Pantopia

Όποιος ελέγχει το περιεχόμενο των εννοιών, ελέγχει τη σκέψη των ανθρώπων, και με αυτή τον τρόπο ζωής, άρα, τη ζωή των ανθρώπων. Συνεπώς, όποιος αλλάζει το περιεχόμενο των εννοιών, αλλάζει τις σκέψεις των ανθρώπων, την συμπεριφορά τους, άρα, και τη ζωή τους. Όποιος εισάγει νέες έννοιες, εισάγει νέες ιδέες, νέες δυνατότητες για περιεχόμενο, για νέες ερμηνείες, για ελευθερίες, φιλοσοφίες, νοοτροπίες, για νέες δυνατότητες συμπεριφοράς, για νέους τρόπους ζωής. Νέος Άνθρωπος, Νέα Ζώη.

Το δίκαιο της ανάγκης και ο αδυσώπητος νόμος της συνέπειας.

Κάποιος πρόσφατα μου έδειξε μια καταπληκτική παρατήρηση που έκανε -  διότι πρόκειται για μια παρατήρηση ενός ανθρώπου που μπόρεσε, είτε του  δόθηκε η ευκαιρία, είτε την κατάκτησε, να βρεθεί σε ένα ύψωμα και να δει  τη ζωή από πιο ψηλά, πιο καθαρά, ίσως πιο μακρυά. (Ο καθένας μας μπορεί  να περιγράψει καλά, να πει πειστικά μόνο τα πράγματα που γνωρίζει, να  διδάξει μόνο τα πράγματα που έχει περάσει και ξεπεράσει ο ίδιος, και τα  έχει οργανώσει σε μοτίβα από συνθήκες κάποιων αρχών και αποτελέσματα τις  συνέπειές τους -είτε αυτό το χρωστάει σε εμπειρία, είτε σε ευφυΐα).

Ένας  φίλος λοιπόν παρατήρησε μέσα από τη ζωή του πως όταν έχεις μια  ξεκάθαρη, χαρούμενη εικόνα τι τραβάει, γουστάρει, ζητάει ο οργανισμός  σου, τότε το τίμημα που πρέπει να πληρώσεις για να πας τον δρόμο που  είναι απαραίτητος για να φτάσεις εκεί όπου πραγματικά θέλεις, είναι  εύκολος!

Καταπληκτική σκέψη. Εάν δε ισχύει και το αντίθετο αυτά τα δύο γίνονται ταυτόσημα. Λέει η λογική.

