Otheo Radio

Alicja Gescinska is schrijver en filosoof. Haar filosofische debuut De verovering van de vrijheid (2011) oogstte lof. Met haar debuutroman Een soort van liefde (2016) won ze de Debuutprijs 2017. Haar essay Thuis in muziek. Een oefening in menselijkheid (2018) stond op de shortlist voor de Socratesbeker. In 2020 schreef ze het essay voor de Maand van de Filosofie: Kinderen van Apate. Over leugens en waarachtigheid . Enkele jaren geleden bezocht ze een de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila in Beiroet, Libanon. De ervaring mondde uit in de virtuoos geschreven novelle ‘De Gezichtslozen’ die begin dit jaar (2025) uitkwam.

Leo A. De Bock sprak voor Otheo Radio uitvoerig met Alicja Gescinska. Voor veel mensen wordt de wereld te overweldigend, weet ze. Het mag geen reden zijn om de armen in de lucht te steken en geen verantwoordelijkheid te nemen voor de ander. We mogen, meent ze, vooral de ogen niet sluiten voor wat zich zo duidelijk aan ontwikkelingen aftekent. Wegkijken zal nefast blijken. Alleen maar verontwaardigd zijn en het daarbij houden, wat zegt dat over onze samenleving, vraagt ze. Volgens Alicja Gescinska onderschatten we de kracht die we hebben om het tij te doen keren. Ook al houdt een hele natie vol dat 2 + 2 vijf is. Ook al misbruiken machthebbers God voor hun eigen heil. Deze aflevering van Otheo Radio is een wakeup call.

Toen Daniël Alliët acht maanden oud was overleed zijn vader, een landbouwer die negen kinderen en een alleenstaande moeder naliet.

Hij ging naar het Grootseminarie van en werd priester in 1969. Hij keerde terug naar het grootseminarie als professor wijsbegeerte.

Maar zijn echte roeping lag elders. In 1985 ging hij zich engageren voor de armen in de hoofdstad en werd pastoor van de Begijnhofkerk in Brussel. Daar zette hij talrijke sociale projecten op: voor bejaarden, voor asielzoekers, voor zij die in armoede leven. Hij woont er in een gemeenschapshuis samen met thuislozen, sommigen onder hen zonder papieren. Vijf keer wordt zijn kerk bezet door sanspapiers. Dat heeft aanvankelijk geleid tot regularisaties, maar de tijdgeest veranderde, de politiek veranderde en gaandeweg eindigden honger-en dorststakingen met een pijnlijke sisser.

Maar Daniel Alliët laat zich niet ontmoedigen. Hij zet door, als een kathedraalbouwer, goed wetende dat hij het resultaat van zijn engagement en dat van talloze vrijwilligers niet zelf nog zal meemaken. Als het er al ooit zal zijn. De priester huldigt de gulden regel: "Behandel anderen zoals je door hen behandeld wilt worden". Hij hangt de ideeën van Dom Helder Camara, van Emmanuel Levinas en Maurice Bellet aan. Daniel Alliët wil de stem van wie niet wordt gehoord in onze samenleving vooral heel luid laten klinken. Het is, vindt hij, de praktijk van het Onze Vader.

Leo A. De Bock trok een dag met hem op en dit is zijn relaas.

Drie doorgewinterde Rome-reizigers peilen in het nieuwe boek 'Pelgrimstocht naar Rome' naar de authentieke ziel van de eeuwige stad: Erik De Smet (journalist bij Otheo), priester Bart Paepen, en theologe Saskia van den Kieboom.

Hun tocht leidt langs de oude stadspoorten, pauselijke basilieken, maar doet hen ook in de buitenwijken belanden. Ze volgen en verlaten begane paden, als pelgrims met verfrissende en meeslepende observaties.

Leo A. De Bock wandelde met Erik De Smet langs door één van de hoofdstukken van het boek. Het resultaat is een heel apart en tegelijk erg fascinerend relaas over roem, ondergang en herrijzenis van de eeuwige stad.

