Wojowniczki & Wojownicy/Anna Maruszeczko

Rozmawiamy o praktykach prozdrowotnych, tak samo skomplikowanych, jak i prostych. Orina dowiadywała się o nich u źródeł, od mistrzów w swoich dziedzinach. I dzieli się z nami wiedzą na temat tego, co możemy zrobić, by poprawić jakość swojego życia już dziś, teraz, „bez zewnętrznych narzędzi i pomocy, używając jedynie tego, co mamy zawsze pod ręką, czyli siebie i swoich wewnętrznych zasobów“. Ciekawe, jak obudzić te właściwości, wprawić w ruch to, co kiedyś zostało w nas zamrożone I sprawić, by oficjalna medycyna zaczęła to uwzględniać i szanować.

A może nie warto się starać, trudzić, walczyć z nawykami, skoro jako ludzkość posiadamy zdolność adaptacji do zmieniających się warunków?

Orina Krajewska jest nadzwyczajnie zdeterminowaną, skuteczną, radosną propagatorką holistycznego i zintegrowanego podejścia do zdrowia. Zintegrowała dwie ścieżki w swoim życiu: Jest aktorką i prezeską Fundacji Małgosi Braunek „Bądź“.

Napisała dwie książki, które też naturalnie się ze sobą łączą: „Holistyczne ścieżki zdrowia. Bądź“ i „Siła umysłu, siłą emocji. Duchowe ścieżki zdrowia“.

Rozmawiamy o tym, co to znaczy poczuć, że „przesuwają się kontynenty w wewnętrznym krajobrazie“. Albo inaczej – o dojrzewaniu osoby dorosłej do dojrzałości, o oswajaniu świadomości własnego przemijania, o tym, że możemy się starzeć bez zażenowania.

Alicja Długołęcka – edukatorka seksualna, psychoterapeutka. Autorka książki „Przypływ. O emocjach i seksualności dojrzałych kobiet“. Głębokiej i poetyckiej, odkrywczej, kumulującej istotne myśli o istocie i potencjale współczesnej dojrzałej kobiecości. Po zmierzeniu się z nią można doświadczyć ulgi i uwierzyć w postmenopauzalny wzlot (!)

Ale UWAGA! To jest przekaz także dla młodych kobiet!

W podcaście Alicja opowiada mi o bolesnym doświadczeniu „zejścia do podziemi“ i opłakania tego, co już się nie wydarzy. A potem o uczuciu wyzwolenia, które towarzyszy stracie, i otwarciu się na przypływ, na nowy, wcale nie mniej ciekawy niż poprzednie, etap w życiu.

Myślę, że trzeba mieć dużo odwagi, żeby napisać taką książkę na poważnie, bez bezpiecznego dystansu w postaci na przykład autoironii, i to w czasach, w których wciąż króluje kult młodości, gdy wszelkimi sposobami usiłuje się ją zatrzymać. Trzeba mieć naturę Wojowniczki.

"Liczy się to, co z tym zrobimy. Czy będziemy ukrywać proces starzenia się, czy będziemy mówić mu „tak!”. Czy rzeczywiście – parafrazując zdanie Agnieszki Szpili – nadszedł czas nobilitacji tego, co miękkie, delikatne i płożące, a nie tylko tego, co twarde, silne i sterczące?

Foto: Tamara Pieńko

„Wyobraź sobie, że Twoja miednica ma kształt motyla. Co motyl najbardziej lubi? Wolność!“. A Dúnia Pacheco lubi wolność i obrazowe porównania. Instruktora tańca. Od 15 lat pracuje z kobietami. Widzi, że wiele z nas straciło kontakt z własnym ciałem. „Seksualność w Polsce była demonizowana. I to utkwiło w kobietach. W ich głowach i w biodrach, więc mówię im: „Jaraj się swoim ciałem!“, „Uwolnij swoje biodra!“. Tak, z niewidzialnej acz mocnej jak stal obręczy – niejedna z nas dotkliwie to odczuwa. A w biodrach tkwi GINGA – często uśpiona kobieca siła.

Dúnia Pacheco. Pochodzi z Angoli. Miała zostać dyplomatką, została tancerką, ambasadorką afrykańskich kultur i tańców, instruktorką kuduro, afro house. Była założycielką i liderką afrykańskiej rewii „Mulemba”. Elementy tańca wykorzystuje także jako mentorka w zakresie budowania wewnętrznej siły i seksualności kobiet.