Ισχύει  όμως το αντίθετο; Γίνονται τα πράγματα όλο και πιο δύσκολα όσο πιο  μακρυά βρίσκονται από αυτό που μας ενδιαφέρει πραγματικά, κάτι που μας  αγγίζει; Για να δούμε. Φαίνεται κάτι πολύ δύσκολο ή αδύνατο να γίνει;  όταν/γιατί είναι μέρος μιας διαδρομής που δεν μας ενδιαφέρει αρκετά να  πάμε; διότι δεν νιώθουμε βέβαιοι πως πάει εκεί που διψάει η ψυχή μας να  φτάσει; Γίνεται όταν ανακαλύψεις που θες να πας,  ποιον, πως, τι να  συναντήσεις, η διαδρομή πιο εύκολη, τα βήματα πιο απλά, πιο φυσικά,  προφανή, και ρέουν αβίαστα; Νιώθουμε την ανάγκη,  έχουμε λόγο να  διακόψουμε αυτή την διαδικασία ή θέλουμε να τη συνεχίσουμε; Όταν όμως  δεν έχουμε βρει ακριβώς το τι, ποιος,  πως,  γιατί μας τραβάει  ακαταμάχητα - όταν δεν έχουμε δηλαδή αποδεχτεί επίσημα αυτό που θέλει ο  εαυτός μας-, είτε διότι δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας τέτοια τύχη,  χαρά, ευτυχία, δεν πιστεύουμε πως το αξίζουμε, δεν πιστεύουμε πως θα  μπορέσουμε να το μπορούμε, όταν πιστεύουμε πως θα είμαστε για πάντα όπως  νιώθουμε τώρα ή όπως λένε οι άλλοι, ή όπως δείχνουν τα τωρινά στοιχεία,  όταν αναλωνόμαστε στο πως πρέπει να γίνουν τα πράγματα, πως γίνονται,  και πιστεύουμε πως ξέρουμε πως δεν γίνονται, όταν δεν είμαστε πραγματικά  περίεργοι, όταν το ΠΩΣ γίνονται τα πράγματα εμποδίζει το ΓΙΑΤΙ αξίζει  να ζούμε κι ας ρισκάρουμε και κινδυνεύουμε σε κάποια χαρακτηριστικά για  το στάδιο που βρισκόμαστε πλαίσια; τότε δεν υπάρχει ούτε το κίνητρο,  ούτε η δύναμη,  ούτε η έμπνευση, ούτε η εσωτερική αυτή καθοδήγηση για  έναν τόσο αξιόλογο στόχο. Κι όλα φαίνονται δύσκολα. Ουσιαστικά νομίζουμε  πως τα πράγματα που πραγματικά θέλουμε είναι για άλλους, για  Υπερανθρώπους και όχι ένα Όνειρο κατασκευασμένο από το ίδιο υλικό που  είμαστε φτιαγμένοι κι εμείς. Δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμα, πως το όνειρο  βρίσκεται στην απέναντι όχθη. Και το όχημα είναι ένα τεντωμένο σκοινί.

Το Κόστος σε καθετί αξιόλογο είναι κάποιου είδους Θυσία. Θυσία θα πει να  αποχωρίζεσαι κάτι, που σου είναι κάθε άλλο από αδιάφορο. Είτε έχει την  αξία μιας συνήθειας, είτε είναι κάτι που κάποτε κόστισε άλλες θυσίες για  να αποκτηθεί. Είτε έχει καθαρά συναισθηματική αξία. Το κόστος το  αποχωριζόμαστε. Ακόμα και στη συνηθισμένη δουλειά, εργασία, επάγγελμα,  όπου πάμε, επενδύουμε μέρος από τον συνολικό χρόνο μας,  αυτός ο χρόνος  δεν θα υπάρχει πια για μας. Και δεν επιστρέφει. Φεύγει γιατί το  επιλέξαμε εμείς με κάποιο τρόπο. Ακόμα και εάν συνηγορούμε ή  συγκαταβαίνουμε είναι τεχνικά μια επιλογή. Ακόμα και εάν γίνεται  ασυναίσθητα ή ασυνείδητα παραμένει τεχνικά μια επιλογή. Κι αυτό είναι η  ευχάριστη και καλή είδηση. Πως, δηλαδή, εάν συνειδητοποιήσουμε που,  ποτέ, πως επιλέγουμε, ουσιαστικά, μπορούμε και να αλλάξουμε την επιλογή.  Να παραγγείλουμε κάτι άλλο από το μενού. Αυτή είναι η φύση των  επιλογών. Υπάρχουν και εναλλακτικές. Μόνο με κόστος, λοιπόν, και τεχνικά  πάντα με κάποια θυσία εξελίσσεται ο άνθρωπος. Ανταλλάσσει κάτι που  έχει, το δίνει ή το αφήνει, το αποχαιρετά, για να αποκτήσει κάτι πιο  αξιόλογο που επιθυμεί ή επιδιώκει ή χρειάζεται. Η πορεία του ανθρώπου  είναι γεμάτη θυσίες. Και αυτό δεν είναι κακό αλλά είναι απαραίτητο. Άρα  είναι καλό.

