Zwierciadło Podcasty

Zwierciadło Podcasty

Download on the App Store

Zwierciadło Podcasty episodes

  • „Kucharze mają bardzo dużo ego. Nie tylko kucharze, mężczyźni”. Michel Moran o tym, co władza robi z szefem kuchni | „Mężczyzna jest człowiekiem”, odc. 21

    „Mam jedną wadę, jak coś się kończy, to zamykam tę bramę i nie wracam już” – przyznaje Michel Moran w podcaście „Mężczyzna jest człowiekiem”. W świecie, w którym szef kuchni bywa generałem, a restauracyjna hierarchia przypomina wojskowy dryl, łatwo pomylić autorytet z dominacją. Znany restaurator opowiada Beacie Biały o męskości wyniesionej z domu, władzy, której kiedyś potrzebował, trudnych rozmowach, których wolał unikać, i o tym, dlaczego z wiekiem człowiek zaczyna inaczej patrzeć na siebie i innych. Bez udawania, że zawsze miał rację.

    „W Polsce to kobiety rządzą” – zauważa restaurator. Nie chodzi mu jednak o prostą zamianę miejsc w hierarchii ani o rozstrzyganie, kto ma większą władzę w domu czy związku. Moran dostrzega raczej siłę kobiet, ich sprawczość i umiejętność organizowania codzienności. Jednocześnie zauważa, że mężczyźni, nie tylko w Polsce, mogliby więcej uwagi poświęcać drobnym gestom wobec kobiet.

    Restauracja jak wojsko

    Kuchnia restauracyjna to środowisko, w którym presja, tempo i hierarchia potrafią stworzyć mieszankę wybuchową. Tu nie ma wiele miejsca na improwizację, kiedy kilkadziesiąt zamówień czeka na realizację, a każdy błąd może odbić się na pracy całego zespołu. Dyscyplina jest konieczna, ale granica między wymagającym przywództwem a nadużywaniem władzy bywa niebezpiecznie cienka.

    Michel Moran dobrze zna ten mechanizm. „W kuchni jest dyscyplina jak w wojsku. Jest szef – ten generał, pod nim zastępca, a na końcu szeregowcy” – opisuje restauracyjną rzeczywistość. W tak uporządkowanym świecie łatwo uwierzyć, że stanowisko daje prawo do wszystkiego, a podwładni powinni po prostu wykonywać polecenia. Restaurator przyznaje, że był świadkiem przemocy w pracy. Nie zawsze fizycznej, znacznie częściej psychicznej.

    Kiedy szef zaczyna wierzyć, że jest nieomylny

    Moran nie ucieka od odpowiedzi. Przyznaje, że władza potrafi uderzyć do głowy, a człowiek, który przez lata wydaje polecenia i oczekuje natychmiastowego posłuszeństwa, może zacząć przenosić ten sposób funkcjonowania także poza pracę. „Myślą, że są nieomylni. Też to miałem” – mówi, odnosząc się do kucharzy, którzy zamiast analizować własne decyzje, pozwalają przemówić ego.

    Nie jest to wyłącznie problem gastronomii. W wielu zawodach pozycja, rozpoznawalność czy sukces mogą stać się pułapką. Im częściej inni przytakują, tym trudniej usłyszeć krytykę. Im więcej osób czeka na decyzję, tym łatwiej pomylić odpowiedzialność za zespół z prawem do nieograniczonej kontroli. W takiej sytuacji przyznanie się do błędu zaczyna wyglądać jak utrata autorytetu, choć w rzeczywistości często jest jego najważniejszym sprawdzianem.

    „Kucharze mają bardzo dużo ego. Nie tylko kucharze, mężczyźni” – zauważa Moran. W jego wypowiedzi jest autoironia, ale też refleksja nad mechanizmem, który wielu mężczyznom utrudnia budowanie partnerskich relacji. Potrzeba udowadniania, że ma się rację, nieumiejętność przyjęcia sprzeciwu, przekonanie, że słabość trzeba ukrywać – wszystko to może sprawiać, że zamiast rozmawiać, zaczynamy walczyć o pozycję.

    Dlaczego związki się kończą?

    Pierwsze małżeństwo Michela Morana trwało dwadzieścia lat. To wystarczająco długo, by wspólnie przeżyć wiele etapów życia, zmienić się, zbudować codzienność, a także przekonać się, że uczucie nie zawsze wystarcza, by utrzymać relację. Beata Biały pyta go, jak kończą się tak długie związki i czy za rozstanie zawsze odpowiada jedna osoba.

    Moran przyznaje też, że ma pewną charakterystyczną cechę: kiedy coś się kończy, potrafi definitywnie zamknąć za sobą drzwi. „Jak coś się kończy, to zamykam tę bramę i nie wracam już” – mówi. Beata Biały zauważa, że może to być zaleta, bo wiele osób niepotrzebnie wraca do przeszłości, rozdrapując dawne historie i próbując odtworzyć coś, co już się skończyło.



    51 min
  • „Pielęgnujcie zachwyt z pozycji dziecka, a nie myszy”. Urszuli Dudziak mantry na dobry sen i wolność w każdym wieku | „Bliski kadr”

    „Z dnia na dzień żyje mi się lepiej i lepiej” – powtarza Urszula Dudziak przed snem, traktując te słowa jak osobistą mantrę. Nie chodzi o zaklinanie rzeczywistości, ale o świadomy wybór: zamiast rozpamiętywać to, co minęło, warto zainteresować się tym, co jeszcze może się wydarzyć. W rozmowie z Beatą Biały wokalistka opowiada o wolności, nowych początkach, oswajaniu własnych słabości i o tym, dlaczego metryka nie powinna odbierać kobietom apetytu na życie. Sponsorem odcinka jest IANA, producent suplementów diety wspierających zdrowie stawów.