Luc Van Hilst is de pastoor in Scherpenheuvel. Hij is ook deken van de pastorale regio Tienen. Al meer dan 20 jaar woont hij in Scherpenheuvel. Hij leeft er samen met enkele andere priesters, geïnspireerd door de spiritualiteit van Filippus Neri.

Met 800.000 bezoekers per jaar is Scherpenheuvel het grootste bedevaartsoord in België. In onzekere tijden is het voor mensen van allerlei slag en van uiteenlopende leeftijd een baken. De bedevaarders noemen haar moeke Maria, of Ons Lief Vrouwke. Wees gegroet Maria, zeggen ze, vol van genade. En dat de Heer met haar is. Moeder van God en onze moeder, moeder van Scherpenheuvel. Liefde gaf haar duizend namen. De verering van Maria leeft al vijf eeuwen in Scherpenheuvel.

Leo A. De Bock trok naar Scherpenheuvel en sprak er met pastoor-deken Luc Van Hilst.

Luc Van Hilst is de pastoor in Scherpenheuvel. Hij is ook deken van de pastorale regio Tienen. Al meer dan 20 jaar woont hij in Scherpenheuvel. Hij leeft er samen met enkele andere priesters, geïnspireerd door de spiritualiteit van Filippus Neri.

Met 800.000 bezoekers per jaar is Scherpenheuvel het grootste bedevaartsoord in België. In onzekere tijden is het voor mensen van allerlei slag en van uiteenlopende leeftijd een baken. De bedevaarders noemen haar moeke Maria, of Ons Lief Vrouwke. Wees gegroet Maria, zeggen ze, vol van genade. En dat de Heer met haar is. Moeder van God en onze moeder, moeder van Scherpenheuvel. Liefde gaf haar duizend namen. De verering van Maria leeft al vijf eeuwen in Scherpenheuvel.

Leo A. De Bock trok naar Scherpenheuvel en sprak er met pastoor-deken Luc Van Hilst.

Luc Van Hilst is de pastoor in Scherpenheuvel. Hij is ook deken van de pastorale regio Tienen. Al meer dan 20 jaar woont hij in Scherpenheuvel. Hij leeft er samen met enkele andere priesters, geïnspireerd door de spiritualiteit van Filippus Neri.

Met 800.000 bezoekers per jaar is Scherpenheuvel het grootste bedevaartsoord in België. In onzekere tijden is het voor mensen van allerlei slag en van uiteenlopende leeftijd een baken. De bedevaarders noemen haar moeke Maria, of Ons Lief Vrouwke. Wees gegroet Maria, zeggen ze, vol van genade. En dat de Heer met haar is. Moeder van God en onze moeder, moeder van Scherpenheuvel. Liefde gaf haar duizend namen. De verering van Maria leeft al vijf eeuwen in Scherpenheuvel.

Leo A. De Bock trok naar Scherpenheuvel en sprak er met pastoor-deken Luc Van Hilst.

U kent hem en u kent Collegium Vocale. Met zijn ensemble scheert Philippe Herreweghe (78) nog altijd hoge toppen. De drang naar muziek en de neiging om te dirigeren deed zich al vroeg in zijn leven voor. In het schoolkoor bij de jezuïeten mocht hij – hij was 14 - repetities leiden wanneer de verantwoordelijke pater verhinderd was. Boven zijn bed had de jonge Herreweghe posters van Gustav Leonhardt en Nicolaus Harnoncourt hangen, twee internationaal gerenommeerde dirigenten die toentertijd de oude muziek lieten herleven. Die oude muziek zou Herreweghe samen met onder andere Sigiswald Kuijken terugbrengen naar zijn oorspronkelijke kracht. Ze beslisten om werk van Johann Sebastian Bach en tijdgenoten niet langer op moderne instrumenten te spelen, maar op instrumenten die ook in de 17de eeuw werden gehanteerd, of kopieën ervan.

Met Collegium Vocale voerde hij de Matteüspassie uit met dertig zangers en een dertigtal instrumentisten , terwijl het publiek een bezetting van honderd man gewend was. Herreweghe voert later ook Beethoven, Schumann, Bruckner en zelfs Schönberg uit en verovert de wereld.

