Saiva Siddhanta

வைணவ சித்தாந்தத்துக்கு ஸ்ரீ இராமானுஜர் பாஷ்யக்காரர் என்றால் சைவ சித்தாந்தத்துக்கு சிவஞான முனிவர் பாஷ்யக்காரர். 'சிவஞான மாபாடியம் ஒரு பெருங் களஞ்சியம், தத்துவக் களஞ்சியம், தத்துவச் சுரங்கம், பெருஞ் சுரங்கம், தத்துவக் கடல், தத்துவ ஆராய்ச்சிக்கொரு கருவூலம், தமிழ்ச்செல்வம், கற்பகம், காமதேனு' என்று போற்றுகிறார் தமிழ்த் தென்றல் திரு.வி.கல்யாணசுந்தரனார்.

வைணவ சித்தாந்தத்துக்கு ஸ்ரீ இராமானுஜர் பாஷ்யக்காரர் என்றால் சைவ சித்தாந்தத்துக்கு சிவஞான முனிவர் பாஷ்யக்காரர். 'சிவஞான மாபாடியம் ஒரு பெருங் களஞ்சியம், தத்துவக் களஞ்சியம், தத்துவச் சுரங்கம், பெருஞ் சுரங்கம், தத்துவக் கடல், தத்துவ ஆராய்ச்சிக்கொரு கருவூலம், தமிழ்ச்செல்வம், கற்பகம், காமதேனு' என்று போற்றுகிறார் தமிழ்த் தென்றல் திரு.வி.கல்யாணசுந்தரனார்.

அன்று மாலை வரையிலும் அப்பாடலை எவரும் பாடி முடிக்கவில்லை. இதனை அறிந்த ஏழை ஒருவன், அவ்வூரில் தங்கியிருந்த சுவாமிகளிடம் சென்று பாடலைப் பாடித் தரும்படி கேட்டார். சுவாமிகளும் ஏழையின் வறுமையை நீக்கும் பொருட்டுப் பாடலை எழுதிக் கொடுத்தார்.

ஏழை பாடலை வாங்கி அவையில் படித்துக் காட்டி பொன் முடிப்பை பெற்று மகிழ்ந்தார். சென்னை ஆவடிக்கு அருகிலுள்ள ஊர் கலசை. அங்கு உறையும் விநாயகர் செங்கழுநீர் விநாயகர். இக் கடவுள் மீது முனிவர் பாடிய நூல் ‘செங்கழுநீர் விநாயகர் பிள்ளைத் தமிழ். இந்நூலுக்கு ஒரு சிறப்புண்டு. விநாயகர் மீது பிள்ளைத் தமிழ் பாடிய மரபில் இந்நூலே முதல் நூலாகும்.

காஞ்சிபுரத்தில் சிவஞானமாபாடியம் சுவாமிகள் காஞ்சிபுரம் பயணம் மேற்கொண்டபோது அங்கு நெடுநாள் தங்கி, சிவஞான மாபாடியத்தை எழுதி முடித்தார். இந்நூல், இதுவரை தமிழிலும் வடமொழியிலும் எழுதப்பட்டுள்ள மாபாடியங்கள் அனைத்திலும் இது சிறந்த நூலாகும். இது மட்டுமின்றி காஞ்சி புராணம், சோமேசர் முதுமொழி வெண்பா, இலக்கண விளக்க சூறாவளி உள்ளிட்ட பல சிறந்த நூல்களை அருளியுள்ளார்.

சிவனின் திருவடி நிழலில் சைவ சித்தாந்தத்தை உணர்த்திய சிவஞான சுவாமிகள் ஒரு சித்திரை மாதம் ஆயிலிய நட்சத்திரத்தன்று சிவனது திருவடி நிழலில் கலந்து முக்தி பெற்றார். ஆண்டுதோறும் சித்திரை மாதம் ஆயிலியத்தன்று விக்கிரமசிங்கபுரம், காஞ்சிபுரம், திருவாவடுதுறை, சுசீந்திரம் ஆகிய ஊர்களில் இவரது குருபூஜை விழா திருவாவடுதுறை ஆதீனத்தால் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

குருவருளால் துறவு பூண்ட சுவாமிகள் பல தலங்கள் சென்று இறைவனைப் பாடி வழிபாடு செய்யத் தொடங்கினார். ஒருமுறை திருநெல்வேலிக்கு அருகிலுள்ள இராசவல்லிபுரம் சென்றார் சுவாமிகள். அங்கு அருளும் அம்மையாகிய அகிலாண்டேசுவரி மீது பதிகம் பாடி அங்கேயே அரங்கேற்றினார். இதுவே இவர் எழுதிய முதல் நூலாகும்.