    Wokół kobiecego wieku narosło mnóstwo oczekiwań. W pewnym momencie wypada już niektórych rzeczy nie chcieć, niektórych ubrań nie zakładać, a niektórych planów nawet nie wypowiadać na głos. Społeczna wyobraźnia potrafi być zaskakująco zachowawcza: pięćdziesiątka, sześćdziesiątka czy siedemdziesiątka stają się symbolicznymi granicami, za którymi kobieta ma przede wszystkim dostosować się do nowej roli.

    Tymczasem badania Obserwatorium IANA pokazują, jak wcześnie zaczynamy narzucać sobie takie ograniczenia. Respondenci wskazują 54. rok życia jako symboliczny początek starości, choć współcześni pięćdziesięciolatkowie pozostają aktywni zawodowo, fizycznie i społecznie. Co więcej, aż 72 proc. osób po 45. roku życia, które doświadczyły presji wieku w pracy, zrezygnowało z planów lub działań zawodowych. Część ograniczyła rozwój kariery, inni przestali ubiegać się o awans czy podwyżkę albo otwarcie przedstawiać swoje pomysły.

    Kiedy Beata Biały przywołuje te dane, Dudziak nie kryje zdumienia. – Przecież wszyscy są potrzebni – odpowiada. Zwraca uwagę na podziały między pokoleniami, które zamiast współpracy przynoszą wzajemną nieufność. Jej zdaniem trzeba zakopać rów między młodszymi a starszymi, bo doświadczenie nie wyklucza świeżości, a energia nie jest zarezerwowana dla jednej generacji.

    Kto ustala, co wypada?

    Presja wieku nie rozkłada się równo. Kobiety i mężczyźni starzeją się w tym samym czasie, ale społeczeństwo ocenia ich według zupełnie innych kryteriów. Z danych Obserwatorium IANA wynika, że starzenie jako zjawisko negatywne postrzega 61 proc. kobiet i 48 proc. mężczyzn. Kobiety częściej spotykają się z oczekiwaniem ukrywania siwych włosów, wygładzania zmarszczek czy rezygnowania z ubrań uznawanych za zbyt młodzieżowe.

    Urszula Dudziak doskonale rozpoznaje ten mechanizm. – Najgorsze są stereotypy typu: jak ona się ubrała, garsonkę się nosi w wieku siedemdziesięciu lat – mówi. Nie zamierza jednak uczestniczyć w tej grze. Zamiast pilnować, czy jej wybory mieszczą się w społecznej instrukcji obsługi dojrzałej kobiety, zachęca inne, by nie rezygnowały z siebie. – Nie odpuszczajcie, bądźcie sobą i pielęgnujcie zachwyt z pozycji dziecka, a nie myszy – apeluje.

    Wolność jest ważniejsza niż racja

    Wolność nie jest dla Urszuli Dudziak abstrakcyjnym pojęciem ani pięknie brzmiącym dodatkiem do biografii artystki. To jedna z najważniejszych wartości, wokół których zbudowała swoje życie. Nieprzypadkowo wybrała jazz – muzykę, która pozwala eksperymentować, improwizować i przekraczać ustalone schematy. – Najpiękniejszą rzeczą, jaką można osiągnąć, jest wolność. Dlatego wybrałam jazz, bo to muzyka, która uosabia wolność – mówi.

    Ta potrzeba niezależności dotyczy również codziennych relacji. Dudziak przyznaje, że nauczyła się bardzo selektywnie używać słowa „nie”. Nie oznacza to jednak, że musi zawsze postawić na swoim. Przeciwnie, z czasem zrozumiała, ile energii pochłaniają niepotrzebne spory i udowadnianie własnej racji. – Wolę być szczęśliwa niż mieć rację – deklaruje.

    W rozmowie z Beatą Biały zwraca uwagę, że często wikłamy się w konflikty tylko po to, by wygrać, zachować twarz albo udowodnić drugiej stronie, że to my wiemy lepiej.

    Wystarczy pięć minut prawdziwego wyciszenia

    Sponsorem odcinka jest IANA, producent suplementów diety wspierających zdrowie stawów.

    1 hr 5 min
  • „Jedna pompka, jeden przysiad dziennie. To nasza polisa na długie życie”. Dr Tadeusz Oleszczuk o zasadzie 80/20 zamiast ciągłych zakazów | „Ukryte piękno”. odc. 38

    „To, jak się czujemy, jest efektem tego, co codziennie robiliśmy przez ostatnie 15 lat” – przekonuje dr n. med. Tadeusz Oleszczuk, ginekolog-holista, gość podcastu „Jak zdrowie”. W rozmowie z Dominiką Bagińską opowiada o tym, dlaczego warto zacząć budować zdrowie, zanim organizm upomni się o uwagę, jaką rolę w długowieczności odgrywają mięśnie i dlaczego czasem najlepszą inwestycją w siebie jest po prostu wstanie z kanapy. Jest też o zmianie nawyków, relacji z samym sobą i odważnym odzyskiwaniu kontroli nad własnym życiem.

    Zdrowie i długowieczność nie są jednorazowym projektem ani nagrodą za kilka tygodni restrykcyjnej diety. To proces, w którym znaczenie mają nawet pozornie drobne działania. – Zdrowie i długowieczność to jest proces – mówi lekarz.