Κάποιοι άνθρωποι δυσκολεύονται πολύ να αποχωριστούν  πράγματα που έχουν, διότι αυτό που έχουν έχει περισσότερη αξία από κάτι  που μπορούν να αποκτήσουν με την συνθήκη να αποχωριστούν κάτι  οικειοθελώς. Τέτοιοι άνθρωποι κάνουν αλλαγές μόνο με το ζόρι. Και  αλλάζουν μόνο με το ζόρι. Κατά συνέπεια βελτιώνονται μόνο με το ζόρι.  Νομίζω πως αυτό ορίζει πλέον μια νοοτροπία. Προφανώς ασυναίσθητα. Εκτός  κι αν κάποιος είναι αποδεδειγμένα καλά και πλήρης με ό,τι έχει. Όμως να  το γενικεύουμε δεν γίνεται, δεν μπορούμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε πάντα  μόνο ό,τι κάναμε. Με τον ίδιο τρόπο που μπορούμε να κάνουμε ό,τι έκαναν  οι γονείς μας. Ούτε αυτοί να κάνουν ό,τι έκαναν οι δικοί τους. Μέσα στις  αλλαγές χάνονται και ευκαιρίες και πολλά σωστά.

Όμως να σταματήσουμε  να  εισπνέουμε καινούργιο αέρα και να μην αποχωριζόμαστε τον παλιό,  αυτό είναι αδύνατο. Εδώ η συνεχής αλλαγή της ανανέωσης είναι απαραίτητη.  Για να μάθουμε κάτι επίσης επενδύουμε τον χρόνο μας και ανταλλάζουμε  ένα επίπεδο γνώσεων με ένα καινούργιο, εμπλουτισμένο, επίπεδο γνώσεων.  Έτσι μόνο ισχύει η μάθηση. Δεν είναι η επίσκεψη κάποιου χώρου. Οι  μαθησιακές δυσκολίες συσχετίζονται με προσκόλληση σε αυτό που υπάρχει  και αδυναμία αξιολόγησης νέων στόχων...

Το μάθημα που δίνει η ζωή σε περιόδους μετάβασης μπορεί γενικά να  χαρακτηριστεί ως ο φόβος της οικειότητας μπροστά σε μια ισχυρή  αναζωπύρωση. Πρόκειται για μια έντονη διεύρυνση της υπομονής της πίστης  και της επιμονής της εμπιστοσύνης στην ζωτική δύναμη του αναπτυσσόμενου  εαυτού. Η αντίσταση που βιώνουμε οφείλεται στη εμμονή του νου με τα ίδια  μοτίβα να διατηρεί τον έλεγχο σε άγνωστες καταστάσεις ή να φρικάρει- τα  μοτίβα σκέψης αρνούνται να κάνουν τα βήματα απαγκίστρωσης που μας θέτει  ο αναδυόμενος νέος εαυτός. Μπορούμε εύκολα να το συνειδητοποιήσουμε  αυτό κοιτάζοντας την παρούσα ζωή μας σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, μια  διευρυμένη εικόνα που θα παρείχε λύσεις, διεξόδους, ελευθερία κινήσεων,  και παύοντας να αντιστεκόμαστε στην περαιτέρω ανάπτυξή μας. Ενέργειες  εγκλωβισμένες στην περιφρόνηση και τις αμφιβολίες μύχιων πεποιθήσεων  απέναντι στην ανανέωση θα απελευθερωθούν, όταν αφεθούμε στη μυστηριώδη  ζωτική δύναμη καθοδήγησης με τη φωνή της χαρούμενης αίθριας διαίσθησης.  Αυτό θα απελευθερώσει την ψυχή από τα δεσμά, και το νου από την στείρα  σκέψη του παλιού, που δεν είναι πια βιώσιμο -ο κύκλος του έχει  ολοκληρωθεί- γιατί δεν έχει χώρο για τις νέες Ελευθερίες της ανερχόμενης  Ανάγκης ειλικρινούς Έκφρασης.

