naTemat.pl

Co Polski Ład oznacza dla kobiet? Więcej pieniędzy, gdy będą zamknięte w domu przez pierwsze trzy lata dziecka, bo państwo nadal nie zapewnia żłobków dla większości najmłodszych obywateli - mówi Dominik Owczarek, szef programu polityczki społecznej w Instytucie Spraw Publicznych

– Przy całej teoretycznie antyrosyjskiej retoryce tego rządu, w sprawach wewnętrznych posługuje się on tym samym zespołem haseł i odwołuje się do tej samej ideologii i praktyki politycznej, do której odwołuje się Putin. Gdy mówi o Europie i świecie współczesnym, odwołuje się do tych samych tonów i nastrojów, co Putin. W praktyce ma tych samych sojuszników, co on - od Trumpa na Salvinim kończąc – mówi wicemarszałek Senatu Michał Kamiński.  Michała Kamińskiego do rozmowy zaprosił Jacek Pałasiński. W podcaście "ALLEGRO MA NON TROPPO, czyli godzina z Jackiem" mówił m.in. o tym, co może się wydarzyć, jeśli nie uda się odebrać władzy Kaczyńskiemu.  – Każdy innym scenariusz dla Polski jest scenariuszem dramatycznym, jeśli w tym Sejmie nie odbierzemy Kaczyńskiemu władzy. Innymi słowy, jeśli pozwolimy na to, żeby następne wybory organizował w Polsce Jarosław Kaczyński, by one się odbywały pod jego rządami, z jego telewizją, jego wymiarem sprawiedliwości, jego spółkami skarbu państwa, to wszystko to spowoduje, że te wybory mają ogromną szansę stać się fikcją wyborów – mówił Kamiński. Wicemarszałek Senatu podkreślał także, że jego zdaniem możliwe jest stworzenie rządu technicznego, by następne wybory odbyły się w sposób demokratyczny.  – Jestem przekonany że do tego brakuje nam paru głosów po stronie PiS. I głęboko w to wierzę, że uda się zrobić to w tej kadencji. Byliśmy bardzo blisko... Gdyby Lewica w ostatniej chwili nie podała ręki Kaczyńskiemu, to być może dziś rząd by już głosował wotum konstruktywne nieufności dla Kaczyńskiego – zauważył Polityk.  Jacek Pałasiński pytał też swojego gościa, na czym polega magnetyzm Jarosława Kaczyńskiego?  – Na tle kompletnego bezhołowia, ludzi, którzy nie potrafią mówić o polityce, nie potrafią polityka inteligentnego odbiorcy zainteresować, Jarosław Kaczyński jest unikalny, bo on o polityce opowiadać potrafi. (...) Nie mówię o dialogu w rozumieniu medialnym, czy o jego zdolnościach PR-owskich, bo one są kiepskie – zaznaczył.  – Można mieć najrozmaitsze wrażenie, także dla niego nie przychylne, ale nigdy się nie ma wrażenie, że rozmawia się z człowiekiem nieinteligentnym. Nie spotkałem ludzi, także wielkich wrogów Kaczyńskiego - takich jak ja - którzy by stwierdzili coś innego – dodał Michał Kamiński. Zdaniem Kamińskiego Kaczyński ma małe pojęcie o świecie współczesnym. – Myślę, że kompletnie nie rozumie pewnych procesów geopolitycznych świata współczesnego, bo tylko tym mogę sobie tłumaczyć jego zwrot w stronę Rosji, geopolityczny zwrot – mówił.  Podczas prawie dwugodzinnej rozmowy Jacek Pałasiński i jego gość mówili także relacji Kościoła i rządu PiS, a także o roli, jaką odgrywa w niej o. Tadeusz Rydzyk. Było także o słabościach opozycji i o tym, do czego Platformę Obywatelską zmusiło pojawienie się na scenie politycznej Szymona Hołowni. Michał Kamiński wspomniał także o swoim wychowaniu, patriotyzmie i dlaczego na złość matce swoje pierwsze polityczne kroki skierował na prawo.

