Weg

Lobke kreeg als dertiger het verdict borstkanker. Ze was meteen enorm strijdvaardig. Tijdens haar behandeling probeerde ze zo actief mogelijk te blijven, want ze wilde nadien de sportieve draad graag weer oppakken. Maar dat bleek een beetje naïef, want er is een leven voor en na borstkanker. Zelfs als je officieel genezen bent, sleep je de gevolgen voor altijd mee.

Toen Robin na twee zwangerschappen nieuwe kleren nodig had, overviel hem een een gigantische golf van stress. Opnieuw, want alles wat met kledij te maken had, voelde al zijn hele leven als een enorme last. Op een dag paste hij een mannenhemd en dat voelde heel goed aan. Het was de start van een complexe puzzel, waarbij steeds meer stukjes in elkaar vielen. Het was ook de start van een moeilijke weg en een lang proces, waarbij het zoeken is naar een nieuwe identiteit. De transitie naar een mannenlichaam en een mannenleven, gaat ook gepaard met heel veel verlies: Afscheid van een heel liefdevolle relatie, maar ook afscheid van een leven waarbij alles duidelijk in een hokje past.

De zwangerschap en bevalling verliepen vlot, maar een paar dagen na zijn geboorte werd Hector slapper en grauwer. Het zoontje van Maud werd overgebracht naar een ander ziekenhuis en bleek een zeldzame stofwisselingsziekte te hebben. In zijn korte leventje kon hij één keer gaan wandelen met zijn ouders, één keer de winterzon op zijn gezicht voelen, één keer een echt mensje zijn. Niet veel later overleed hij, Hector had geen schijn van kans. Zijn moeder en ex-senator voor CD&V Maud Vanwalleghem schreef een fantastisch boek over dit vreselijke verhaal: Hector was hier. Daarin vertelt ze over het leven en haar verdriet, maar ze weet ook treffend de vinger te leggen op hoe onze maatschappij vervreemd is van wat er echt toe doet.

Het was voor Thomas eigenlijk altijd moeilijk om mee te draaien in het ‘systeem’, maar vanaf zijn zestiende ging het echt bergaf. Hij zocht afleiding in drank en drugs, tot een hersenbloeding door cocaïnegebruik hem fataal werd. Laura blikt terug op haar woelige jeugd, waarin haar ouders alles geprobeerd hebben om haar te beschermen én Thomas te helpen. Maar tegenover het monster drugs stonden ze machteloos.

Tom en Alison deden eigenlijk alles samen. Ze runden samen hun restaurant Cochon De Luxe in hartje Gent én hun gezin met twee jonge kinderen. Op een dag had Tom felle buikpijn, een paar maanden later kreeg hij een terminale diagnose. Het afscheid kwam nog sneller dan verwacht. Tijdens zijn ziekte bleef Tom positief, humor was zijn sterkste wapen. Maar het mocht niet baten, Alison moet alleen verder. In haar diepste verdriet heeft ze de kracht gevonden om hun restaurant om te vormen tot een warme troostplek, Splinter.