de winter houdt de belofte aan zichzelf

van nieuw leven gekoesterd ongezien

tot het barre minimum teruggebracht

ongezien zit daar haar kracht

de wind heeft vrij spel

de zon weet nauwelijks te verwarmen

de regen geselt slechts

roerloos staat de eik te wachten

bladeren zijn reeds lang verdwenen

kort de dagen; lang de donkere nachten

tussen de takken van de bomen

heeft de winterkou een onderkomen

sterren helder in de koude nacht

binnen de warmte die op me wacht

bij het vuur ontkiemen mijn gedachten

dwars doorheen mijn koude klachten

@2004-02-27 joop van der elst