Gabriel Szumilas bardzo długo do niczego się nie przyznawał. Twierdził, że jedyną jego winą jest to, że podrobił podpis żony i że razem próbowali wyłudzić nienależne odszkodowanie komunikacyjne. Od blisko 17 lat jest za kratami. Odsiaduje wyrok dożywocia. Ale w sumie dopiero od niedawna przyznaje, że zabił żonę. Mówi, że się nawrócił i liczy na ułaskawienie.  Gabriel Szumilas siedząc w więzieniu wydał jedenaście tomików poezji, dwie książki, pracuje nad trzecią. Na okładce jego książki zatytułowanej "Jezus Chrystus w więzieniu" napisano tak:  "To niezwykle ciekawa, a zarazem bolesna historia życia skazanego na dożywotnie więzienie człowieka. Autobiografia ta jest również świadectwem nawrócenia, pięknym dowodem na to, że łaska Boża działa wszędzie, gdzie tylko człowiek otwiera na nią serce, nawet więzienne mury nie stanowią przeszkody, aby odnaleźć Księcia Pokoju".  Jest jeszcze książka "Matka Jezusa w więzieniu". Bo Gabriel Szumilas, jak mówi, nawrócił się. W książce pisze o nowennie pompejańskiej, o ojcu Charbelu i jego relikwiach, o tym, że jest zakochany w Jezusie. Opisuje to, w jaki sposób doszło w nim do tej przemiany. I to, jak się codziennie modli. Także za żonę, którą zamordował. I za teściów, którym zabrał ich ukochaną córkę i do których od czasu zatrzymania przez policję, co sam przyznaje, nie odezwał się choćby z przeprosinami.  Gabriel Szumilas ma dziś 48 lat. Ukończył Politechnikę Łódzką, przez pewien czas był jej wykładowcą. Pracował w paru korporacjach, potem prowadził własny biznes w Konstantynowie Łódzkim. Zarabiał dużo. Jego żona Eliza była od niego o trzy lata młodsza. Wszyscy mówili, że byli bardzo dobrze dobraną parą.  Powodziło im się doskonale, dorobili się własnościowego mieszkania, nieobciążonego kredytem oraz dwóch samochodów. Nikt nie podejrzewał, że to tak się może skończyć. Po niecałych trzech latach małżeństwa, on wtedy miał 31 lat, ona 28, Gabriel Szumilas zamordował swoją żonę. Stało się to 17 czerwca 2004 r.  Gabriel zwabił Elizę do lasu. Gdy kobieta jechała seatem, on ruszył na nią kupionym dzień wcześniej polonezem truckiem wyładowanym butlami z gazem i butelkami z benzyną. Doprowadził do zderzenia, ale do eksplozji nie doszło. Według ustaleń prokuratury, mężczyzna oblał seata płynem łatwopalnym. Mało tego - oblał nim także przez uchylone okno nieprzytomną żonę. Podłożył ogień i uciekł.  Potem wrócił na miejsce zdarzenia. Mówił, że jechał seatem razem z żoną, pokazywał, że też jest poparzony. Eliza zmarła w Centrum Leczenia Oparzeń w Siemianowicach Śląskich po blisko trzech tygodniach walki o życie, pełnej cierpienia i bólu. Gabriel Szumilas zorganizował pogrzeb żony. A sześć dni po pogrzebie został zatrzymany.  Głównym dowodem w sprawie było to, że zaraz po uroczystościach pogrzebowych Szumilas złożył wnioski o wypłatę odszkodowania z trzech polis ubezpieczenia na życie. Tylko pod jedną z nich widniał podpis Elizy, pod pozostałymi były podpisy podrobione przez męża. Łącza suma polis, jak informowali śledczy, to ponad pół mln zł.  Sam skazany po latach mówi, że to nie do końca wyglądało tak, jak ustaliła prokuratura i biegli. Ale w końcu przyznaje, że zabił żonę. Dlaczego? Zapewnia, że nie dla pieniędzy. Motywy jednak zrozumieć trudno.  Udało mi się porozmawiać z Gabrielem Szumilasem. Więzienne władze pozwoliły mu na dwudziestominutową rozmowę telefoniczną. Jej treść zamieszczam w najnowszym wydaniu podcastu "Morderstwo (nie)doskonałe".  Szumilas mówi mi m.in., jak się zmienił przez blisko 17 lat za kratami. I o nadziei na to, że jednak nie pozostanie w więzieniu do końca życia.