In een gesprek met Leo A. De Bock vertelt hij openhartig over zijn opvoeding, zijn keuze om psychiater te worden en dan toch niet, z’n geloven en niet geloven, z’n liefde voor de ‘historische praktijk’ en de aantrekkingskracht die de Bijbel voor hem heeft.

Meinie Nicolai komt uit Friesland. Ze rebelleerde tegen onrecht. Ze zocht een weg om vorm te geven aan haar idealisme en vond die bij Artsen Zonder Grenzen. Als verpleegkundige studeerde ze Tropische Geneeskunde in Antwerpen. Ze vertrok op missie naar Liberia waar toentertijd krijgsheer Charles Taylor massaal gruwelijke misdaden pleegde. Haar collega’s vertrokken, zij bleef en keerde terug.

Hulpverlener zijn, betekent keuzes maken, keuzes tussen mensen, die je wel en andere die je niet (meer) kunt redden, kiezen waar je neerstrijkt omdat de nood er het hoogst is en je expertise het verschil maakt en waar je niet naartoe gaat en mensen dus van hulp verstoken blijven.

Meinie Nicolai is hevig verontwaardigd over het terugschroeven of zelfs stopzetten van de financiering van humanitaire hulp. Artsen zonder Grenzen is een autonome organisatie die heil brengt op verschrikkelijke plekken in de wereld, en dat alleen maar met het geld van donaties. Ze stelt op het terrein vast dat hulpverleners en journalisten in conflictgebieden niet langer ontzien worden door strijdende partijen. Ook zij die alleen maar mensen in grote nood willen helpen worden vermoord.

Het gesprek dat Leo A. De Bock voor Otheo Radio met Meinie Nicolai had, gaat over een mensheid in verval, maar in de wetenschap dat hulpverlening nooit zal berusten.

Sigiswald Kuijken zweert bij de oude speelwijze van de barokmuziek en gruwt van alle pogingen om deze oude muziek naar vandaag te vertalen. Met La Petite Bande liet hij de barokmuziek naar interpretatie en klankbeeld met veel succes zo getrouw mogelijk herleven.

Sigiswald Kuijken is de zoon van een Nederlandse vader en een Vlaamse moeder van Duitse origine, beiden amateurmusici. Zij hadden in de jaren 30-40 Duitse sympathieën. Vader Kuijken werd na de oorlog gestraft. Hij verloor zijn baan en werd stofzuiger-verkoper. Een oom van Sigiswald was van bij het begin van de oorlog in Hilversum actief in het verzet. Hij werd in 1945 opgepakt en overleed in het concentratiekamp Sachsenhausen.

Sigiswald Kuijken is de op één na jongste van 5 broers die elk heel wat bereikt hebben in hun leven. Merkwaardig: alleen Sigiswald is gelovig. Hij woont met zijn echtgenote, de violiste Marleen Thiers, in het begijnhof van de Belgische stad Kortrijk. Ze hebben drie dochters en adopteerden een jongen en een meisje uit Korea.

Sigiswald Kuijken zweert bij de oude speelwijze van de barokmuziek en gruwt van alle pogingen om deze oude muziek naar vandaag te vertalen. Met La Petite Bande liet hij de barokmuziek naar interpretatie en klankbeeld met veel succes zo getrouw mogelijk herleven.

Sigiswald Kuijken is de zoon van een Nederlandse vader en een Vlaamse moeder van Duitse origine, beiden amateurmusici. Zij hadden in de jaren 30-40 Duitse sympathieën. Vader Kuijken werd na de oorlog gestraft. Hij verloor zijn baan en werd stofzuiger-verkoper. Een oom van Sigiswald was van bij het begin van de oorlog in Hilversum actief in het verzet. Hij werd in 1945 opgepakt en overleed in het concentratiekamp Sachsenhausen.

Sigiswald Kuijken is de op één na jongste van 5 broers die elk heel wat bereikt hebben in hun leven. Merkwaardig: alleen Sigiswald is gelovig. Hij woont met zijn echtgenote, de violiste Marleen Thiers, in het begijnhof van de Belgische stad Kortrijk. Ze hebben drie dochters en adopteerden een jongen en een meisje uit Korea.