சுவாமிகளின் திருத்தலப் பயணங்கள்

ஒரு சமயம் சிவஞான முனிவர் திருப்பாதிரிபுலியூருக்குத் தல யாத்திரை சென்றார். அங்கு சில காலம் தங்கினார். அங்கு ஒருநாள் கோயிலின் முன் புலவர்கள் பேரவை ஒன்று கூடியது. அப்பேரவையில் செல்வந்தர் ஒருவர் நூறு பொன் கட்டிய பொன் முடிப்பை அவை முன்பு வைத்தார். ‘கரையேறவிட்ட முதல்வா உன்னை அன்றியுமோர் கதியுண்டாமோ?’ என்ற அடியை நான்காவது அடியாகக் கொண்டு ஒரு செய்யுள் இயற்றுபவருக்கு அப்பொன்முடிப்பு தரப்படும் என்று அறிவித்தார்.

வீட்டில் விருந்து ஏற்பாடு சிறப்பாக நடைபெற்றது. விருந்துண்ட சுவாமிகள் யாவரும் மகிழ்வோடு திருமடம் திரும்பினர். வீடு திரும்பிய தந்தை, மகனது இச்செயல் கண்டு பெரிதும் மகிழ்ந்தார். இருவரும் சுவாமிகள் இருக்கும் திருமடம் சென்று வணங்கி ஆசி பெற்றனர். முக்காளலிங்கர் துறவு நிலை அடைய விருப்பம் கொண்டு திருமடத்திலேயே தங்கினார்.

குருவருளால் துறவு நிலை

முக்காளலிங்கருக்குச் சித்தாந்த நூல்களைக் கற்றுத் தந்து அவருக்குக் குருவாக விளங்கியவர் திருவாவடுதுறை ஆதீனம் ஸ்ரீவேலப்ப சுவாமிகள். இவரது குருவாகிய வேலப்பர், இவரின் அறிவுத் திறனையும், ஒழுக்கத்தையும் கண்டு ‘சிவஞானம்’ எனும் பெயர் வழங்கி அருளினார்கள். அதுமுதலாக முக்காளலிங்கர், சிவஞான சுவாமிகள் என்று அழைக்கப்பட்டார்.

பக்தியையும் பழந்தமிழையும் வளர்த்து வான்புகழ் கொண்ட சிறப்புக்குரியவர் சிவஞான சுவாமிகள் ஆவார். திருநெல்வேலி மாவட்டத்திலுள்ள வளமிகு சிற்றூர் விக்கிரமசிங்கபுரம். அவ்வூரில் சிவனிடத்து நீங்கா அன்பு கொண்டு வாழ்ந்தவர்கள் ஆனந்தக்கூத்தர் மயிலம்மையார்.

இவ்விருவரும் செய்த தவத்தின் பயனால் இவர்களுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். அம்மகனுக்கு ‘முக்காளலிங்கர்’ என்ற பெயர் சூட்டி மகிழ்ந்தனர். முக்காளலிங்கருக்கு ஐந்து வயது நிரம்பியது. அவன் தந்தை அவனைப் பள்ளியில் சேர்த்தார்.

ஒரு நாள் பள்ளி சென்று இல்லம் திரும்பினான் சிறுவன். வருகின்ற வழியில் காவியுடை அணிந்த சுவாமிகள் சிலர் வருவதைக் கண்டான். அப்போது மிகுந்த அன்புடன் அவர்களை வணங்கி, பணிவுடன் ‘சுவாமிகள் அனைவரும் எங்கள் இல்லத்துக்கு வந்து உணவு உண்டு விட்டு செல்ல வேண்டும்’ என்று வேண்டி நின்றான். அச்சுவாமிகள் அனைவரும் சிறுவனின் குணத்தைப் பாராட்டி, இல்லத்துக்கு வர இசைந்தனர்.