– Artystą jest ten, kto potrafi ze swojego talentu i z poczucia własnej wolności tworzyć coś, co później uznajemy za dzieło sztuki – twierdzi dyrektor Teatru Wielkiego Opery Narodowej Waldemar Dąbrowski, nazywany też "królem Midasem polskiej kultury i sztuki". W podcaście "ALLEGRO MA NON TROPPO, czyli godzina z Jackiem" wieloletni minister kultury i dziedzictwa narodowego opowiedział o relacji między sztuką a polityką.  – Jeżeli wznosimy jakikolwiek gmach, w szczególności gmach zwany Rzecząpospolitą, czyli wspólną sprawą, to jednym z filarów tego gmachu jest sfera kultury, która musi być przestrzenią dobra wspólnego – mówi w rozmowie z Jackiem Pałasińskim minister MKiDN w gabinecie Leszka Millera, Waldemar Dąbrowski.  Jak sam przyznaje, w każdym innym wypadku, kiedy "gmach" podlega instrumentalizacji politycznej, traci on wtedy swoją misję. Pałasiński zapytał się swojego rozmówcy o to, czy w czasie swojego życia zawodowego był pewnego rodzaju piorunochronem dla artystów.  – Moje myślenie wówczas było takie, że nad Wisłą możemy zbudować rzeczywistość artystyczną, która koresponduje z osiągnięciami Francuzów, Niemców, Włochów czy nawet Amerykanów. Ja sobie mentalnie unieważniłem Mur Berliński. (…) Najważniejszą presją polityczną było upokorzenie ekonomiczne. Jeżeli wyjeżdżałem za granicę, to miałem tę dietę, która nie pozwalała mi pójść do restauracji – przyznaje Dąbrowski.  Podczas wywiadu padły także pytania o to, jak wygląda praca w Teatrze Wielkim i kto układa repertuar. – Repertuar układa zespół: Treliński (red. Mariusz), Dąbrowski i życie – dodaje dyrektor Teatru Wielkiego Opery Narodowej.

Na początek najważniejsza informacja, która dotąd do mediów się nie przedostała. Jak udało mi się dowiedzieć, do Sądu Okręgowego w Sieradzu trafił akt oskarżenia przeciwko przeciwko Januszowi K. o popełnienie zabójstwa Henryka Stolarka. I to wszystko po ponad 26 latach od dokonania zbrodni.   Dla policjantów ta sprawa była wyjątkowa. W końcu śmierć poniósł ich kolega. Zamordowany został wyjątkowo brutalnie. Prasa wówczas pełna była drastycznych opisów"  "Oprawcy znęcali się nad policjantem. W końcu zadali mu cztery śmiertelne ciosy w tył głowy. Cząstki czaszki i mózgu rozprysnęły się po masce samochodu i jezdni. Mordercy przewieźli ciało samochodem i zatopili w stawie." - "Express Wieczorny" 1994 r.  Ofiarą był starszy sierżant Henryk Stolarek. Miał 38 lat. Mieszkał we wsi Dębołęka z żoną i dwójką dzieci. W komisariacie w Brzeźniu pod Sieradzem pełnił służbę na stanowisku dzielnicowego oraz nieetatowego zastępcy komendanta tej jednostki.  W nocy z 23 na 24 marca 1994 r. funkcjonariusz Henryk Stolarek pełnił służbę w ramach jednoosobowego patrolu. Z oszczędności zdecydowano, że policjanci mogą patrolować ulice samotnie. Nad ranem we wsi Pyszków leśniczy przechodząc obok stawu zauważył wystający z wody dach radiowozu. Natychmiast powiadomił policję. Radiowóz wydobyto z wody. Na tylnym siedzeniu odnaleziono zwłoki dzielnicowego.   Na pierwszy rzut oka widać było, że policjant ma na ciele - jak to określono - liczne obrażenia powstałe w wyniku uderzeń tępym narzędziem. Z kabury zniknął służbowy pistolet P-64 i dwa magazynki amunicji.   