Για να κάνεις κάτι να συμβεί, πρέπει να δημιουργήσεις ένα ρεαλιστικό  σενάριο που να αλλάζει την προσωπική σου πραγματικότητα.  Σταδιακά και  αξιόπιστα. Το σενάριο της ιστορίας πώς σχεδίαζες να αναπτύξεις την  προσωπικότητα και τι συνέβη στην πραγματικότητα που σου άλλαξε την  προσωπικότητα, και έπειτα, ως συνέπεια, την καθημερινή σου  πραγματικότητα.

Αυτό θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε με φανταχτερούς  όρους Σχεδιασμό Πραγματικότητας, που αντιστοιχεί όμως σε Σχεδιασμό  Προσωπικότητας.

Τίποτα δεν μπορεί να πάει πουθενά, κάπου  συγκεκριμένα, μέχρι να μετακινηθεί προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Να  αποφεύγει εμπόδια, να εξομαλύνει συγκρούσεις, να επιλύει προβλήματα, να  διαχειρίζεται την εξέλιξη από σκόπιμες διεργασίες που καθοδηγούνται από  στόχους, πλοηγώντας στο χώρο και το χρόνο μέσα από κάθε είδους  αλληλεπιδράσεις με τις σκόπιμες ή μη σκόπιμες αντίστοιχες διεργασίες  άλλων ανθρώπων. Και άλλοι άνθρωποι γύρω μας αντιμετωπίζουν προβλήματα  και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα μέσα από ύφαλους και σκοπέλους για να  φτάσουν στο στόχο τους ή στο προορισμό.

Αυτές οι μετατοπίσεις  συνεπάγονται και αλλαγές στα εσωτερικά μας προγράμματα, στις ρουτίνες  μας, στις συνήθειες και στις τελετουργίες μας που συμπεριλαμβάνονται στη  νοοτροπία μας και στο τρόπο ζωής.

Η ζωή αγαπάει τα προγράμματα, η  ίδια έχει επινοήσει άπειρα που εξασφαλίζουν από την επιβίωση ως τη  διαιώνισή της. Αλλά η ζωή έδωσε στους ανθρώπους επίσης την ικανότητα,  και το δικαίωμα μαζί με την ευθύνη, να κάνουμε επαναπρογραμματισμό ή  χάκινγκ στον εαυτό μας και σε άλλους, κάτω από προϋποθέσεις. Αφού  κατανοούμε τις αρχές πίσω από τα μοτίβα που παρατηρούμε -αν παρατηρούμε  κι όταν παρατηρούμε-, χρησιμοποιώντας κατανοητές αρχές για να  δημιουργήσουμε ακόμη και νέα μοτίβα με συγκεκριμένα αποτελέσματα. Αυτό  απαιτεί συνειδητότητα. Πρέπει να αποκτήσει κανείς επίγνωση των δικών του  μοτίβων σκέψης και συμπεριφοράς, προκειμένου να σχεδιάσει και να  ξεκινήσει τις απαραίτητες τροποποιήσεις και μετασχηματισμούς για να  δημιουργήσει τις συνθήκες που δημιουργούν με φυσικό και φυσιολογικό  τρόπο τις συνέπειες που γίνεται προϋποθέσεις σε μια αλυσιδωτή αντίδραση  προς έναν συγκεκριμένο στόχο. Ό,τι έχουμε ανάγκη, ό,τι επιθυμούμε, ό, τι  χρειαζόμαστε, ό,τι θέλουμε πάσι θυσία να πετύχουμε ή να εκφράσουμε.  Αυτή η επιστήμη που είναι και τέχνη θα μπορούσε να ονομαστεί Σχεδιασμός  Πραγματικότητας.

Πρέπει απαραίτητα να ακολουθεί τον Σχεδιασμό  Προσωπικότητας μέσω της επαυξημένης επίγνωσης της ενισχυμένης  συνειδητότητας. Θα δούμε στη συνέχεια πως ενισχύεται η συνειδητότητα,  που αυξάνει την επίγνωση, που αλλάζει την προσωπικότητα, που φτιάχνει  μια νέα πραγματικότητα.