சிவஞான முனிவருக்கு மொத்தம் பன்னிரு சீடர்கள். அவர்களுள் முதல் மாணவர் கவிராட்சஷர் என்று போற்றப்படும் கச்சியப்ப முனிவர் (கந்தபுராணம் இயற்றிய கச்சியப்ப சிவாச்சாரியார் வேறு இவர் வேறு). நா வன்மை மிக்கவர். இவரது வாதத் திறமைக்கு உதாரணமாக ஒரு நிகழ்ச்சியைக் கூறலாம். சிவஞான முனிவர் காஞ்சிபுரத்தில் 'காஞ்சி (ஏகாம்பரேஸ்வரர்) புராணத்தை' அரங்கேற்றிய போது தில்லை நடராஜர் துதியாகக் கடவுள் வாழ்த்துடன் தொடங்கினார். அப்போது அவர் மீது பொறாமை கொண்ட புலவர் அருகிலிருந்த ஓதுவாரைத் தூண்டிவிட்டு 'காஞ்சி ஏகாம்பரேஸ்வரர் புராணத்தில் கடவுள் வாழ்த்தாக ஏகாம்பரேஸ்வரரைப் பாடாமல் நடராஜரை ஏன் பாடுகிறீர்' என்று கேட்க சிவஞான முனிவர் சற்றே அதிர்ந்து போனார். என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் திகைத்தார்.

அப்போது அருகில் இருந்த கச்சியப்பர் அந்த ஓதுவாரைப் பார்த்து காஞ்சி தலத் தேவாரத்தை ஓதக் கேட்க அவரும் உடனே 'திருச்சிற்றம்பலம்' என்று சொல்லி தேவாரப் பதிகத்தைப் பாட ஆரம்பித்தாராம். 'திருச்சிற்றம்பலம்' என்ற சொல் காதில் விழுந்ததுதான் தாமதம் 'நிறுத்தும்.. நிறுத்தும்… காஞ்சித் தலத்தின் தேவாரத்தில் 'திருஏகாம்பரம்' என்றல்லவா கூறித் தொடங்க வேண்டும். 'திருச்சிற்றம்பலம்' எங்கிருந்து வந்தது என்று எதிர்க்கேள்வி கேட்க 'எந்தத் தலத்துப் பதிகத்தை ஒதத் தொடங்கினாலும் முதலாகவும், நிறைவாகவும் 'திருச்சிற்றம்பலம்' என்று சொல்வதுதானே முறை' என்று பதிலளித்தார். இதைக் கேட்ட கச்சியப்பர் புன்னகைத்தவாறே 'இது உமக்கும் தெரியும், எமக்கும் தெரியும், சபையில் கூடியுள்ளவர்களுக்கும் தெரியும். ஆனால் உம்மைத் தூண்டிவிட்டுக் கேள்வி கேட்க வைத்த புலவருக்குத் தான் தெரியவில்லை' என்று சொல்ல அவையோர் ஆர்பரித்தனர். தூண்டி விட்ட புலவர் வெட்கித் தலைகுனிந்தார்.

திருவாவடுதுறை ஆதீனத்தில் இரண்டாவது குரவராக அமர வேண்டும் என்றும் அடுத்த பட்டம் குருமகா சந்நிதானமாக வர வேண்டும் என்றும் அப்போதைய குருமகா சந்நிதானமும், தம்பிரான்களும், அடியார்களும், பொது மக்களும் விரும்பினர். 'யாம் வணங்கப் பிறந்தோமே தவிர மற்றவர்கள் எம்மை வணங்கப் பிறக்கவில்லை' என்று அடக்கத்தின் மறுவுருவாக மொழிந்து குருமகா சந்நிதானமாகப் பொறுப்பேற்கும் மகத்தான வாய்ப்பை மறுத்தார். வாழ்நாள் முழுவதும் மற்றவர்களுக்குப் பாடம் சொல்லியும், அருளாசி வழங்கியும், திருவாவடுதுறையிலேயே முக்தி அடைந்தார். திருவாவடுதுறை ஆதீனக் குல தெய்வமாகப் போற்றப்படும் அவரது சமாதித் திருக்கோயில் ஆதீனத் தோட்டத்தில் உள்ளது. குரு பூஜைகளும் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகின்றன.

