Jam 27 vjeç, me origjine nga Gjirokastra, por kam ardhur ne Tirane qe 2 vjeç. Kam studiuar per efiçencë energjitike ne universitetin Polis dhe per momentin punoj ne Galerine e Arteve, por njekohesisht prej dy vitesh merrem dhe me menaxhimin e nje biznesi “NëKerkim.al” per aktivitete out-door, tematika e te cilave qendron tek arti. Zakonisht keto festa ndodhin te Reja, ku ne financojme dhe promovojme artiste te rinj. Kam pak kohe kohe te lire nder duar duke qene se nje pjese te madhe te saj ma ze biznesi, puna, aktivitetet, por perpiqem te gjej pak kohe per udhetimet. Te ardhmen time e shoh duke udhetuar, jam fans i ushqimit dhe do doja qe te provoja dhe pse jo te promovoja ushqimin e secilit vend.

Unë jam Danieli, jam 23 vjeç dhe jam një performer. Adhuroj muzikën Hip-Hop dhe Trap dhe më vjen keq që në Shqipëri ajo nuk është e përhapur sa duhet. Arti eshtë pasioni im, të gjithë kohën e lirë e kaloj duke studiuar muzikë, duke parë filma dhe duke shkruar dhe perfeksionuar tekste për këngë. Karriera ime ka filluar duke performuar në skene me një event me Bojken Lako dhe vetëm pak kohë më parë kjo ishte e paimagjinueshme. Por unë jam i bindur tashmë se suksesi ka vetëm 1% talent, pjesa tjetër është i gjithë mundim dhe praktikë e përditshme. Duhet edhe studiuar, natyrisht, siç po bëj une. Ajo që kam në plan të afërm është të ndihmoj konkretisht në futjen e Freestyle si kulturë në Shqipëri, sepse ato janë fjalë që vijnë nga mendja pa filtër, vijnë nga shpirti dhe e gjithë ajo çliron ide dhe energji pozitive, ndryshe nga sa perceptohet nga publiku.

Unë jam Leonida, jam 21 vjeç. Me origjinë jam nga Puka por kam lindur në Shkodër dhe këtë vit jam transferuar në Tiranë për të përmbushur ëndrrat e mia si muzikante. Dua të bëhem deejay profesioniste dhe për këtë ëndërr aktualisht po studioj, muzikë dhe produksion. Ironia është se këtë pasion e kam prej një mikut tim i cili ishte një deejay gjatë adoleshencës por ndërkohë e ka lënë fare muzikën, ndërsa për mua është bërë vetë jeta. Hobi im është volejbolli, madje kam luajtur edhe në një kampionat lokal në të kaluarën.

Unë jam Aldo, jam nga Tirana, 24 vjeç. Miqtë më thërrasin Albru, ky është bërë ndërkohë edhe emri im i artit sepse unë jam një deejay profesionist. Kam mbaruar akademinë për deejay dhe produksion dhe përveçse punoj në një radio, luaj edhe prej vitesh në klube dhe koncerte dhe ëndrra ime është vazhdoj këtë rrugë në mënyrë profesionale dhe me sukses.

Unë jam Iliri dhe jam 26 vjeç. Shokët më njohin si Billi dhe ditën e ndaj midis muzikës dhe sportit, megjithëse mëngjesi im fillon në mesditë dhe darka në të gdhirë. Profesioni im i parë është muzika. Që fëmijë punoj si #DJ në klubet e Tiranës. Një nga sportet e fëmijërisë time është basketbolli. Në rini ndiqja modelet e sportistëve amerikanë, si në veshje edhe në lojë. Më vonë hyri çiklizmi. Me bicikletën time kam udhëtuar nëpër malet e Shqipërise dhe jashtë saj, nga Llogaraja në Budva apo Kotor. Tani vonë, pasionin për futbollin e kam kthyer në profesionin e dytë, si ndihmës trajner i një prej ekipeve të 17 vjeçarëve të kryeqytetit, me të cilët pavarësisht vështirësive të pandemisë, arritëm të fitonim vendin e dytë në kampionat.

Une jam Elvini, jam 31 vjeç dhe jam një dizajner. Profesioni im i tanishëm është rrjedhojë e një pasioni që prej femijërisë për kompiuterat dhe më pas diplomimit në informatikë, por nga ana tjetër është edhe dëshirë për tu vetëpunësuar dhe fituar më mirë. Unë jam shumë besimtar, me pëlqen muzika por mbi të gjitha adhuroj detin, që nga fëmijëria ime në Durrës. Dhe në fakt ajo që ëndërroj më shumë është të rris aktivitetin tim, studion e dizajnit derisa të kem mundësi të ndërtoj një jetë me të ardhura të mjaftueshme që të më mundësojë të punoj buzë detit, ashtu sikur luanim pra kur ishim fëmijë.