Po latach sprawą zajęli się funkcjonariusze z Archiwum X w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Łodzi. W sierpniu 2019 r. zatrzymany został Janusz K. Pochodził ze wsi Zapole, od kilku lat pracował na budowach w Niemczech. Policjanci mieli go na oku. Gdy dowiedzieli się, że będzie wracał do kraju, tuż przy zachodniej granicy doszło do zatrzymania.  Jak udało się w końcu namierzyć podejrzanego? Ważnym dowodem były zabezpieczone włosy sprawcy oraz odciski palców na zderzaku policyjnego poloneza. Ale jeszcze istotniejsze było to, że policji udało się przełamać zmowę milczenia, jaka panowała w zastraszonych wsiach po zabójstwie policjanta.  Od tego zatrzymania minęły już niemal dwa lata. Jak poinformowała naTemat prokurator Jolanta Szkilnik, rzecznik Prokuratury Okręgowej w Sieradzu, do sądu został skierowany akt oskarżenia przeciwko Januszowi K. Co z innymi sprawcami, którzy najpewniej też uczestniczyli w tej zbrodni? O to również pytamy w naszym podcaście. Prokurator Jolanta Szkilnik jest gościem najnowszego odcinka "Morderstwa (nie)doskonałego".

Platforma przespała czas negocjacji, a Lewica wyszła przed szereg - tak wicemarszałkini Senatu Gabriela Morawska-Stanecka opisuje błędy, jakie popełniła opozycja w związku z Krajowym Planem Odbudowy. Przedstawicielka Lewicy mówi, co jest teraz najważniejsze, by siły demokratyczne odzyskały jedność.

– Miłość do ojczyzny zacznijmy od własnego pieca. Zacznijmy od dzielenia śmieci, od konkretu, od przeczytania kilku dobrych wierszy i mówienia ładną polszczyzną – przekonuje europosłanka, Róża Thun, z którą w już siódmym odcinku podcastu "ALLEGRO MA NON TROPPO, czyli godzina z Jackiem" rozmawia dziennikarz Jacek Pałasiński.  W siódmym odcinku autorskiego podcastu "ALLEGRO MA NON TROPPO, czyli godzina z Jackiem", przy mikrofonie razem z Jackiem Pałasińskim zasiadła Róża Thun, europosłanka VII, VIII i IX kadencji, działaczka organizacji pozarządowych, a także opozycji demokratycznej za czasów komunizmu i publicystka.  Gospodarz podcastu sam mówi o niej "kobieta, która zawsze stawała tam, gdzie powinien stać przyzwoity człowiek". Pałasiński dopytywał europosłankę m.in. o to, czy w dzisiejszym, zdradliwym świecie człowiek przyzwoity może być jednocześnie politykiem.  – Nie lubię jak mówi się, że polityka jest zła albo dobra. Ona jest dokładnie taka, jaką ją robimy. Gdyby przyzwoici ludzie szli do polityki, a nie baliby się jej, mieli to poczucie sprawczości, że będzie dobra lub zła, taka jak my jesteśmy, to byłaby bardzo dobra. Człowiek przyzwoity do polityki iść powinien. To jest obowiązek moralny szczególnie w takim kraju jak Polska, gdzie wszystko się teraz sypie – przekonuje Thun.  Prowadzący nie omieszkał zapytać gościnię o jej skomplikowane nazwisko, arystokratyczne pochodzenie, ideały wyniesione z domu, a także powiązanie z rodem samej Emilii Plater. Nie zabrakło żywych odniesień do kwestii patriotyzmu i poczucia polskości.  