Er is genoeg geopolitieke onrust, maar op de beurs is daar maar weinig van te merken. De wereldaandelenindex staat slechts 3% onder het recordniveau. De twee kampen van beleggers houden elkaar mooi in evenwicht. Een deel denkt dat de Iran oorlog voor een blijvende hoge olieprijs zal zorgen. Een andere deel gaat er van uit dat het snel voorbij zal zijn. Ik zie veel discussies tussen beleggers over hoe de oorlog zal verlopen, maar die ontstijgen meestal het gemiddelde tv-praatprogramma niet. De vraag is wat de toegevoegde waarde van deze gesprekken eigenlijk is.

De belangrijkste reden voor de relaxte houding van beleggers is dat veel beleggers erop rekenen dat Trump opnieuw zal TACO-en. TACO staat voor Trump Always Chickens Out. Dat zagen we bij de tarievenoorlog en dat zagen we toen hij Groenland wilde annexeren. Er is echter een groot verschil. In de eerdere twee gevallen, kon hij zich makkelijk terugtrekken. In het geval van de Iran oorlog heeft hij dat niet alleen voor het zeggen.

Ook als Trump met aanvallen staakt, wil dat niet zeggen dat de Straat van Hormuz gelijk opengaat en dat de olietankers weer vrijelijk kunnen varen. Trump heeft de Iraniërs geleerd dat ze een machtig wapen in handen hebben, waarmee ze de hele wereld kunnen gijzelen. Ik vraag me af wat het plan van de Amerikaanse defensie was toen ze Iran aanvielen. Tenminste, ik hoop dat er een plan was.

Sommige beleggers denken dat Iran zo’n beetje door haar wapentuig heen is. Ik weet het niet, misschien wel, misschien niet. Maar dat maakt voor de discussie niet zoveel uit. Ze hebben maar een paar raketten nodig om een tanker naar de zeebodem te schieten en er durft geen enkel ander schip meer door de Straat van Hormuz te varen. Het begeleiden van de olietankers door oorlogsschepen lijkt me niet effectief. Behalve als schietschijf voor de Iraniërs.  

Voor de wereldwijde economie betekent het wel een flinke schade. Overigens stijgt niet alleen de prijs van olie, maar ook bijvoorbeeld helium, aluminium en kunstmest worden flink duurder. Dit zijn allemaal energie intensieve industrieën en daarom zitten ze in het Midden Oosten. Er is een vervelende correlatie tussen stijgende olieprijzen en recessies. Het zorgt ervoor dat consumenten flink wat meer aan de pomp kwijt zijn en dat raakt de overige consumentenuitgaven.

Wat me opvalt is dat de gemiddelde Amerikaan steeds harder klaagt over de benzineprijs, maar dat het een steeds kleiner deel van zijn bestedingsmandje uitmaakt. Financieel minder gevoelig dus, maar emotioneel des te meer. Dat gaat met de tussentijdse verkiezingen in november best een dingetje worden. Langzamerhand komt de Amerikaanse politiek erachter dat ze zichzelf wel in de nesten heeft gewerkt. Je kunt wel tegen een wespennest aanschoppen, maar de wespen bepalen wanneer het voorbij is.

Over Corné van Zeijl

Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.

 

See omnystudio.com/listener for privacy information.