„Jedyna istota w Polsce i w środkowej części Europy, która zauważa uśmiech bioder i potrafi nawet z nimi rozmawiać“ – powiedział o niej Mamadu Diouf, senegalski wokalista od lat mieszkający w Polsce.

Porozmawiamy o ciele, o ruchu, o tym, jak taniec podnosi energię, a nawet zmienia życie, ale też o niezwykłej odwadze Dúni, która potrafi żyć na swoich zasadach w kraju tak obcym kulturowo jak nasz.

Dorastając w Iranie, gdzie nęka ludzi policja moralności, „w sercu musiałem się ugasić“ – wyznaje. „Tutaj jestem sobą. To dla mnie najwyższa wartość“. Nie musi tracić energii na udawanie. Nie chce oglądać krwi przelanej na ulicy. Wierzy w rozwój osobisty i w edukację. I zdobywa szczyty. W osiem miesięcy opanował polską gramatykę. „Język polski to język, w którym myślę i w którym śnię“.

Wychował się w kraju, w którym skazuje się na karę śmierci. Może dlatego potrafi cieszyć się małym. Nie przegapia chwil szczęścia. W zeszłym roku siedem razy zanotował: „Dziś już tak bardzo jestem szczęśliwy, że jak położę głowę na poduszce i nie obudzę się rano, to nie będę miał żalu do tego świata“. A kocha życie. Z wdzięcznością mówi o wolności i poczuciu bezpieczeństwa, które są teraz jego udziałem. W Iranie za zdjęcie z książką i kieliszkiem wina w tle dostałby 75 batów. „Życie jest słodkie, Aniu“ – przekonuje mnie w rozmowie podróżnik, student, youtuber Michał (kiedyś Mohammadreza) Rezazadeh znany jako Irańczyk w Polsce. Romantyk, idealista...? Na pewno nam potrzebny.

Przy okazji tego, co robi w życiu zawodowym i osobistym - generuje mnóstwo dobrej energii. I pokazuje, że inteligencja nie polega na byciu cynicznym. Nie wstydzi się podniosłego tonu, egzaltacji, wzruszeń. Propagatorka mądrości dzieci. Twórczyni kultowych programów i audycji "Myślidziecka 3/5/7", "Dzieci wiedzą lepiej" i "Duże dzieci". Autorka „Jak mieć w życiu frajdę“. Ta książka to zapis jej rozmów z wielkimi osobowościami i osobistościami. Autorka wie wszystko o ich osiągnięciach, ale czasem pyta jak dziecko. Jak Mały Książę w "Małym Księciu". Rozmawiamy o tym, jak mieć w życiu frajdę, gdy rzeczywistość skrzeczy, także o tym "niewielkim skrawku życia", jakim jest dzieciństwo i o dziecięctwie – jego istocie i często niewykorzystanej sile. Kasia ewidentnie ma misje. Nieustająco przypomina nam o tym, że też byliśmy dziećmi i to całkiem fajnymi. Daj się ponieść DZIECKU w SOBIE! To może być uwalniające/uzdrawiające. Posłuchaj.

Dosyć szeptu, nazywajmy rzeczy po imieniu, powtarza Anna Bimer, moja Wojowniczka, autorka książki „Rak Time“. To jest o tym, jak wziąć chorobę za pysk samemu, na odpowiednim etapie i nierzadko pod prąd, pomimo czy obok NFZ-u, obok systemu. Zero potulności! Autorka zagrzewa do optymizmu i odwagi, by „rak time, jeśli nastanie, jak ragtime szybko przeminął“.

Ale ten odcinek podcastu to także LOVE STORY. Ania opowiada o swojej miłości, o której ja się dowiedziałam z książki pt. „Oczy Wojownika“. Napisano o niej: „Po ludzku przejmująca opowieść o związku dwojga upartych marzycieli“. On powiedział do niej: „Kochanie, zdobyliśmy w dwa lata Himalaje szczęścia i nieszczęścia“. Uwielbiam to story. Te dwie opowieści mają związek. Wszystko się łączy.