Une quhem Enriko Paja, jam 21 vjec dhe vij nga qyteti i bukur i Belshit.
Ne Tirane kam ardhur per studimet dhe punoj njekohesisht. Endrra ime kur kam qene i vogel, ishte te behesha gazetar dhe moderator, te cilat deri diku i kam realizuar, por presim se cfare ka rezervuar e ardhmja per mua. Te ardhmen e shoh diku ne televizion. Cfare me pelqen me se shumti nga Tirana jane mundesite e shumta per pune dhe argetim, ku fatkeqesisht ne vendet e tjera te Shqiperise jane pak te limituara. Duke qene gjithe kohes mes punes dhe shkolles, nuk kam shume kohe te lire per veten apo per hobite e mi, por me pelqen te editoj dhe krijoj projekte te reja.
Ajo c'ka nuk gjej dot ne Tirane dhe c'ka me mungon nga qyteti im i lindjes eshte siguria dhe qetesia.
Per te ardhmen nuk eshte se po mendoj shume, por dua te jetoj momentin.

Unë jam Çlirimi, jam 70 vjeç, me origjinë nga Berati dhe jetoj në Tiranë që prej vitit 1998. Në fakt kam ardhur që në vitin 1965, kam studiuar 7 vjet shkollat ushtarake dhe më pas kam kryer detyrën time për plot 16 vjet në Shkodër, më pas 7 vjet në Lushnje, 3 vjet në Berat, etj. Kam qënë në detyrë në Tropojë në vitin 1997 kur ndodhi shpërthimi i Picarit ku u plagosa së bashku me 7 ushtarakë të tjerë dhe ku 4 kolegë të mitë humbën jetën. Uniforma ushtarake më ka ndenjur mirë gjatë gjithë jetës, në kuptim figurativ, megjithëse nuk mund të them se ishte puna që ëndërroja kur isha i ri. Por atëherë zakonisht nuk ishim ne që zgjidhnim të ardhmen tonë por prindërit apo shteti. Më pelqen edhe Tirana moderne dhe nuk jam kundër ndryshimit por kam shumë nostalgji për atë Tiranë të dikurshme, sidomos për lagjen e Rrugës së Dibrës, apo për sheshin Skenderbej të dikurshëm dhe bulevardin ku përveç parakalimeve kemi bërë edhe shumë spartakjada. Sot që jam në pension, zgjohem çdo ditë në orën 6 të mëngjesit dhe më pëlqen të eci të paktën dy orë, pjesën tjetër të lëvizjeve nëpër qytet e bëj përherë vetëm me biçikletë.

Unë jam Entigrej, jam 18 vjeç, shkurt më thërrasin Grei. Aktualisht kam mbaruar shkollën profesionale për auto-mekanik por përveç shkollës edhe punoj pak, ndihmoj familjen në biznesin e saj. Hobi im është të eci gjatë në këmbë, por dhe të udhëtoj me makinë. Kam ëndërr që në të ardhmen të udhëtoj në çdo vend të botës edhe pse për të jetuar nuk besoj do largohem ndonjëherë nga qyteti im. Sepse këtu kam familjen, shoqërinë dhe këtu më pëlqen të jetoj.

Une jam Nirvana, jam 25 vjeç dhe aktualisht punoj si video editor dhe social media manager. Kam studiuar dhe jam diplomuar për radio-televizion dhe kinematografi në Stamboll dhe në të ardhmen planifikoj të bej edhe nje master jashtë Shqipërisë ne këtë fushë. Kur isha e vogël hobi im ishte belly-dancing, tani kam hobi fotografinë dhe sidomos të këndoj. Kam marrë pjesë edhe tek The Voice por fatkeqësisht asnjë nuk e shtypi butonin, gjithsesi unë jam e bindur se këndoj shumë mirë. Ndoshta nuk kisha zgjedhur këngën e përshtatshme. Më ftuan sërish vitin tjetër, por nuk pranova më. Aktualisht kam dy projekte të miat, dy minidokumentarë ku njëri prej tyre është për Vjosën. Ajo që kam vënë re është se rreth temës së lumit Vjosa të gjithë banorët janë të sensibilizuar dhe të angazhuar, përkundër asaj çfarë mund të duket nga jashtë.