    Mięśnie to polisa na przyszłość

    Jednym z najważniejszych tematów rozmowy jest masa mięśniowa. Choć często kojarzymy ją przede wszystkim z wyglądem sylwetki, jej znaczenie wykracza daleko poza estetykę. Mięśnie są ważnym elementem sprawności, samodzielności i utrzymywania dobrej kondycji wraz z upływem lat. Ich kondycja może decydować o tym, jak poradzimy sobie z codziennymi czynnościami w późniejszym wieku. 
    – Po 40. roku życia mięśnie nam zaczynają zanikać. Jeśli nic z tym nie zrobię, to zobaczymy różnicę – zwraca uwagę dr Oleszczuk. To właśnie dlatego tak istotne jest, by nie odkładać aktywności fizycznej na bliżej nieokreśloną przyszłość. Z wiekiem utrzymanie sprawności wymaga świadomego wysiłku, a budowanie siły powinno stać się jednym z naszych priorytetów. 
    Lekarz proponuje przy tym podejście, które może zaskoczyć osoby przekonane, że skuteczny trening musi oznaczać godzinę intensywnych ćwiczeń. Czasem lepiej zacząć od absolutnych podstaw. – Naszą polisą, żeby żyć długo, jest budowanie masy mięśniowej. Jedna pompka, jeden przysiad dziennie to nasza polisa – przekonuje. 
    Nie chodzi oczywiście o to, by na jednym przysiadzie poprzestać na zawsze. Ważniejsza jest zmiana myślenia: ruch nie powinien być karą za zjedzony posiłek ani obowiązkiem realizowanym wyłącznie wtedy, gdy chcemy poprawić wygląd. To inwestycja w ciało, które ma nam służyć przez kolejne dekady. Nawet niewielki początek może pomóc przełamać bezczynność i zbudować regularność.

    Zasada 80/20 zamiast ciągłych zakazów

    Współczesna kultura zdrowia potrafi być równie wyczerpująca jak tempo życia, które próbujemy dzięki niej naprawić. Listy zakazów, kolejne diety, eliminowanie produktów i presja perfekcyjnego stylu życia sprawiają, że troska o siebie zaczyna przypominać drugi etat. Dr Oleszczuk proponuje inne podejście: zamiast obsesyjnie kontrolować każdy szczegół, warto zmienić proporcje.

    – Zmniejszyć to niedobre do 20 procent, a do 80 procent zwiększyć dobre rzeczy – radzi. W praktyce oznacza to stopniowe ograniczanie zachowań, które nam nie służą, i wzmacnianie tych, które wspierają organizm. Lekarz jako przykład podaje alkohol. Zamiast traktować go jako codzienny element odpoczynku czy sposób na rozładowanie napięcia, proponuje ograniczenie jego spożywania, na przykład do jednej okazji w miesiącu.

    Takie podejście pozwala uniknąć pułapki myślenia zero-jedynkowego. Jedno odstępstwo od założeń nie musi oznaczać porażki, a zdrowy styl życia nie powinien opierać się na nieustannym poczuciu winy. Istotna jest suma codziennych decyzji, nie pojedynczy dzień, w którym nie wszystko poszło zgodnie z planem.

    „Kod długowieczności”. Jak zachować zdrowie, sprawność i ciekawość świata?

    Tematy poruszane w podcaście „Jak zdrowie” rozwija dr Tadeusz Oleszczuk w książce „Kod długowieczności. Jak zachować młodość na dłużej”, wydanej nakładem Wydawnictwa Zwierciadło. Autor stawia w niej pytania o to, dlaczego jedni ludzie długo zachowują energię, sprawność i ciekawość świata, podczas gdy inni znacznie wcześniej odczuwają skutki starzenia. Zastanawia się również, jaką rolę odgrywają geny, a jaką codzienne wybory i styl życia.



    55 min
  • „Miałam pacjentkę, która robiła lewatywy z kawy i zniszczyła śluzówkę”. Dr Magdalena Cubała-Kucharska o 14 szkodliwych mitach, które szkodzą jelitom | „Jak zdrowie”, odc. 27

    „Szklanka ciepłej wody po przebudzeniu – to rekomenduję” – mówi dr n. med. Magdalena Cubała-Kucharska, lekarka medycyny rodzinnej, która w podcaście „Jak zdrowie”, Anny Augustyn-Protas, rozprawia się z popularnymi przekonaniami na temat zdrowia jelit. Czy naprawdę trzeba je regularnie oczyszczać? Czy wzdęcia oznaczają chorobę, a płaski brzuch jest dowodem na to, że nasz układ pokarmowy działa bez zarzutu? Sprawdzamy, co na temat jelit mówi nauka, a co jest jedynie kolejnym zdrowotnym mitem, który dobrze sprzedaje się w internecie.

    Wśród zdrowotnych trendów szczególnie mocno trzyma się przekonanie, że jelita wymagają regularnego oczyszczania z zalegających złogów. Lewatywy, kuracje detoksykujące, a nawet lewatywy z kawy bywają przedstawiane jako sposób na poprawę trawienia, odzyskanie energii czy pozbycie się toksyn. Tymczasem zdrowe jelita nie potrzebują tego rodzaju interwencji. Co więcej, niektóre z nich mogą przynieść więcej szkody niż pożytku.

    Dr Cubała-Kucharska przywołuje historię pacjentki, która regularnie wykonywała sobie lewatywy z kawy. Skończyło się uszkodzeniem śluzówki jelita grubego i zaburzeniem mikrobioty. Kobieta zmagała się również z chorobą tarczycy, a stosowane przez nią zabiegi nie rozwiązywały żadnego z problemów zdrowotnych. Ekspertka przestrzega, że nawet pozornie naturalne metody nie są automatycznie bezpieczne. Lewatywa nie jest potrzebna osobie ze zdrowym układem pokarmowym, a jej zastosowanie w przypadku zaparć powinno wynikać z konkretnych wskazań. Najpierw warto ustalić przyczynę dolegliwości, a nie maskować ją kolejnymi zabiegami.

