Reportaże i dokumenty Polskiego Radia

To historia dwustuletniego domu w Kotlinie Jeleniogórskiej, w którym autorka reportażu mieszka od dwóch dekad. Rozpoczyna się prywatne śledztwo mające na celu dotarcie do potomków pierwszych powojennych osadników. Tropy jednak się gubią, ślady zacierają. Przypadek sprawia, że ta opowieść zaczyna toczyć się zupełnie inną ścieżką. A wszystko za sprawą pewnych urodzin, które stały się pretekstem do poszukiwań, jak losy nowych osadników na tak zwanych Ziemiach Odzyskanych splatały się z losami dawnych mieszkańców.

W kilka chwil tracą oszczędności całego życia. Odzywa się telefon, podnoszą słuchawkę, a tam aksamitny głos alarmuje o wypadku, któremu uległ ktoś z rodziny albo tłumaczy, że aby uchronić swoje pieniądze trzeba wziąć udział w policyjnej akcji ścigania przestępców. Ludzie, których udało się tak oszukać często mają pretensje do samych siebie. Często to seniorzy. Oddają pieniądze oszustom, wyrzucają banknoty z balkonu albo wrzucają do kosza na śmieci – wszystko w wyniku perfekcyjnie zaplanowanej manipulacji. Mimo apeli policji i prowadzonym kampaniom przestępcom coraz częściej udaje się oszukać osoby starsze. Reportaż Anny Dudzińskiej "Kto pociąga za sznureczki?" to historia pewnej oszukanej siedemdziesięciolatki.

W kilka chwil tracą oszczędności całego życia. Odzywa się telefon, podnoszą słuchawkę, a tam aksamitny głos alarmuje o wypadku, któremu uległ ktoś z rodziny albo tłumaczy, że aby uchronić swoje pieniądze trzeba wziąć udział w policyjnej akcji ścigania przestępców. Ludzie, których udało się tak oszukać często mają pretensje do samych siebie. Często to seniorzy. Oddają pieniądze oszustom, wyrzucają banknoty z balkonu albo wrzucają do kosza na śmieci – wszystko w wyniku perfekcyjnie zaplanowanej manipulacji. Mimo apeli policji i prowadzonym kampaniom przestępcom coraz częściej udaje się oszukać osoby starsze. Reportaż Anny Dudzińskiej "Kto pociąga sznureczkami" to historia pewnej oszukanej siedemdziesięciolatki.

"Masz szczęście, że na mnie trafiłeś" - tak do każdego z trzynastu swoich koni i dwóch osiołków nieraz mówi pani Wioletta. Od paru lat ratuje te duże, pokrzywdzone przez człowieka zwierzęta. Wyprowadza je na prostą, zapewnia opiekę weterynaryjną oraz dożywotnią emeryturę.

W kilka chwil tracą oszczędności całego życia. Odzywa się telefon, podnoszą słuchawkę, a tam aksamitny głos alarmuje o wypadku, któremu uległ ktoś z rodziny albo tłumaczy, że aby uchronić swoje pieniądze trzeba wziąć udział w policyjnej akcji ścigania przestępców. Wszystko kończy się utratą pieniędzy, a nierzadko i zdrowia, bo ludzie, których udało się tak oszukać często mają pretensje do samych siebie.

Bohaterem reportażu jest Adam Gatniejewski, poznaniak, który od blisko 30 lat walczy o jerzyki. Jego misją jest przekonanie urzędników do zapewnienia ścisłej ochrony tym niezwykłym ptakom. Organizuje akcje liczenia jerzyków i tworzy bogatą bazę wiedzy na ich temat. Edukuje przedszkolaków, studentów, mieszkańców Poznania i innych miast, oraz wszystkich, którym los jerzyków nie jest obojętny. Sam pokochał te ptaki za to, że - jak mówi - są najdoskonalszym obiektem latającym (NOL). Mimo, że jego inicjatywy często nie przynoszą zamierzonych efektów nie poddaje się. Postanowił walczyć o jerzyki za pomocą prawa. Alicja Głów od kilku miesięcy towarzyszy mu w jego działaniach.

To historia polskiego Żyda z Jerozolimy. Branley Zeichner, bohater reportażu, został zmuszony do wyjazdu z Polski w maju 1969 roku, gdy opuścił zakład karny. Trafił tam za "rozpowszechnianie propagandy pisanej". W rozmowie z Bartoszem Pankiem opowiada między innymi o tym dlaczego jako cel swej emigracji wybrał ostatecznie Izrael. Opowiada również o swoim dzieciństwie w Polsce, losach swej rodziny, a także o tym, jak ulotka z wydrukowanym tekstem z "Dziadów" Adama Mickiewicza stała się początkiem jego problemów w Polsce.

Bohaterem jest Tomasz Gartowski, strażak, który 9 maja 1987 roku brał udział w akcji zabezpieczenia terenu po katastrofie lotniczej w Lesie Kabackim. Samolot pasażerski rozbił się w gęstym lesie, zginęły 183 osoby. Emerytowany dziś strażak opisuje swoje pierwsze wrażenia po dotarciu na miejsce tragedii. Chaos, zgliszcza i zapach spalenizny - to wspomnienia z pierwszych chwil po katastrofie. Dla Tomasza Gartowskiego jako strażaka nie było to tylko zadanie ratunkowe. Także konfrontacja z niewyobrażalnym stresem i emocjami, które niełatwo opisać słowami. Praca w tak trudnym terenie, pod dużym stresem i w atmosferze niewyobrażalnej tragedii była nie tylko wyzwaniem zawodowym, ale i głębokim przeżyciem osobistym.

Są świetnie wykształceni i wyszkoleni. Często wykonują czynności i decyzje, które w innych krajach należą do lekarzy. Polscy ratownicy medyczni mają jedne z najszerszych uprawnień w Unii Europejskiej. Niestety nie zawsze idzie za tym szacunek społeczny. Na co dzień często spotykają się z agresją słowną i fizyczną. Jeżdżą do osób pijanych, po użyciu narkotyków, do ofiar przemocy domowej. Są opluwani, wyzywani, niszczone bywają karetki. Są wzywani także do samotnych seniorów, których podnoszą z podłogi lub wożą do szpitala. Pomagają osobom, które pilnej pomocy nie wymagają. To stresująca, obciążająca także pod względem fizycznym praca. Co sprawia, że się nią zainteresowali? Co stanowi motywację, by mimo frustracji nadal wsiadać do karetki?

17 stycznia 1980 roku Leszek Cichy i Krzysztof Wielicki stanęli na szczycie najwyższej góry świata. Jako pierwsi zdobyli zimą Mount Everest. Reportaż Joanny Bogusławskiej przybliża techniczne i fizyczne wyzwania tamtej wyprawy. To także opowieść o Leszku Cichym, człowieku, który przez całe życie łączył pasję z nieustannym dążeniem do przekraczania granic ludzkich możliwości. Leszek Cichy to wybitny polski alpinista. Zdobycie Mount Everestu zimą 1980 roku, w ekstremalnych warunkach, było przełomowym osiągnięciem w historii himalaizmu. Wyjątkowa odporność Cichego na trudne warunki oraz ogromna wiedza o górach sprawiły, że stał się symbolem polskiego himalaizmu i pionierem zimowych wypraw w najwyższe góry świata.