นับถอยหลังการเลือกตั้งอย่างเป็นทางการ กำหนดไว้ 8 กุมภาพันธ์ปีหน้า ท่ามกลางคำถามว่าจะได้เลือกตั้งในวันนั้นจริงหรือไม่

ปัจจัยสำคัญคือสถานการณ์ชายแดนไทย-กัมพูชายังคงตึงเครียด มีผู้อพยพนับแสนคน แถมกฎหมายยังเปิดช่องให้สามารถเลื่อนการเลือกตั้งได้จนกว่าเหตุการณ์จะยุติ

การปะทะที่ชายแดนเต็มไปด้วยความสูญเสีย แต่ในทางการเมืองต้องยอมรับว่าพรรคภูมิใจไทยได้คะแนนนิยมจากกระแสชาตินิยมจากเหตุการณ์นี้พอสมควร

ประเด็นคือพรรคภูมิใจไทยจะขี่กระแสนี้ได้นานแค่ไหน เพราะยิ่งนานวันก็เริ่มมีคำถามว่ามันจะจบลงอย่างไร

ไทยได้หรือเสียมากกว่ากันกับสถานการณ์ที่บานปลาย?

คำถามไม่ได้เกิดขึ้นแค่เรื่องกัมพูชา แต่เกิดขึ้นกับปรากฏการณ์การเมืองไทย เมื่อพรรคประชาชนโดนฉีกสัญญาอีกครั้ง นับเป็นการโดนฉีกสัญญาสองรอบติด ตั้งแต่พรรคเพื่อไทยจนถึงพรรคภูมิใจไทย

ในมุมนักวิเคราะห์การเมือง อาจมีการอ่านเกมว่าภูมิใจไทยนั้นเก๋าเกมการเมือง ส่วนพรรคประชาชนเสียรู้ เจ็บแล้วไม่จำ

คำถามสำคัญคือ ‘Why’ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ?

ทำไมพรรคการเมืองที่ตรงไปตรงมาถึงไม่ถูกชื่นชม ทำไมการยืนตรงในหลักการถึงถูกด่าว่าไม่ฉลาด แต่พรรคการเมืองที่เลี้ยวไปเลี้ยวมากลับได้รับคำชื่นชม

หรือเป็นเพราะเราคุ้นชินกับสิ่งนี้มานาน… สุดท้ายแล้วความฉลาดทางการเมืองคืออะไรกันแน่?