    Płaski brzuch nie jest certyfikatem zdrowia
    Presja na płaski brzuch sprawia, że wiele osób interpretuje naturalny wygląd swojego ciała jako sygnał, że coś jest nie tak. Wystarczy posiłek, po którym brzuch staje się bardziej wypukły, by pojawiły się podejrzenia o nietolerancje pokarmowe, zaburzenia mikrobioty czy chorobę jelit. Tymczasem estetyczne wyobrażenie o idealnej sylwetce nie ma wiele wspólnego z medyczną oceną zdrowia.

    Jak wyjaśnia dr Cubała-Kucharska, zdrowe jelita wcale nie muszą oznaczać płaskiego brzucha. Na jego wygląd wpływają między innymi budowa ciała, sposób odżywiania i praca mięśni. Wypukłość sama w sobie nie jest więc dowodem na chorobę. Jeśli zależy nam na poprawie wyglądu tej części sylwetki, można przyjrzeć się między innymi pracy przepony i ćwiczeniom oddechowym. Nie należy jednak mylić kwestii estetycznych z diagnostyką.

    Strączki, błonnik i kiszonki. Zdrowe nie zawsze znaczy dobre dla każdego

    Współczesna kultura żywieniowa lubi proste recepty: jedz więcej błonnika, włącz kiszonki, nie rezygnuj ze strączków. Rzeczywiście, produkty te mogą być cennym elementem diety, ale nie oznacza to, że każdy organizm zareaguje na nie tak samo. Zdrowe odżywianie nie polega na bezrefleksyjnym realizowaniu listy produktów uznanych za dobre.

    Dobrym przykładem są rośliny strączkowe, cebula czy warzywa kapustne. U części osób wywołują wzdęcia i dyskomfort. Czy należy jeść je na siłę, licząc, że jelita w końcu się przyzwyczają? Ekspertka radzi raczej zachować umiar i obserwować reakcje organizmu. Nie każdy będzie dobrze tolerował te same produkty, a uporczywe dolegliwości, zwłaszcza połączone z bólem, wymagają przyjrzenia się problemowi.

    Błonnik pozostaje jednym z najważniejszych składników wspierających prawidłową pracę układu pokarmowego. W diecie wielu osób jest go po prostu za mało, między innymi dlatego, że żywność wysoko przetworzona często dostarcza go niewiele. Nie oznacza to jednak, że im większa jego ilość, tym lepiej. Liczy się również rodzaj błonnika, indywidualna tolerancja i odpowiednie nawodnienie. Zwiększanie jego spożycia bez zadbania o ilość wypijanych płynów może wręcz nasilić problemy z wypróżnianiem.



    1 hr 2 min
  • „Weźmy Kopciuszka, wszystko ma, a rezygnuje z imprezy w najlepszym momencie”. A ciebie, która bajka więzi? | „Słowo do słowa: Kalejdoskopy” odc. 1

    „Opowiedzmy sobie tę bajkę jeszcze raz” – proponuje Joanna Brodzik. Bo czy macocha naprawdę musi być zła, Kopciuszek zawsze niewinny, a Czerwony Kapturek sam sobie winien, skoro założył czerwoną sukienkę i poszedł do lasu? W podcaście „Słowo do słowa: Kalejdoskopy” aktorka rozmawia z dziennikarką Mariką Krajniewską o postaciach, które znamy od dzieciństwa, ale których historie być może nigdy nie zostały nam opowiedziane z właściwej perspektywy. To zaproszenie do przewrotnej, pełnej humoru i empatii rozmowy o stereotypach, kobiecych rolach i opowieściach, które wciąż wpływają na nasze życie.

    Joanna Brodzik proponuje empatyczne ćwiczenie. Wyobraźmy sobie kobietę, która musi wyjść za mąż, bo nie ma pieniędzy. Wchodzi w nowy związek razem ze swoimi dziećmi, a w domu czeka już na nią dziecko męża. Dziecko, które wszyscy uwielbiają, które wydaje się zdolniejsze, piękniejsze, bardziej lubiane. Jak odnaleźć się w takiej sytuacji? Jak zbudować relację, kiedy od początku funkcjonuje się w cieniu kogoś, kto ma uprzywilejowaną pozycję?

    Nie oznacza to oczywiście usprawiedliwiania przemocy czy okrucieństwa. Chodzi raczej o przywrócenie bohaterce prawa do bycia kimś więcej niż jednowymiarową postacią. Macocha też może mieć swoją historię, lęki, rozczarowania i niespełnione potrzeby. Może nie jest potworem, lecz kobietą uwikłaną w okoliczności, których nikt nie chce dostrzec.

    Czerwony Kapturek, czyli dlaczego zawsze obwiniamy dziewczynę?
    W rozmowie nie mogło zabraknąć innych dobrze znanych postaci. Joanna Brodzik zachęca, by zastanowić się, z jakiej bajki sami pochodzimy i jakie historie wciąż nas ograniczają. Co nas więzi? Jakie emocje budzi w nas Kopciuszek? A może Czerwony Kapturek, który przecież sam wybrał się do lasu w czerwonym ubraniu?

    Aktorka z przekorą pyta, dlaczego dziewczynka nie mogła ubrać się na szaro. Czy naprawdę musiała zakładać czerwoną, krótką sukienkę? W tej przewrotnej uwadze kryje się coś więcej niż żart. To dobrze znany mechanizm obwiniania kobiet za to, co je spotyka. Za wygląd, ubranie, zachowanie, decyzje. Zamiast pytać o sprawcę, zastanawiamy się, czy ofiara nie sprowokowała nieszczęścia.

