PrekenWeb.nl

Bijbeltekst: [5]

En de lieden van Nineve geloofden aan God; en zij riepen een vasten uit,  en bekleedden zich met zakken, van hun grootste af tot hun kleinste toe.[6]

  Want dit woord geraakte tot den koning van Nineve, en hij stond op van  zijn troon, en deed zijn heerlijk overkleed van zich; en hij bedekte  zich met een zak, en zat neder in de as.[7]

  En hij liet uitroepen, en men sprak te Nineve, uit bevel des konings en  zijner groten, zeggende: Laat mens noch beest, rund noch schaap, iets  smaken, laat ze niet weiden, noch water drinken.[8]

  Maar mens en beest zullen met zakken bedekt zijn, en zullen sterk tot  God roepen; en zij zullen zich bekeren, een iegelijk van zijn bozen weg,  en van het geweld, dat in hun handen is.

Bijbeltekst: [9]

  Wie weet, God mocht Zich wenden, en berouw hebben; en Hij mocht Zich  wenden van de hittigheid Zijns toorns, dat wij niet vergingen![10]

  En God zag hun werken, dat zij zich bekeerden van hun bozen weg; en het  berouwde God over het kwaad, dat Hij gesproken had hun te zullen doen,  en Hij deed het niet.

Bijbeltekst: [1]

Dit verdroot, Jona met groot verdriet, en zijn toorn ontstak.[2]

  En hij bad tot den HEERE, en zeide: Och HEERE! was dit mijn woord niet,  als ik nog in mijn land was? Daarom kwam ik het voor, vluchtende naar  Tarsis; want ik wist, dat Gij een genadig en barmhartig God zijt,  lankmoedig en groot van goedertierenheid, en berouw hebbende over het  kwaad.[3]

  Nu dan, HEERE! neem toch mijn ziel van mij; want het is mij beter te  sterven dan te leven.[4]

  En de HEERE zeide: Is uw toorn billijk ontstoken?[5]

Jona nu ging ter stad uit, en zette zich tegen het oosten der stad; en  hij maakte zich aldaar een verdek, en zat daaronder in de schaduw, totdat  hij zag, wat van de stad zou worden.

Bijbeltekst: [6]

  En God, de HEERE, beschikte een wonderboom, en deed hem opschieten boven  Jona, opdat er schaduw mocht zijn over zijn hoofd, om hem te redden van  zijn verdriet. En Jona verblijdde zich over den wonderboom met grote  blijdschap.[7]

  Maar God beschikte een worm des anderen daags in het opgaan van den  dageraad; die stak den wonderboom, dat hij verdorde.[8]

  En het geschiedde, als de zon oprees, dat God een stillen oostenwind  beschikte; en de zon stak op het hoofd van Jona, dat hij amechtig werd;  en hij wenste zijner ziel te mogen sterven, en zeide: Het is mij beter  te sterven dan te leven.[9]

  Toen zeide God tot Jona: Is uw toorn billijk ontstoken over den  wonderboom? En hij zeide: Billijk is mijn toorn ontstoken ter dood  toe.[10]

  En de HEERE zeide: Gij verschoont den wonderboom, aan welken gij niet  hebt gearbeid, noch dien groot gemaakt; die in een nacht werd, en in  een nacht verging;[11]

  En Ik zou die grote stad Nineve niet verschonen? waarin veel meer dan  honderd en twintig duizend mensen zijn, die geen onderscheid weten tussen  hun rechterhand, en hun linkerhand; daartoe veel vee?

