saadia / سعدیا

موسیقی حسین علیزاده

هوش: خرد، آگاهی| بیهوش: از خود بی‌خود| نَنشاند: خاموش نمیکند، آرام نمیکند| گُل: گل سرخ| سُنبُلم: ضمیر «م» متعلق به خاطر است، سنبل گیاهی‌ست دارای گل‌های بنفش خوشه‌ای، گلش زیبا، خوشرنگ و خوشبو‌ست، زلف معشوق را به مناسبت رنگ سیاه و بوی خوش آن به سنبل تشبیه کرده‌اند| خاطِر: دل، فکر| بناگوش: در اینجا یعنی«رُخسار»| فِراقت: فراق تو، دوری تو| باید: لازم است| هر شبم: هر شب هستم، «م» در اینجا شناسه است»| هِجرا: دوری| قَدَح: پیاله| نوش: عسل، پادزَهر| جلّادِ غم: [تشبیه‌ صریح] غم را به جلاد تشبیه کرده، مأمور شکنجه

موسیقی پژمان طاهری

 دلق: لباس ژنده‌ای که درویشان به تن کنند| ارزق فام: کبود رنگ، دلقِ صوفیان مسلمان به رنگ کبود یا سیاه بوده| بر باد دادن: فدا کردن| قلّاشی: بی‌اعتنایی به نام و ننگ، خراباتی و مِی پرستی| شِرک تقوا نام: شرکی که نام تقوا بر آن نهاده‌اند، ریاکاری، تقوای دروغین| ساعت: لحظه| دُرد: گل و لای ته شراب که شراب‌خواران کم بضاعت به بهای کم می‌نوشند و مستی آن بیشتر است| پیر دردآشام: باده‌نوش قهّار، در ادبیات عرفانی به معنای صوفی یک‌رنگ است| قِطمیر: نام سگ اصحاب کهف| ماخولیا: مالیخولیا، اختلال دِماغی، سودا، خیال خام| ماخولیای مهتری: عظمت جنون، خودبزرگ‌بینی، در چاپ یغمایی «ماخولیای بهتری» آمده| بلعام: باعور، نام پیامبری از عبرانیان که از راه راست منحرف شد| صاحب دل: آگاه و روشن ضمیر، عارف| چمیدن: خرامیدن و با ناز راه رفتن| سرو سیم اندام: معشوق سفید اندام و خوش قد و بالا| پیمان گسل: پیمان شکن| خیمه زدن: کنایه از مستقر شدن| پختگان: انسان‌هایی که سوز و درد عشق کشیده‌اند| صوفی: پیرو طریقت تصوّف| گران‌جانی: بدخویی، غیر قابل تحمل بودن| گران‌جانی ببر: رفعِ زحمت کن

موسیقی حسین علیزاده

سبکتر زدن: شتابان و زودتر زدن| بام: صبح، بامداد| تاراج شدن: به غارت رفتن| کام: آرزو، مراد| تازه رو: گشاده رو، خوش رو| از عهد چیزی بیرون آمدن: تاوان دادن، بر انجام دادن کاری توانا شدن| انعام: نعمت دادن| تشریف دادن: افتخار دادن| اقدام: جمع قدم| عَلَم شدن: مشهور شدن، انگشت نما گشتن| صوفی: پیرو طریقت تصوّف| اصنام: بت‌ها

موسیقی آرش کامور

موسیقی ارسلان کامکار

صباحت: جمال و زیبایی؛ در این بیت صورت به صبح تشبیه شده| وه: کلمه ای است که برای تحسین و شگفتی بکار می رود ، خوشا ، نیکا| مهرافزا: افزاینده محبت| طالع: بهت و اقبال| روی برپیچم: روی بگردان| زَنم: نامردم، مرد نیستم| دل‌دوز: دلخراش|خوشه‌چین: درویش و فقیری را گویند که بعد از درو و جمع آوری محصول، خوشه‌های باقی مانده را برای خود جمع می کند| کرامت: بخشندگی| دین و دنیاباز: آنکه دین و دنیا را می بازد و از دست می‌دهد | دست آموز: پرورش یافته| دی: دیروز

موسیقی ارسلان کامکار

بدون تدوین

غزل 1 تا 10

موسیقی مسعود شعاری 

بی‌تدبیر: آنکه پایان کار را نبیند|سرخوش: کسی که از نشئۀ شراب خوشحال باشد. در سراج نوشته که مستی چند مرتبه دارد. اول سرخوش، بعد از آن تردِماغ، بعد از آن سیه مست و بعد از آن خراب| افتادن: گرفتار و اسیر شدن / بُگسَلد: پاره کند| کمان در بازو آوردن: آماده‌ی تیراندازی شدن| آرزویم می‌کند: من آرزو می‌کنم| نخجیر: شکار| نقد: حال و حاضر| تأخیر کردن: دیر کردن| آفت: آسیب، بلا| تقدیر: سرنوشت| عذرت بباید خواستن: باید عذر بخواهی| تقصیر: کوتاهی کردن، گناه

موسیقی صادق چراغی

برقع: رو بند| فرو هلیدن: فروهشتن، آویختن| جادو: افسونگر | اوّل نظر: در اولین نگاه| عنان: افسار| صواب: راست و درست، مصلحت| مستسقی: مبتلا به بیماری استسقا ، که آن نام مرضی است که بیمار آبِ بسیار خواهد و هرچه آب می نوشد عطشش برطرف نمی گردد و سرانجام به سبب کثرت شرب در می گذرد|دعوی: ادعا کردن، دادخواهی| نازنین: گرامی| زهر ناب: سمّ خالص| ادمیت: انسانیت و مردمی| هم‌شرکت: شریک، همانند| دواب: چهارپایان| آزدگان: جوانمردان| خراج: مالیات، باج| قوم: خویشان| منظور: مقصود، هدف| 

موسیقی علی جابری

آب: شراب| اصحاب: یاران| شب خوش بگفتم: بدرود گفتم | چشم از خواب برکردن: بیدار ماندن| صنم: بت، معشوق|در بند: دل‌مشغول| نُشّاب: تیرها| مقدار: قدر و قیمت| همنفس: موافق| میان: کمر| بی‌پایاب: عمیق و ژرف| با: در اینجا به معنی «به» است| کنار: ساحل| یَرغو: شکایت| قاآن: لقب پادشاهان ترکستان و چین، صورتی از کلمه خاقان| اعدا: دشمنان| احباب: دوستان|بوّاب:دربان، نگهبانان| جور: ظلم و ستم| بی‌بصر: نابینا، نادان