    Kopciuszek i fetysz stóp

    Szczególnie ciekawie robi się przy Kopciuszku. W tradycyjnej wersji tej historii dziewczyna otrzymuje niemal wszystko: pojawia się wróżka, piękna suknia, karoca i zaproszenie na bal. Sprzyja jej szczęście, a los wreszcie otwiera przed nią drzwi do lepszego świata. Mimo to opuszcza imprezę w najciekawszym momencie, pozostawiając po sobie pantofelek, który stanie się narzędziem poszukiwań przyszłej żony księcia.

    Joanna Brodzik nie zamierza jednak bezkrytycznie przyjmować tej wersji wydarzeń. Zauważa z humorem, że Kopciuszek rezygnuje z zabawy w najlepszym momencie, jakby jej przyszłość miała zależeć od tego, czy odnajdzie ją książę z wyjątkowym zainteresowaniem kobiecymi stopami. A przecież można tę opowieść poprowadzić zupełnie inaczej.

    Co by się stało, gdyby bohaterka została na balu? Gdyby wybiła północ, zniknęły czary, piękna suknia i wszystkie zewnętrzne atrybuty, a ona po prostu pozostała sobą? Marika Krajniewska proponuje właśnie taki scenariusz. Kopciuszek nie ucieka, nie podporządkowuje całego życia poszukiwaniom księcia. Zostaje na przyjęciu i sprawdza, co wydarzy się dalej.

    Może okazałoby się, że jest tam znacznie ciekawsza niż w bajkowej wersji, w której jej najważniejszym zadaniem jest zostać rozpoznaną przez mężczyznę? Joanna dorzuca do tej wizji jeszcze jeden szczegół: Kopciuszek byłby jedyną dziewczyną na przyjęciu w swetrze. Przywołuje przy tym słowa Audrey Hepburn, która miała mawiać, że lepiej być jedyną kobietą na imprezie w swetrze niż w sytuacji odwrotnej. Aktorka nie ukrywa, że uwielbia tę myśl.

    Pozostaje tylko pytanie Mariki: jak książę zareagowałby na dziewczynę w swetrze? I czy nadal byłby nią zainteresowany, gdyby nie miała na sobie spektakularnej sukni, szklanych pantofelków i całej magicznej oprawy?


    47 min
  • „Mam 39 lat i cieszę się ze starzenia”. Julia Kamińska o uwolnieniu od presji chudości i rytuałach „longevity” | „Ukryte piękno”. odc. 37

    „Chciałabym, żeby kiedyś nic nie musiało mnie już obchodzić. Żebym była wolna od oczekiwań, ocen i presji”. Julia Kamińska nie traktuje upływu czasu jak przeciwnika, którego trzeba za wszelką cenę pokonać. Przeciwnie, coraz bardziej docenia to, co przynosi dojrzałość: świadomość siebie, zgodę na niedoskonałość i umiejętność wybierania własnych potrzeb. W rozmowie z Magdaleną Kuszewską w podcaście „Ukryte piękno” opowiada o starzeniu się bez lęku, pielęgnacyjnych rytuałach, doświadczeniu zaburzeń odżywiania i o tym, dlaczego prawdziwe dbanie o siebie zaczyna się znacznie głębiej niż na powierzchni skóry.

    Starzenie się? Coraz bardziej mi się podoba

    To spojrzenie dobrze oddaje sens longevity, który coraz częściej pojawia się w rozmowach o zdrowiu, urodzie i stylu życia. Nie chodzi wyłącznie o wydłużanie życia ani o kolejne sposoby na zatrzymanie młodości. Ważniejsze staje się pytanie, jak przeżywać kolejne lata w dobrej kondycji, z energią i poczuciem, że nie trzeba nieustannie walczyć z własnym ciałem. Dla aktorki istotna jest przede wszystkim zmiana perspektywy: zamiast koncentrować się na tym, co należałoby poprawić, coraz częściej dostrzega to, co już ma i czego nie chce stracić.

    Mniej poprawiania, więcej troski o siebie

    Zmienia się również codzienna pielęgnacja Julii Kamińskiej. Kiedyś pełny makijaż był dla niej warunkiem dobrego samopoczucia. Dziś wystarcza jej znacznie mniej. Aktorka opowiada, że coraz chętniej stawia na naturalny efekt, a kosmetyk, po który sięga, ma przede wszystkim wyrównywać koloryt skóry, chronić ją i subtelnie rozświetlać. Nie chodzi o stworzenie nowej twarzy, lecz o podkreślenie tej, którą już ma.

    Właśnie z takiego podejścia wyrasta jej współpraca z marką Orientana, z którą współtworzy linię kosmetyków LONGEVITY CODE. Jak podkreśla, znała wcześniej produkty marki, używała ich i bliskie są jej wartości, na których opiera się ta filozofia pielęgnacji. Wspólnym mianownikiem jest myślenie o skórze w dłuższej perspektywie, a nie wyłącznie przez pryzmat natychmiastowego efektu.

    Pielęgnacja staje się więc czymś więcej niż nakładaniem kolejnych preparatów. To moment, w którym można zwolnić, wrócić do siebie i przypomnieć sobie, że ciało nie jest projektem wymagającym nieustannego nadzoru.

    Siedzenie w domu jest cudowne

    Przebodźcowanie to jeden z tematów, które szczególnie mocno wybrzmiewają w rozmowie. Żyjemy w rzeczywistości, w której niemal każda wolna chwila może zostać wypełniona kolejną porcją treści. Powiadomienia, wiadomości, krótkie filmy, informacje i obrazy konkurują o naszą uwagę. Dla Julii Kamińskiej świadome odłączanie się od platform społecznościowych staje się zatem ważnym elementem dbania o dobrostan.

