Weg

Het is een grote stap om echt alle contact met je familie te verbreken. Maar Sofie had geen keuze. Haar narcistische vader ging meer dan eens te ver, tot de loyaliteit van Sofie echt op was. Jammer genoeg verliest ze daarmee niet alleen een ouder, maar ook haar geliefde grootmoeder en de rest van de familie. Haar vader zit ondertussen in de gevangenis.

Hij had een drankprobleem, maar was enkele jaren eerder afgekickt. Toch koos de vader van Lennert er op een dag voor om zijn leven te eindigen in een koude rivier. Jaren later kreeg Lennert zelf donkere gedachten, maar hij zocht en vond de juiste hulp. Hij werkte aan zichzelf en ziet weer licht. Lennert wil die kwetsbare maar hoopvolle boodschap graag met de wereld delen.

Als ouders uit elkaar gaan, heeft dat altijd een impact op de kinderen. Bij de ouders van Bo ging het heel moeizaam. Om het andere weekend stonden zij en haar broer klaar met hun valiesje, maar op een dag kwam hun vader gewoon niet meer opdagen. 

Als je drager bent van het borstkankergen, is de kans heel groot dat je borsten je ooit ziek zullen maken. Dat nieuws kreeg Elke toen ze zwanger was van haar derde kind. Op een moment dat verschillende familieleden al de kankerdiagnose hadden gekregen. Het was voor haar nooit echt een keuze om haar borsten te houden, maar ze gaf zichzelf wel tien jaar de tijd om afscheid te nemen. Dan onderging ze een borstamputatie en een reconstructie met eigen weefsel. Maar daarmee is het verhaal nog niet ten einde. 

Later wil ik mama worden, dat was evident voor Sofie. Ze leerde haar man kennen, hij had al een zoon uit een eerdere relatie. Ze waren helemaal klaar om het gezin uit te breiden. Maar Sofie werd niet zwanger, ook al is daar nooit een medische oorzaak voor gevonden. Het koppel stapte de fertiliteitswereld binnen en Sofie pushte haar lichaam tot het uiterste, in de hoop een kindje van hun twee te kunnen krijgen. Maar het gebeurde niet. Haar buik blijft voor altijd leeg, maar haar hart is vol. Samen met haar man adopteerde ze twee kindjes, al staat dat traject eigenlijk bijna los van hun biologische kinderwens. Het verdriet om wat niet is, blijft Sofie - ondertussen een veertiger - nog altijd achtervolgen. Ze schreef de pijn treffend neer in het boek 'Later wil ik mama worden'. 

Dit is een speciale aflevering. Want host Sofie wordt dit keer zelf geïnterviewd, door Felice Dekens. Het thema van deze podcastreeks is een rechtstreeks gevolg van wat zij zelf heeft meegemaakt in een annus horribilis. In een paar maanden tijd verloor ze haar werk, een vroege zwangerschap en haar broer. Die stapte als prille dertiger uit het leven. Daarna volgde een pittige diagnose en de boodschap dat kinderen krijgen niet meer kon. Er gebeurde een wonder, want Sofie raakte toch zwanger. Maar het kleine meisje kwam helaas meer dan drie maanden te vroeg, op de grens van levensvatbaarheid. Na dertig afleveringen van deze podcast rond rouw en verlies, vertelt ze nu zelf haar verhaal. 

De moeder van acteur Dominique Van Malder lag in het ziekenhuis, maar mocht de volgende dag naar huis. Dat is er nooit van gekomen, want ze overleed die dag heel plots en onverwachts. Door de coronamaatregelen was het laatste contact een zwaai vanop afstand, denkend dat het gewoon een afscheid tot morgen was. Maar het was voor altijd. 

Verhuizen naar het buitenland is een bewuste keuze, maar dat betekent niet dat het allemaal rozengeur en maneschijn is. Het expatleven heeft zeker voordelen, maar je moet ook veel opgeven. Familie en vrienden zijn altijd ver weg, ook op cruciale momenten. Hilde volgde haar man, maar moest daardoor haar eigen professionele ambities bijstellen. Want ze vertrokken naar Roemenië, Italië en Frankrijk voor zijn job. Maar er is meer, want terwijl haar man in Roemenië was, beviel Hilde te vroeg en helemaal alleen van hun eerste kindje. Ook de administratieve rompslomp van wonen en werken in het buitenland had ze enorm onderschat.

Ze waren tien jaar samen, pas getrouwd en klaar voor een gezin. Maar na een jaar was Sharon nog niet zwanger. Uit onderzoek bleek dat het probleem bij Geoffrey lag en met geen enkele medische hulp opgelost kon worden. Het verdict was hard: 100% onvruchtbaar. Omdat hun kinderwens zo intens was, besloot het koppel een traject aan te gaan met een spermadonor.  

Ze waren al een koppel sinds altijd. Toen daar een einde aan kwam, bleek er veel meer aan de hand voor Evelyn. Ze moest op zoek naar zichzelf, naar de echte Evelyn, zonder 'deel van het geheel' te zijn. Uiteindelijk werd ze een tijdlang opgenomen, om haar eigen identiteit opnieuw op te bouwen. Een moeilijke periode, omdat ze in die tijd ook niet ten volle de moeder kon zijn die ze wilde zijn. Evelyn vond steun en zuurstof in lange boswandelingen en de liefde van haar hond.