Róża Thun zwraca uwagę na sprawy związane z ekologią i ociepleniem klimatu. – Mamy dramatyczne ocieplenie klimatu, które myśmy sami spowodowali. Tę zieloną myśl trzeba mocno rozwijać w każdej partii. Ja nie ukrywam, że w Parlamencie Europejskim blisko współpracuję z Zielonymi. Myślę, że dla Europejskiej Partii Ludowej jest to bardzo dobre. Chciałabym, żeby Zieloni w Polsce byli myślą wiodącą – stwierdza posłanka.  – Miłość do ojczyzny zacznijmy od własnego pieca. Zacznijmy od dzielenia śmieci, od konkretu, od przeczytania kilku dobrych wierszy i mówienia ładną polszczyzną. To jest naprawdę bardzo konkretna sprawa ta miłość do własnej ojczyzny i do własnej kultury – apeluje.  O odpowiedzialności za środowisko, wierze i polskości, potrzebie zgodnego współistnienia Polski z Unią Europejską, także innych palących kwestiach dowiecie się, wysłuchując całej dyskusji Jacka Pałasińskiego i Róży Thun.

W kolejnym odcinku gościem Jacka Pałasińskiego jest Iwona Hossa, światowej klasy śpiewaczką operową. Artystka posiada w swoim repertuarze kilkadziesiąt partii operowych m.in. Zuzanny w “Weselu Figara”, Konstancji w “Uprowadzeniu z Seraju”, Donny Anny w “Don Giovannim ” i Paminy w “Czarodziejskim flecie” Mozarta. Na pytanie Jacka Pałasińskiego o to, jak czuje się jako światowej klasy śpiewaczka sopranowa, odpowiada: – Nigdy w ten sposób o sobie nie myślałam, jako człowiek jestem typem zadaniowca. Mam zadanie do wykonanie i je wykonuję. Oczywiście kocham swój zawód, uwielbiam śpiewać i być w różnych miejscach. Uwielbiam wyzwania! Podczas ponadgodzinnej rozmowy, Iwona Hossa odkrywa kulisy świata opery. Opowiada o swoich pierwszych krokach, sukcesach i porażkach. Z charakterystyczną dla siebie gracją zachęca do głębszego poznania rzeczywistości, w której obraca się od lat. Iwona Hossa jest profesjonalistką w każdym calu. – Zawsze śpiewam najlepiej, jak potrafię w danym momencie – przyznaje nieśmiało. Podczas rozmowy wielokrotnie podkreśla, że nie lubi konkursów, mimo że brała udział w kilkudziesięciu. Przytacza słowa Béla Bartóka: “Konkursy są dla koni”. Ze słuchaczami dzieli się historią z konkursu im. Marii Callas w Atenach, na którym zdobyła Grand Prix i Złoty Medal. Przyznaje, że niechętnie jechała na ten prestiżowy konkurs. Nawet przez głowę jej nie przyszło, że może zająć jakiekolwiek miejsce. Wszystko zmieniło się podczas prób. Każdy z uczestników miał zapewnioną salę do ćwiczeń, gdy 26-letnia Iwona Hossa zeszła do recepcji, dostała klucz z numerem 13. Recepcjonista dziwi się, że nie prosi o wymianę, bo nikt nigdy nie chce tego pechowego numeru przez konkursem. Jej to nie przeszkadza, bo nigdy nie była przesądna. Pierwsze co zobaczyła, po wejściu do sali, to wielki portret Marii Callas – patronki festiwalu. Kiedy kończy próbę z pianistą, ten zdradza jej, że to właśnie tę salę wybierała słynna śpiewaczka, kiedy tu pracowała. To dodało jej skrzydeł i sięgnęła po wygraną. Jacek Pałasiński i Iwona Hossa wspólnie szukają odpowiedzi na pytania, w czym tkwi piękno operowego śpiewu. Iwona Hossa zdradza też, z jaką publiczności najchętniej lubi występować i dlaczego widzowie w Japonii nigdy nie oklaskują śpiewaków w trakcie występu.

