Alle media-aandacht gaat naar de Iran oorlog. Terecht, deze oorlog heeft het meest directe invloed op de wereldeconomie. Maar ondertussen sluimert er op de achtergrond een potentieel groot probleem; private credit. De een na de andere fondsbeheerder sluit de deuren. Beleggers willen verkopen, maar de beheerders beperken de uitstroom. Waarom?

Afgelopen jaren schuimden investment bankers de markt af om hun mooie private credit fondsen te slijten. Dan weet u wel dat de aanbieders er goed geld mee verdienen. Een voorbeeld is het BCRED-fonds van Blackstone. Dat incasseerde afgelopen jaar U$ 1,2 miljard aan fees op een belegd vermogen van U$ 83 miljard.

Voor grote beleggers zoals pensioenfondsen was het ontbreken van een beurskoers wel prettig. Geen fluctuerende beurskoersen, waardoor het risico beperkt lijkt. Lijkt, want of er nou een beurskoers is of niet, het risico van de onderliggende portefeuille blijft natuurlijk hetzelfde. Alleen ziet het er op papier beter uit. In beleggerstermen wordt dat ook wel ‘volatility laundering’ genoemd. Oftewel het witwassen van risico. En nu de risico’s zichtbaar worden, blijkt de was  toch niet zo schoon als hij leek.

Vorig jaar werden de eerste haarscheurtjes zichtbaar. Bedrijven als Tricolor en FirstBrands gingen failliet. Beiden hadden veel geleend van dit soort private credit fondsen. Dit jaar kwam daar een nieuwe zorg bij: AI zou softwarebedrijven overbodig maken. Deze private credit fondsen hebben gemiddeld 30% van hun portefeuille uitstaan bij deze softwarebedrijven. Beleggers werden zenuwachtig en trokken massaal hun geld terug. En als de kudde eenmaal op hol is geslagen, is er geen houden meer aan.

Nu wil iedereen zijn geld terug, maar de fondsen beperken deze aanvragen tot 5% van het belegd vermogen per kwartaal. Iedereen wil door hetzelfde deurtje naar buiten. Het probleem is dat deze leningen private zijn en dus is er geen beurskoers. Het is daardoor veel moeilijker om van deze leningen af te komen.

Is dit een nieuwe schuldencrisis? Dit is geen 2008 scenario, maar het gaat wel pijn doen. Ja, de beleggers die in deze fondsen hebben belegd, moeten op de blaren zitten. En de banken die geld aan deze fondsen hebben uitgeleend, zullen moeten afschrijven. Maar de kans dat we die banken weer moeten gaan redden is klein (maar niet nul).

De oplossing is simpel: leen geen geld aan deze private credit fondsen en biedt geen liquiditeit aan illiquide producten. In 1990 gingen beleggers in Rodamco daardoor al eens flink de mist in. Maar dat is waarschijnlijk te lang geleden voor de meeste beleggers. Een beetje historisch besef en ervaring heeft zo zijn voordelen.  Je mag alle rotzooi in een fonds stoppen, maar laat de markt de prijs ervan bepalen. Dan hoef je je ook geen zorgen meer te maken over het witwassen van risico’s, want schoner wordt het toch niet.

 

Over Corné van Zeijl

Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.

 

See omnystudio.com/listener for privacy information.