Though for learned persons this may not seem a good introduction to shaiva sidhdhantha, this page is out of the wish to talk about that. This is similar to a kinder garden boy trying to explain the construction of a nuclear reactor. Still there will be persons who enjoy the efforts of a kid to act matured.

In shaiva sidhdhantham God is called pathi, all the souls (creatures, all lives except pathi) which take birth and die are called pachu(pashu)s, the bondage is calledpAcham (pAsam). The pAcham can be classified into three - ANavam, kanamam, and mAyai (ego, deed and effects, illusion). Only these three things exist. Now the relation between them. It is the pAcham that brings suffering to the affiliated things. Due to the affiliation with pAcham the pachu suffers, and the affiliation is without origin. (that is by nature pachu is impure with pAcham). The pathi is never affected by pAcham. (pathi never gets affiliated to it). When pathi approaches pachu (blessing the pachu) the pAcham that binds the pachu making it suffer, is driven off. It is like a leaf loaded with snow. Due to the weight the leaf is pushed down (to suffer). When the sun, pathi comes the snow of pAcham escapes with the leaf coming up and smiling with the sigh of relief. In the presence of pathi pAcham won't stay with pachu. (like in the presence of sun snow disappears from the leaf). The thiruman^dhiram, which is one of the very old scripture that talks in detail about the sidhdhantham, explains further,

The Tampirans, along with the young disciple, Mukkalalingar went to Sucindram, where there is a branch of Tiruvavaduturai Adhinam math, presided over by a teacher named Pinvelappa desikar, who received the young disciple who came along with the aged Tampirans.  He initiated him and took care of his learning, spiritual and secular, both in Tamil as well as Sanskrit.  After some years closely observing his behaviour and good conduct and faultless learning, the head of the math gave him Saiva Sannyasa and the wisdom initiation which is known as Nirvana diksa along with the name Sivajnanam.

Sivajnana munivar was a scholar, poet, grammarian, logician, linguist and in short a versatile genius.  He widely travelled throughout the length and breadth of the Tamil Nadu and when he laid his mortal remains at Tiruvavaduturai on 20-4-1785, he was only 32 and he had the twenty nine works to his credit.

India is well-reputed for its literature and grammar from very early times both in Tamil and Sanskrit.  In the north there is mount Kalias where Lord Shiva is supposed to reside permanently with His spouse, Uma, the divine wisdom personified.  In the South there is what is called Podiyil, the abode of Agastiyar the Tamil sage, who is the very equal of Lord Siva because of his union with Him.

There lived some two hundred years ago, in a small town named Vikrama Singapuram, in Pandi nadu in the South, a happy couple of the names Ananada-k-kuttar and Mayilammaiyar of the Saiva Vellar community.  The place is very near the well known sacred town Pavanasam, on the slopes of podiyil.  The family of the couple is reported to be blessed with a boon from the sage Agastiyar that it will have, belonging to it, scholars gifted with a child, Mukkalalinga, so that the Saiva Religious tradition might flourish as a result of the penance and meritorious deeds of Tamil land.

The dutiful parents paid utmost care in rearing the child, healthy, wealthy and wise.  When the child was five years of age, he was sent to the traditional school. One day when the child was returning home for midday meal, he sighted some Tampirans of Tiruvavaduturai math who were clad in brownish red cloths, and invited them to his house to have their meals.  At that time his father was absent.  But the mother appreciated the religious feelings of her child and treated the monks with due veneration and sent them back on their pilgrimage.  Ananda-k-kuttar on knowing the religious wisdom of his young son, appreciated him.  The child expressed a desire to accompany monks, and the parents respected the feelings of the child, and were glad to send Mukkalalingar along with the monks of the Adhinam.  His intention was that he should learn the spiritual wisdom by joining the religious order of the Saiva-adhinam and be of service to the religious community of the South.  It should be imagined how the religious parents would have felt being caught up between the horns of dilemma and how their religious sense of duty got the upper hand.