Bijbeltekst: [15]

En als een van degenen, die mede aanzaten, deze dingen hoorde, zeide hij  tot Hem: Zalig is hij, die brood eet in het Koninkrijk Gods.[16]

  Maar Hij zeide tot hem: Een zeker mens bereidde een groot avondmaal, en  hij noodde er velen.[17]

  En hij zond zijn dienstknecht uit ten ure des avondmaals, om den genoden  te zeggen: Komt, want alle dingen zijn nu gereed.[18]

  En zij begonnen allen zich eendrachtelijk te ontschuldigen. De eerste  zeide tot hem: Ik heb een akker gekocht, en het is nodig, dat ik uitga,  en hem bezie; ik bid u, houd mij voor verontschuldigd.[19]

  En een ander zeide: Ik heb vijf juk ossen gekocht, en ik ga heen, om die  te beproeven; ik bid u, houd mij voor verontschuldigd.[20]

  En een ander zeide: Ik heb een vrouw getrouwd, en daarom kan ik niet  komen.[21]

  En dezelve dienstknecht weder gekomen zijnde, boodschapte deze dingen  zijn heer. Toen werd de heer des huizes toornig, en zeide tot zijn  dienstknecht: Ga haastelijk uit in de straten en wijken der stad, en  breng de armen, en verminkten, en kreupelen, en blinden hier in.[22]

  En de dienstknecht zeide: Heere, het is geschied, gelijk gij bevolen  hebt, en nog is er plaats.[23]

  En de heer zeide tot den dienstknecht: Ga uit in de wegen en heggen; en  dwing ze in te komen, opdat mijn huis vol worde;[24]

  Want ik zeg ulieden, dat niemand van die mannen, die genood waren, mijn  avondmaal smaken zal.

Bijbeltekst: [1]

En al de tollenaars en de zondaars naderden tot Hem, om Hem te horen.[2]

  En de Farizeen en de Schriftgeleerden murmureerden, zeggende: Deze ontvangt  de zondaars, en eet met hen.[3]

  En Hij sprak tot hen deze gelijkenis, zeggende:[4]

  Wat mens onder u, hebbende honderd schapen; en een van die verliezende,  verlaat niet de negen en negentig in de woestijn, en gaat naar het  verlorene, totdat hij hetzelve vinde?[5]

  En als hij het gevonden heeft, legt hij het op zijn schouders, verblijd  zijnde.[6]

  En te huis komende, roept hij de vrienden en de geburen samen, zeggende  tot hen: Weest blijde met mij; want ik heb mijn schaap gevonden, dat  verloren was.[7]

  Ik zeg ulieden, dat er alzo blijdschap zal zijn in den hemel over een  zondaar, die zich bekeert, meer dan over negen en negentig rechtvaardigen,  die de bekering niet van node hebben.[8]

  Of wat vrouw, hebbende tien penningen, indien zij een penning verliest,  ontsteekt niet een kaars, en keert het huis met bezemen, en zoekt  naarstiglijk, totdat zij dien vindt?[9]

  En als zij dien gevonden heeft, roept zij de vriendinnen en de geburinnen  samen, zeggende: Weest blijde met mij; want ik heb den penning gevonden,  dien ik verloren had.[10]

  Alzo, zeg Ik ulieden, is er blijdschap voor de engelen Gods over een  zondaar, die zich bekeert.

Bijbeltekst: [41]

En als Hij nabij kwam, en de stad zag, weende Hij over haar,[42]

  Zeggende: Och, of gij ook bekendet, ook nog in dezen uw dag, hetgeen tot  uw vrede dient! Maar nu is het verborgen voor uw ogen.

Bijbeltekst: [39]

En Maria, opgestaan zijnde in diezelfde dagen, reisde met haast naar het  gebergte, in een stad van Juda;[40]

  En kwam in het huis van Zacharias, en groette Elizabet.[41]

  En het geschiedde, als Elizabet de groetenis van Maria hoorde, zo sprong  het kindeken op in haar buik; en Elizabet werd vervuld met den Heiligen  Geest;[42]

  En riep uit met een grote stem, en zeide: Gezegend zijt gij onder de  vrouwen, en gezegend is de vrucht uws buiks![43]

  En van waar komt mij dit, dat de moeder mijns Heeren tot mij komt?[44]

  Want zie, als de stem uwer groetenis in mijn oren geschiedde, zo sprong  het kindeken van vreugde op in mijn buik.[45]

  En zalig is zij, die geloofd heeft; want de dingen, die haar van den  Heere gezegd zijn, zullen volbracht worden.