    Wyciszenie nie jest dla niej luksusem, na który można sobie pozwolić dopiero po wykonaniu wszystkich obowiązków. To świadomy wybór i sposób na odzyskanie przestrzeni dla siebie. Ważny szczególnie teraz, kiedy aktorka jest w intensywnym momencie zawodowym. Pracuje nad swoim debiutem filmowym w podwójnej roli scenarzystki i reżyserki.

    Ciało to nie projekt do odchudzania

    Najbardziej osobisty fragment rozmowy dotyczy jednak doświadczenia zaburzeń odżywiania. Kamińska opowiada o trudnym okresie swojego życia, w którym bardzo schudła. Nie sprowadza tego doświadczenia do kwestii wyglądu ani chwilowej potrzeby zmiany sylwetki. Jak wyjaśnia, za jej problemami stały trudne przeżycia i głębokie nieszczęście. Jedzenie przestało jej smakować, a ciało zaczęło odzwierciedlać stan, w którym się znajdowała.

    Longevity zaczyna się od zgody na siebie

    W rozmowie z Magdaleną Kuszewską Julia Kamińska pokazuje, że długowieczność rozumiana jako świadome dbanie o przyszłość nie musi oznaczać życia według restrykcyjnego planu. Nie wymaga nieustannego monitorowania każdego parametru, kontrolowania każdego posiłku ani traktowania twarzy jak powierzchni, którą trzeba regularnie naprawiać. Czasem oznacza masaż, krem z filtrem, wieczór w domu, wyjście do kina albo odłożenie telefonu.




    58 min
  • „W tańcu przez chwilę jestem hetero”. Michał Kassin o coming oucie przed mamą i autorskim sposobie na kompleksy | „Soft power” odc. 4

    „Długo nie mogłem zaakceptować swojej orientacji seksualnej” – mówi Michał Kassin, tancerz i choreograf, który przez lata uczył się funkcjonować w świecie pełnym oczekiwań, ocen i stereotypów. Zaczynał w niewielkich Pszczółkach, zafascynowany telewizyjnym „Tańcem z gwiazdami”. Dziś wie, że talent to dopiero początek, a droga do zawodowego sukcesu wymaga nie tylko ciężkiej pracy, ale też odporności psychicznej, odwagi i zaakceptowania samego siebie. W rozmowie z Sylwią Sitkowską i Magdaleną Kuszewską w podcaście „Soft power” opowiada o presji wyglądu, kompleksach, pochodzeniu, seksualności i szczęściu, które czasem przychodzi w najmniej spodziewanym momencie.

    W rozmowie z Sylwią Sitkowską i Magdaleną Kuszewską Kassin wraca do początków swojej drogi, pokazując, jak wielkie znaczenie ma pierwszy impuls i spotkanie z kimś, kto potrafi dostrzec w młodym człowieku potencjał. Bo marzenia, nawet te najbardziej odległe, potrzebują czasem tylko jednego konkretnego doświadczenia, żeby przestały być fantazją.

    Taniec to nie tylko talent

    Zawodowy taniec kojarzy się z elegancją, pięknymi kostiumami, perfekcyjnymi ruchami i spektakularnymi występami. Za kulisami kryje się jednak branża wymagająca nie tylko fizycznej sprawności, ale też wyjątkowej odporności psychicznej. Kassin nie ukrywa, że wielu jego znajomych ostatecznie zdecydowało się na zmianę zawodu. Powód? Taniec jest sztuką niezwykle subiektywną, w której ocena umiejętności często splata się z oceną wyglądu.

    Ciało tancerza staje się narzędziem pracy, ale też przedmiotem nieustannej obserwacji. Liczą się proporcje, sylwetka, prezencja, sposób poruszania się. Łatwo w takich warunkach zacząć traktować własny wygląd jak projekt, który zawsze wymaga kolejnej poprawki. Nawet osoby wysportowane, sprawne i podziwiane przez publiczność mogą zmagać się z poczuciem, że coś jest z nimi nie tak.

    Michał opowiada o kompleksie uszu, który przez długi czas zajmował w jego głowie zaskakująco dużo miejsca. W pewnym momencie postanowił, że zrobi operację plastyczną. Nie była to jednak jedyna część ciała, z którą musiał się oswoić. Miał również trudność z zaakceptowaniem własnej nagości, choć dziś, patrząc na swoje dawne zdjęcia, widzi piękne, wysportowane i smukłe ciało.

    Jak przestać walczyć z własnym ciałem?

    Jedna z najbardziej poruszających historii, którymi dzieli się Kassin, dotyczy sesji fotograficznej. Zamiast bez końca analizować swoje niedoskonałości, zdecydował się na doświadczenie, które pozwoliło mu spojrzeć na siebie z innej perspektywy. Zamówił sesję u fotografa specjalizującego się w aktach. Efekt okazał się piękny, ale ważniejsze od samych zdjęć było to, co wydarzyło się w jego głowie.

    „Czy ja nie jestem za biedny na ten sport?”
    W karierze Michała Kassina nie zabrakło chwil zwątpienia. Co ciekawe, nie dotyczyły one samego tańca ani przekonania, że powinien robić coś innego. Pojawiały się wtedy, gdy zaczynał porównywać swoje możliwości z możliwościami osób pochodzących z bardziej uprzywilejowanych środowisk.

    „W tańcu przez chwilę jestem hetero”

    W rozmowie pojawia się również temat, który dla wielu osób wciąż pozostaje trudny: akceptacja własnej orientacji seksualnej w środowisku zawodowym i społecznym. Kassin przyznaje, że długo nie potrafił pogodzić się ze swoją seksualnością. Zaczęło się od coming outu przed mamą, który okazał się bardzo wzruszającą chwilą, ale poprzedziły go dwa „podejścia”. Taniec, paradoksalnie, bywał przestrzenią, w której mógł na moment wejść w rolę zgodną z heteronormatywnym wyobrażeniem relacji.

