niemalże wziął udział w Konkursie Chopinowskim. Wyjaśnił również, czym różnią się współcześni uczestnicy prestiżowego wydarzenia od tych sprzed kilkudziesięciu lat.

W rozmowie poruszony został temat XVIII Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina, który potrwa do 23 października. Zapytany o to, czy chętnie pośledzi rywalizację pianistów, Waldemar Malicki odpowiedział: – Chętnie pośledzę, ale z drugiej strony nie aż tak chętnie, bo już kilka konkursów śledziłem i to nie jest dla mnie taka nowość. Trochę po tym świecie chodzę.

Kiedyś 5-6 razy w roku leżałem w szpitalu z powodu zapalenia oskrzeli, problemów z oddychaniem. Teraz, od kiedy mogę być wentylowany mechanicznie w domu, już od dwóch lat nie byłem w szpitalu. Choruję od 10 lat na POCHP i astmę. Zachorowałem, bo w pracy byłem narażony na kontakt ze szkodliwymi substancjami chemicznymi – mówi w podcaście "Zdrowie bez cenzury” Ryszard Rusnarczyk, prezes Stowarzyszenia Pacjentów na Rzecz Wentylacji Domowej "Jednym Tchem!”.  W Polsce jest ponad 8 tys. osób, które potrzebują wentylacji mechanicznej. Pandemia COVID-19 spowodowała, że ich liczba rośnie. Chorzy ze zniszczonymi przez wirusa płucami, również takiej pomocy często potrzebują. Niestety, żeby móc takie leczenie otrzymywać w domu, wielu chorych czeka w kolejce.  Pacjenci z przewlekłymi chorobami płuc, takimi jak: POChP, nerwowo-mięśniowymi, układu ośrodkowego układu nerwowego i wielu innych, wymagają wentylacji ciągłej (inwazyjnej) lub stosowania jej co kilka godzin (tj. nieinwazyjna). Choroby te postępują, jeśli nie zostaje podjęte właściwe leczenie oraz gdy pacjent nadal jest narażony na zagrażające mu czynniki.  Więcej na temat problemów, które mają chorzy z dostępem do wentylacji domowej, dowiesz się z podcastu Zdrowie bez cenzury. Gościem tego odcinka jest Ryszard Rusnarczyk, prezes Stowarzyszenia Pacjentów na Rzecz Wentylacji Domowej „Jednym Tchem!”. Prowadzi Anna Kaczmarek.