Mówi, że lubi głód, ceni „komfort pustego zbiornika“. Ciekawe. Może dlatego, że żyjmy w świecie, w którym to jest rzadko występujący stan. Ale lubi też stan nasycenia, nie mylić z sytością. Specjalistka zdrowego żywienia, coach. Pasjonują ją relacje człowieka z jedzeniem. Autorka pierwszych w Polsce warsztatów poświęconych jedzeniu emocjonalnemu pn. „Ja i jedzenie. Karmię ciało czy zatykam duszę?“. Zrealizowała 8500 godzin coachingu indywidualnego i blisko 600 – coachingu grupowego. Pracowała z osobami, którym nie smakowało życie, więc smaków życia szukały w jedzeniu. Sceptyczna w stosunku do diet. Twierdzi, że naprawa relacji z jedzeniem jest indywidualną podróżą w głąb siebie. Współautorka książki „Jedzenie emocjonalne i inne podjadania. Jak poprawić swoje relacje z jedzeniem“ (Wydawnictwo SENSUS). Zapraszam na rozmowę z Martą Pawłowską, której zależy, żebyśmy rozpoznawali sytuacje, gdy jedzenie staje się niebezpieczne.

Rzecz o teorii i praktyce wzniecania nadziei. „Wchodzi spokój. Wchodzi uśmiech.... na dodatek z długimi nogami. Niezwykle sprawcza. Nie będzie walić głową w mur, pomyśli, jak go obejść. Nie daje się wciągnąć w nieszczęście. Jak Czysta siła. Moc trochę nieziemska. Uczy zdrowego myślenia i budowania nadziei – mówią o niej wspólpracownicy i uczestnicy jej warsztatów.

Iwona Nawara. Psycholog kliniczny, psychoonkolog, psychotraumatolog, trener Racjonalnej Terapii Zachowania (RTZ) oraz Terapii Simontonowskiej. Pomysłodawczyni, współtwórczyni, dyrektor,ka mózg Centrum Psychoonkologii przy Stowarzyszeniu UNICORN. Mama trójki dzieci. Rozmawiamy o tym, w co wierzy, czyli o tym, że nie tylko leki leczą.

Właśnie wydała książkę „Zamalowane okna“. Buduje historie ze słów i z obrazów. Pisze, kiedy zdjęcia nie mogą pokazać wszystkiego. Sięga po aparat wtedy, gdy trzeba zamilknąć. Zagląda do mazurskich domów, które były świadkami trudnych wydarzeń. To spotkania z Niemcami, Mazurami, Polakami i Ukraińcami. „Światy różnych alfabetów i tradycji. Światy trudnych wspomnień i bolesnych przeżyć związanych z przymusowym przesiedleniem“.

Praca nad książką zakończyła się w przeddzień agresji Rosji na Ukrainę, która sprawiła, że przesiedlenia, przymusowe ucieczki, konieczność opuszczenia swojego domu natychmiast, w jeden dzień, z jedną walizką, i zbudowania swojego świata na nowo, znowu stały się faktem, stały się udziałem współczesnych ludzi, blisko nas. Jak mówi Ania: „Kopiuj, wklej“.

Rozmawiamy o "narcystycznym skrzywieniu singielek", o tym, kiedy zaczyna się samotność a potem – jak przyjąć do swojego życia człowieka z całym jego bałaganem, czyli o miłości. ... O działaniu pomimo lęku, o blaskach i cieniach zasuwania w korporacji, o wysiłku fizycznym i odczuwaniu świata wszystkimi zmysłami, "gdy serce bije w rytmie świata"... . Wreszcie o życiopisaniu. Katarzyna Franus właśnie wydała swoją pierwszą książkę pt. „Osobni“. W dużej mierze autobiograficzną i (auto)terapeutyczną. Moim zdaniem, celną, wzmacniającą, dla kobiet "w średnim wieku".

Kasia to psycholożka, anglistka, konsultantka scenariuszowa, redaktorka literacka, entuzjastka biegania – w zachwycie – po górskich graniach i piaszczystych plażach. Żyje w nieustannej podróży pomiędzy górami, morzem i stolicą. Mistrzyni restartów. Kobieta wielu umiejętności i możliwości. Czy potrafi puścić wszystko, czego się nauczyła, w czym się doskonaliła, żeby pójść za odkrytą prawdą o sobie? I jak to się odkrywa?!