    Praca z partnerkami, bliskość fizyczna, romantyczna choreografia – wszystko to jest częścią scenicznego języka. Jednak poza parkietem pojawiały się pytania, które potrafiły być znacznie bardziej kłopotliwe. Skoro tańczy z pięknymi kobietami, dlaczego wciąż nie ma dziewczyny? Za pozornie niewinną ciekawością kryje się założenie, że wygląd partnerki i bliskość na scenie powinny coś mówić o prywatnym życiu tancerza.


    1 hr 13 min
  • Sztuczna inteligencja zaprojektuje ci uśmiech, a robotyczne ramię wstawi nowy ząb. O nowoczesnej stomatologii rozmawiamy z drem Maciejem Cićkiewiczem

    Rewolucja AI nie omija takich dziedzin medycyny jak stomatologia. Dziś nowy uśmiech można zaprojektować od początku do końca cyfrowo za pomocą inteligentnych skanerów i algorytmów. Jak wygląda nowoczesne podejście do leczenia i upiększania zębów? Opowiada o tym dr Maciej Cićkiewicz, specjalista ortodoncji, który był gościem 4. odcinka podcastu „Pod skórą”.

    Piękne zęby dzięki AI

    Nowoczesne placówki stomatologiczne w niczym nie przypominają już siermiężnych gabinetów dentystycznych, które pamiętamy sprzed dwudziestu lat. Wyglądają jak kliniki przyszłości, w których każdy pacjent może mieć zęby „uszyte na miarę”. Są naszpikowane technologią i urządzeniami znacznie skracającymi proces uzyskiwania nowego uśmiechu.

    – Od wielu lat mamy skaner wewnątrzustny – mówimy tu zarówno o skanowaniu zębów, jaki dziąseł – mówi dr Maciej Cićkiewicz. – W poprzednich latach używaliśmy wycisków, które wymagały włożenia całej masy i łyżki wyciskowej do buzi i to był duży dyskomfort. Dzisiaj, w momencie kiedy mamy skaner, wkładamy to urządzenie i nie dotykamy w ogóle do zębów. Przesuwając je nad zębami, skanujemy w kilka sekund całe środowisko jamy ustnej. Zamienia się [ono] w obraz cyfrowy trójwymiarowy, który możemy przesłać w dowolne miejsce.

    Po zrobieniu skanów do akcji wkracza sztuczna inteligencja. Specjalne algorytmy pomagają w projektowaniu nowego uzębienia i szybszym opracowaniu planu leczenia. Jak podkreśla jednak dr Cićkiewicz, nie zastąpią one lekarza stomatologa – mimo że są dobrym punktem wyjścia, projekt powstały dzięki AI często wymaga niezbędnych poprawek i udoskonaleń.

    Są też zadania, w których stomatologów zaczynają wyręczać… roboty. A konkretnie robotyczne ramię, które może na przykład precyzyjnie umieścić w dziąśle implant. Trzeba przy tym zaznaczyć, że technologia ta stanowi nowinkę, a sam dr Cićkiewicz przyznaje, że jest jeszcze za wcześnie, by sam zdecydował się na zabieg z użyciem wyłącznie robotycznego ramienia. Na pytanie, czy w przyszłości czeka nas „bezobsługowa” stomatologia, w której maszyny odgrywają wiodącą rolę, odpowiada jednak twierdząco.

    Obejrzyj cały odcinek podcastu „Pod skórą”, w którym dr Maciej Cićkiewicz odpowiada na pytania dotyczące bondingu, ortodoncji czy modnych ostatnio jednodniowych metamorfoz uśmiechu.

    45 min
  • „Jak dajemy sobie KPI w domu, to już przestaje być rodzicielstwo”. Jak wspierać nastolatka, nie zarządzając jego życiem? | „Ukryte piękno”. odc. 36

    „Jak dajemy sobie KPI w domu, to już przestaje być rodzicielstwo, a zaczyna być biznes domowy” – mówi Małgorzata Górska, psycholożka i szefowa HR w VeloBanku. W świecie, w którym od dzieci oczekuje się dobrych ocen, przemyślanych decyzji i sukcesów, łatwo pomylić troskę z kontrolą. Jak wspierać nastolatka przed maturą, pomóc mu odnaleźć własną drogę i nie zamienić rodzinnego domu w kolejną instytucję rozliczającą z wyników? O tym w podcaście „Ukryte piękno” rozmawiają dziennikarka Anna Augustyn-Protas, aktorka Magdalena Różczka oraz psycholożki Katarzyna Miller i Małgorzata Górska. Sponsorem odcinka jest VeloBank.

    Rodzice chcą dla swoich dzieci jak najlepiej. Żeby miały dobre wykształcenie, ciekawe możliwości, satysfakcjonującą pracę i poczucie bezpieczeństwa. Problem zaczyna się wtedy, gdy troska o przyszłość młodego człowieka przeradza się w szczegółowy plan, którego realizację dorośli chcą nadzorować na każdym etapie. Oceny, korepetycje, dodatkowe zajęcia, wybór szkoły, studiów, a potem pierwszej pracy. W pewnym momencie życie nastolatka może zacząć przypominać przedsięwzięcie, którego powodzenie zależy od regularnego raportowania postępów.

