Weg

Het leek een evident parcours voor Iris. Eerst studeren, daarna in het onderwijs stappen. Ze droomde er al jaren van om voor de klas te staan. Die droom bleek helemaal te kloppen, voor de klas vond Iris het fantastisch. Maar er is ook een schaduwkant aan het onderwijs. Meer dan 10 jaar lang hield ze vol, ook al was het van het kastje naar de muur. Elke vakantie opnieuw bang afwachten of er volgend schooljaar nog uren zouden zijn. Elke dag heel hard werken, zonder enige vorm van zekerheid. Uiteindelijk kraakte het systeem haar en moest Iris met pijn in het hart afscheid nemen van het onderwijs. Afscheid van een droom.

Iedereen stapt ongewild de premature wereld binnen. Want niemand wil zijn baby op een intensieve afdeling achterlaten in plaats van in je veilige armen op materniteit of thuis. Zowel Julie als ik zijn het derde trimester van onze zwangerschap verloren. Celeste werd geboren op 28 weken, Rosalie zelfs al op 26 weken. Dat is drie maanden te weinig buik, dat is een derde minder kunnen rijpen en groeien in de baarmoeder. Ook al doen beide meisjes het nu eigenlijk relatief goed, dat verandert niets aan het zware trauma van de vroeggeboorte. Dat maakt het verlies voor de buitenwereld vaak on(be)grijpbaar. In deze aflevering vertelt Julie wat het met een moederhart doet en hoe de premature start ook anderhalf jaar later nog een dagelijkse realiteit is.

Een op de zeven vrouwen krijgt ooit borstkanker. De echtgenote van Bert was nog heel jong toen de diagnose viel. Het maakte meteen een kruis over verdere gezinsuitbreiding, maar zette ook andere evidenties op losse schroeven. Bert vertelt hoe borstkanker hun leven door elkaar heeft geschud, en nog altijd.

Zwarte cijfers voor woonzorgcentrum Westervier in Brugge. Bijna een derde van alle bewoners overleefde de eerste coronagolf niet. Een jaar later likt het rusthuis nog altijd de wonden, vooral omdat het gemis van een waardig afscheid blijft doorwegen. Zorgkundige Vanessa vertelt hoe zij en haar collega’s corona beleefd hebben.

Het zijn moeilijke tijden, voor iedereen. Er is een groep die vaak als schuldige wordt aangewezen, die vergeten wordt in de aankondiging van nieuwe maatregelen, die hun problemen als 'luxe' onder de mat geveegd ziet worden: de jongeren. Maar deze pandemie weegt enorm op hen, op de toekomst van morgen. Jels is de helft van zijn studentenjaren kwijt en vertelt open en genuanceerd waarom dat echt een probleem is. Hopelijk helpt zijn verhaal om jonge mensen de empathie te geven die ze van alle andere leeftijdsgroepen verdienen. Iedereen worstelt met deze crisis. We hebben allemaal mildheid, warmte, solidariteit, goed nieuws, moed en doorzettingsvermogen nodig. Maar de jeugd heeft nood aan een extra stem die gehoord wordt, dat is de bedoeling van deze speciale podcastaflevering. 

Uus Knops is rouwpsychiater, maar jammer genoeg ook ervaringsdeskundige. Want 15 jaar geleden verdween haar broer Casper in Venezuela om nooit meer thuis te komen. Ze schreef daarover een rouwboek en trekt elke dag aan de bel als het gaat over rouwen in onze maatschappij. We hebben een rouwrevolutie nodig en Uus is daar een belangrijke voortrekker van. 

Ellen heeft vier prachtige kinderen. Met de komst van Sofia veranderde haar leven en hun gezin compleet, en voor altijd. Want Sofia is een zorgenkind. Zij maakte van Ellen een zorgmama, die sindsdien elke dag geconfronteerd wordt met wat Manu Keirse noemt 'levend verlies'. 

"Het voelt alsof ik geen recht heb op verdriet", zei Elke tijdens ons gesprek. Abortus is een moeilijk thema. Zelf gekozen verlies en tegelijk ook helemaal niet. Hoe kan je rouwen om iets dat je eigenlijk niet wilde? Elke vertelt haar verhaal, met veel liefde en warmte. Ik hoop dat je het met zachtheid behandelt. 

De moeder van Kathleen was amper 54 toen ze door de ziekte van Alzheimer zichzelf begon te verliezen. Een mooie en ijdele dame die niet meer wist hoe je een broek moet aantrekken, en uiteindelijk ook haar eigen kinderen niet meer herkende.  Thuis blijven was eigenlijk geen optie meer, maar voor een plekje in een woonzorgcentrum moet je 65 zijn.  Want die denkt dat je voor die leeftijd al je geest kan verliezen? 

Kinderen krijgen is niet voor iedereen evident. Voor Lien en haar man ging het alvast niet vanzelf. Er was een vruchtbaarheidsbehandeling, er was vroeg zwangerschapsverlies, er waren ook veel lastige vragen op familiefeesten. Maar uiteindelijk gooide Lien het allemaal op tafel, om de weg draaglijk te maken.