Διότι η πραγματικότητα που ζούμε δεν μπορεί  να αλλάξει εάν δεν αλλάξει η προσωπικότητα, το σύνολο των ιδιαίτερων  ψυχικών και πνευματικών χαρακτηριστικών και των τρόπων συμπεριφοράς του  ατόμου που ενδιαφέρεται και επιδιώκει αλλαγή. Είτε προς την κατεύθυνση  της υγείας, είτε των σχέσεων, είτε στην επαγγελματική κατάσταση. Σε  οποιαδήποτε κατάσταση που αφορά βελτιώσεις, στόχους και επιθυμίες. Αυτό  που πρέπει πρώτα να πετύχουμε είναι η κατάλληλη προσωπικότητα για την  επιθυμητή πραγματικότητα.

Σε αντίθεση με την επιβίωση που την καλύπτουν πλήρως τα ένστικτα του ανθρώπου οι ανώτερες λειτουργίες όπως η μάθηση, οι γνώσεις, οι δεξιότητες αλλά και η ευτυχία είναι ευθύνη του ίδιου του ανθρώπου.

Η Ευγενία ρωτάει:

Γιατί δεν μπορούμε να επικεντρωθούμε σε αυτήν ;

Καταρχάς ας δούμε κάποιον ορισμό της ευτυχίας.

Η Βικιπαίπεια λέει:

Ευτυχία είναι η ψυχική ικανοποίηση του ανθρώπου, προερχόμενη από την εκπλήρωση των επιθυμιών και την επιτυχία των σκοπών του.

"Δεν υπάρχει μόνιμη ευτυχία, υπάρχουν μόνο στιγμές ευτυχίας".

Στη σύγχρονη εποχή οι κάποιοι συγχέουν/ συνδέουν την  ευτυχία με την υλική ευμάρεια, τα υλικά αγαθά,  την ανάπτυξη της τεχνολογίας, τα κοινωνικά αξιώματα, τη δόξα ή  πιστεύουν πως ο πλούτος φέρνει την ευτυχία και συνεπώς, αν χαθούν αυτά,  χάνεται και η ευτυχία τους.

Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά του συγγράμματα διαχωρίζει την ευτυχία, η οποία μπορεί να είναι προϊόν τύχης και πρόσκαιρη, από την ευδαιμονία, η οποία συνδέεται με τη διαβίωση και τη δράση σύμφωνα με τις ηθικές αρετές και τη λογική.

Στο πεδίο της ψυχολογίας, η ευτυχία εξετάζεται από ψυχολόγους της λεγόμενης ανθρωπιστικής σχολής, όπως ο Άμπρααμ Μάσλοου, και τη λεγόμενη θετική ψυχολογία,  η οποία εξετάζει τις θετικές όψεις της ψυχολογίας του υγιούς  υποκειμένου, εν αντιθέσει με τους πιο παραδοσιακούς κλάδους ψυχολογίας,  οι οποίοι εξετάζουν τις ψυχικές παθήσεις και διαταραχές.

Οι Βουδιστές θεωρούν πως για να κατακτήσεις την ευτυχία  χρειάζεται ένας συνεχής αγώνας που συμπεριλαμβάνει τον διαλογισμό και  την πειθαρχία.Αναφερεται πως ο άνθρωπος κατακτά την απόλυτη ευτυχία όταν  παύει να έχει τον νου στον παρελθόν ή το μέλλον και βρίσκεται στο εδώ  και το τώρα.Η κατάσταση της μόνιμης ευτυχίας ονομάζεται φώτιση.

Για να δούμε τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε...

Λίγοι άνθρωποι έχουν ξεκαθαρίσει μέσα τους τι θα πει γι αυτούς πραγματικά ευτυχία. Ποιες είναι οι συνθήκες που θα είχαν σαν φυσική συνέπεια την ευτυχία όπως την ορίζει ο καθένας.

Περιγράφοντας τις συνθήκες με συνέπεια αυτό που όλοι λέμε γενικά αλλά σπάνια το αναπτύσσουμε σαν δικό μας σύστημα.