Reportaże i dokumenty Polskiego Radia

Audycja dokumentalna „Augustowski lipiec” opowiada o wydarzeniach z lipca 1945 roku na Augustowszczyźnie i Suwalszczyźnie tzw. obławy augustowskiej. Była to akcja wojskowa przeprowadzona przez oddziały Armii Czerwonej, NKWD oraz wydzielone oddziały LWP i UB, mająca na celu aresztowanie i pacyfikację podziemia niepodległościowego. Jak tamte zdarzenia wpływają na życie potomków osób, po których zaginął ślad w wyniku obławy?

W kilka dni po dramatycznym pożarze w podwarszawskich Ząbkach przypominamy reportaż Jakuba Tarki o strażakach ochotnikach. Od pożarów poprzez wypadki drogowe po ratowanie zwierząt. Członkowie OSP od dziesięcioleci niosą bezinteresowną pomoc społeczeństwu. To powołanie. Dla dobra nieznanych sobie osób strażacy poświęcają swój czas, zdrowie, niekiedy i życie.

Jako nastolatkowie marzyli o rejsie dookoła globu. W 1959 r., nie otrzymawszy zgody na dalekomorską podróż, w wieku 19 lat uciekli z kraju. Schwytani, spędzili pięć miesięcy w areszcie. Władze zakazały im wspólnego wypływania w morze, jednak kilka lat później bracia porwali dwa polskie jachty i wystąpili w Kopenhadze o azyl polityczny. Na kolejnym jachcie przepłynęli Atlantyk. W Ameryce Południowej na dobre zaczęli realizację swych planów. Reportaż o bliźniakach Mieczysławie i Piotrze Ejsmontach to historia o sile marzeń i świadomości ceny, którą się za nie płaci.

To opowieść o tym, jak ból zmienić w siłę. Iga Włodkowska przez lata żyła w cieniu bólu, który nie miał imienia. Endometrioza, choroba dotykająca około 2 miliony kobiet w Polsce, była jej codziennością, choć przez długi czas nikt nie potrafił jej nazwać. Moment diagnozy był dla niej punktem zwrotnym - nie końcem, lecz początkiem nowej drogi. Iga nie pozwoliła, by choroba ją zdefiniowała, postanowiła działać. Zaangażowała się w Fundację "Pokonać Endometriozę", gdzie dziś wspiera inne kobiety, dzieli się swoim doświadczeniem i walczy o większą świadomość społeczną. Jej głos stał się echem tysięcy kobiet, które wciąż czekają na zrozumienie.

Podróż do latarni morskich to nie tylko wyprawa w przestrzeni, ale i w głąb ludzkiej natury. Weronika Łozicka to pierwsza polska "strażniczka światła". Zapisała się w historii jako kobieta, która przez lata czuwała nad latarnią Stilo, jednym z najbardziej malowniczych punktów polskiego wybrzeża. Latarnie morskie od wieków fascynują. Czy są symbolem nieugaszonej ciekawości, potrzeby odkrywania nieznanego i odwagi, by płynąć tam, gdzie nikt wcześniej nie dotarł? A może to znaki ujarzmienia natury, świadectwa ludzkiej chciwości i podporządkowania mórz handlowym szlakom? Ta opowieść to nie tylko historia kobiety i światła, ale też pytanie o to, co naprawdę oznacza patrzeć w stronę horyzontu. Reportaż powstał w 2019 roku.

Podróż do latarni morskich to nie tylko wyprawa w przestrzeni, ale i w głąb ludzkiej natury. Weronika Łozicka to pierwsza polska "strażniczka światła". Zapisała się w historii jako kobieta, która przez lata czuwała nad latarnią Stilo, jednym z najbardziej malowniczych punktów polskiego wybrzeża. Latarnie morskie od wieków fascynują. Czy są symbolem nieugaszonej ciekawości, potrzeby odkrywania nieznanego i odwagi, by płynąć tam, gdzie nikt wcześniej nie dotarł? A może to znaki ujarzmienia natury, świadectwa ludzkiej chciwości i podporządkowania mórz handlowym szlakom? Ta opowieść to nie tylko historia kobiety i światła, ale też pytanie o to, co naprawdę oznacza patrzeć w stronę horyzontu. Reportaż powstał w 2019 roku.

To reportaż, który powstał w 1976 roku. Ukazuje życie niezwykle barwnego bohatera - hodowcy kóz mieszkającego tuż przy granicy z Białorusią. To opowieść o codzienności pełnej humoru, pasji i lokalnego kolorytu, snuta przez charyzmatycznego opowiadacza, który z prostych chwil potrafi stworzyć prawdziwą sagę.

W samym sercu Warszawy, na jednej ze ścian, pojawiły się twarze, które miały zniknąć z pamięci - portrety muzyków i muzyczek z warszawskiego getta. Ich dźwięki ucichły zbyt wcześnie, ale dziś znów przemawiają - nie przez nuty, lecz przez kolory, spojrzenia i historię, która nie pozwala o sobie zapomnieć. To efekt niezwykłej współpracy streetartowca Darka Paczkowskiego i uczniów warszawskiego liceum. Ich mural, stworzony z Żydowskim Instytutem Historycznym w ramach Marszu Pamięci Getta. Mural to hołd dla tych, których życie przerwała Zagłada, a reportaż to opowieść o współpracy międzypokoleniowej, w której sztuka stała się pomostem między przeszłością a teraźniejszością. Czy mural może być bardziej żywy niż pomnik? I czy sztuka uliczna potrafi mówić głośniej niż historia w podręcznikach?

23 maja na Uniwersytecie Warszawskim rozpoczęła się okupacja jednej z sal należących do samorządu studenckiego. Od tego czasu, w sercu kampusu głównego, trwa pokojowy protest studentów z Warszawy i innych miast. Ich głos jest jasny - domagają się poprawy warunków socjalnych, w tym budowy nowych stołówek uniwersyteckich, które odpowiadałyby na realne potrzeby społeczności akademickiej. W strajk zaangażowali się m.in. członkowie Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Inicjatywa Pracownicza. Studenci podkreślają, że ich działania to nie tylko walka o lepsze obiady, ale o równość, dostępność i godne warunki życia na uczelni. Czy ich postulaty zostaną wysłuchane? Na razie trwaj - zdeterminowani i zorganizowani. I pokazują, że młodzi potrafią walczyć o swoje prawa.

Góry dostępne dla każdego? Dzięki akcji "Łączą nas góry" - tak! To jeden z największych w Polsce programów wytchnieniowych, w którym osoby z niepełnosprawnościami mogą wyruszyć na górskie szlaki w specjalnych wózkach, wspierane przez wolontariuszy. W tym czasie ich bliscy mogą odpocząć - fizycznie i psychicznie. Wśród uczestników jest Wojciech, samotny ojciec 21-letniego Karola, który nie chodzi, nie widzi i nie mówi. Wymaga całodobowej opieki. Mimo ogromnych wyzwań i braku wystarczającego wsparcia ze strony państwa, Wojciech nie rezygnuje z marzeń. Chce dać Karolowi coś więcej niż tylko opiekę. Chce dać mu życie pełne wrażeń. Dlatego zabiera go w góry. Karol ich nie zobaczy, ale może je usłyszeć, poczuć wiatr, zapach lasu, rytm kroków wolontariuszy. "Nie mógłbym go zostawić. To mój syn" - mówi. Ta historia pokazuje, że miłość i determinacja naprawdę potrafią przenosić góry.