Robert Biedroń podkreśla, że nie zdecydowałby się na wspólny lot z prezydentem nie z powodu niechęci, lecz ze względów społeczeństwa. Tłumaczy też jak doszło do tego, że z klubu Lewicy do rządzącego Porozumienia przeszła posłanka Monika Pawłowska.  Z podcastu poliTYka dowiesz się jak europoseł Robert Biedroń: ocenia możliwość wspólnego startu opozycji w wyborach i co sądzi o Szymonie Hołowni; szacuje liczbę osób, które zablokował na Twitterze i Facebooku; tłumaczy poparcie Lewicy na poziomie 11 proc. mimo zrywu Strajku Kobiet.

Jeśli żyje, to ma 34 lata. Ale pewności, czy żyje, nie ma. Prokuratura, jako jedną z trzech możliwych opcji, bierze pod uwagę właśnie to, że podejrzanego tak trudno odnaleźć, ponieważ nie ma go już wśród żywych.  Możliwe, że Grzegorz Zgrzebnicki ukrywa się gdzieś w kraju. Ale tak bez niczyjej pomocy byłoby to chyba niemożliwe. Niewykluczone, że jest gdzieś za granicą, najprędzej w Niemczech lub w Wielkiej Brytanii, bo tam są osoby, które mogłyby udzielić mu schronienia. Ale też całkiem prawdopodobne, że nie żyje.  Zgrzebnicki poszukiwany jest listem gończym i Europejskim Nakazem Aresztowania. I to już od prawie pięciu lat. W nocy z 9 na 10 lipca 2016 r. w Świebodzicach co najmniej 30-krotnie dźgnął nożem sąsiada Piotra A. Ciosy zostały zadane w klatkę piersiową, w szyję, w plecy. Rany od noża na rękach świadczą o tym, że ofiara próbowała się bronić. Całe mieszkanie było we krwi.  Stało się to podczas alkoholowej imprezy. Motyw zbrodni pozostaje nieznany. Mężczyźni najpewniej o coś się pokłócili. I najwyraźniej gospodarz imprezy wpadł w szał. Potem wyszedł z mieszkania i od tej pory - mimo szeroko zakrojonych poszukiwań - nie udało się go odnaleźć. Ci, którzy Zgrzebnickiego znali, mówią, że był uzależniony od narkotyków. Nieraz łączył je z alkoholem.  Osoby, które go znały, opowiadają, że nieraz zachowywał się agresywnie, choćby w sklepie czy w aptece, i trudno było stwierdzić, z jakiego powodu. A z drugiej strony potrafił być też nad wyraz życzliwy i miły. Może to narkotyki z nim to zrobiły, może to po nich wstępowała w niego ta agresja. Albo wręcz przeciwnie - gdy był na głodzie...   Był taki raczej niepozorny, często w koszuli w kratkę i dżinsach, czasem w czapeczce z daszkiem. Uroda taka chłopięca, raczej nie męska. Ludzie o takich osobach mówią, że z twarzy podobny zupełnie do nikogo. Pamiętam, że często zmieniał pracę, podejrzewam że przez te nałogi, nigdzie nie mógł zagrzać miejsca i po prostu, jeśli nie przychodził, to zwalniano go. Raczej nie był odpowiedzialny.  Zgrzebnicki przez pewien czas był numerem jeden na liście Europe’s Most Wanted. Nie przyniosło to efektu. Choć co jakiś czas ktoś zgłasza, że widział go gdzieś w Polsce.  O sprawie rozmawiamy z Prokuratorem Rejonowym w Świdnicy, Markiem Rusinem. Pan prokurator jest gościem najnowszego odcinka podcastu "Morderstwo (nie)doskonałe".