    Dziecko to nie projekt do zrealizowania

    Małgorzata Górska zwraca uwagę na pułapkę przenoszenia do rodziny języka zarządzania. Kiedy rodzice wyznaczają dzieciom kolejne cele i mierzą ich realizację, łatwo zapomnieć, że relacja z nimi nie powinna opierać się na efektywności. Jak zauważa psycholożka, domowe KPI, czyli wskaźniki realizacji założonych celów, mogą sprawić, że rodzicielstwo zaczyna przypominać prowadzenie firmy.

    W pracy cele, terminy i ocena wyników pomagają organizować działania. W rodzinie podobny mechanizm może jednak przynieść odwrotny skutek. Zamiast budować zaufanie, tworzy atmosferę nieustannej kontroli. Zamiast zachęcać do samodzielności, uczy dziecko, że jego wartość zależy od tego, czy spełnia oczekiwania innych.

    Przecież dobry wynik na egzaminie nie mówi wszystkiego o młodym człowieku. Nie pokazuje jego wrażliwości, odwagi, zdolności do budowania relacji ani tego, jak poradzi sobie z porażką. A właśnie te umiejętności będą mu potrzebne, kiedy skończy się szkoła i zacznie samodzielnie podejmować decyzje.

    „Mam trzy córki i każda z nich jest zupełnie różna”

    Nie ma jednej instrukcji obsługi nastolatka. To, co pomaga jednemu dziecku, drugiemu może przynieść frustrację. Jedno potrzebuje rozmowy i wspólnego szukania rozwiązań, inne najpierw musi pobyć samo. Są nastolatki, które dobrze reagują na konkretne wskazówki, i takie, które odbierają je jako próbę przejęcia kontroli nad ich życiem.

    Magdalena Różczka przyznaje, że zaskakuje ją samo myślenie o wychowaniu w kategoriach menedżerowania. Aktorka, która jest mamą trzech córek, podkreśla, że każda z nich jest inna. Nie sposób więc traktować ich według jednego schematu i oczekiwać, że te same metody przyniosą identyczne rezultaty.

    To ważna perspektywa dla rodziców, którzy niekiedy szukają uniwersalnych odpowiedzi na pytania o motywację, naukę i przyszłość. Porównywanie dzieci między sobą, nawet jeśli wydaje się niewinne, może prowadzić do poczucia, że trzeba dorównać rodzeństwu albo sprostać rodzinnym wyobrażeniom o sukcesie. Tymczasem różnice nie są problemem do rozwiązania. Stanowią punkt wyjścia do poznania drugiego człowieka.

    Wspieranie nastolatka wymaga zatem ciekawości. Co go interesuje? Czego się boi? W jakich sytuacjach czuje się pewnie, a kiedy traci wiarę we własne możliwości? Czasem odpowiedzi nie będą zgodne z oczekiwaniami rodziców. I właśnie wtedy zaczyna się prawdziwe wyzwanie: zaakceptować, że dziecko może mieć inny temperament, inne ambicje i odmienny pomysł na przyszłość.

    Wielki lęk przed porażką

    Szczególnie trudno zachować spokój, kiedy zbliżają się egzaminy. Matura często urasta do rangi wydarzenia, które ma zadecydować o całym dalszym życiu. Rodzice martwią się, czy dziecko dostanie się na wymarzone studia, czy wybierze dobry kierunek i czy nie zamknie sobie drogi do przyszłej kariery.





    1 hr 1 min
  • „Nasz system nerwowy jest napięty jak guma w za małych majtkach”. Joanna Jurga o tym, co uciszamy, jak się zagłuszamy | „Słowo do słowa”. odc. 16

    „Nie umiemy być w ciszy, zagłuszamy się” – zauważa Joanna Jurga, projektantka przestrzeni, która w podcaście „Słowo do słowa", Joanny Brodzik przygląda się temu, jak współczesny styl życia wpływa na nasze samopoczucie. Smartfony, nieustanny hałas, nadmiar bodźców i przymus bycia dostępnym sprawiają, że coraz trudniej nam usłyszeć własne potrzeby. Czy dom może stać się miejscem, w którym odzyskujemy siebie? I dlaczego, zanim zaczniemy urządzać przestrzeń wokół nas, warto przyjrzeć się temu, co dzieje się w naszej głowie? Sponsorem odcinka jest NIVONA, producent automatycznych ekspresów do kawy.

    Miało być łatwiej, szybciej i wygodniej. Tymczasem zamiast zyskiwać czas, coraz częściej tracimy go na przeskakiwanie między powiadomieniami, wiadomościami i kolejnymi treściami, które domagają się naszej uwagi. Sięgamy po telefon niemal odruchowo, nawet wtedy, gdy nie mamy konkretnego powodu. Wystarczy chwila nudy, ciszy albo niepokoju, żeby ekran stał się najprostszym sposobem na zajęcie głowy.

    Smartfon pożera naszą uwagę

    Joanna Jurga zwraca uwagę, że współczesne technologie wyprzedzają nasze możliwości adaptacyjne. Smartfon dysponuje ogromną pamięcią, a mimo to to nie on, lecz my pozostajemy w nieustannej gotowości do odbierania kolejnych sygnałów. Jak zauważa gościni podcastu, problem polega również na przekonaniu, że kiedy odwrócimy wzrok od ekranu, coś ważnego może nas ominąć. W efekcie nawet odpoczynek zaczynamy traktować jak przerwę, którą trzeba czymś wypełnić.

    Odłączenie się od sieci nie musi oznaczać radykalnej rezygnacji z technologii. Jurga przyznaje, że niewiele zna domów, w których w niedzielę wszyscy odkładają telefony do koszyczka i świadomie wybierają bycie offline. Nie chodzi jednak o to, by z dnia na dzień porzucić internet, lecz by odzyskać wpływ na to, kiedy i w jaki sposób z niego korzystamy.

    Pierwszym krokiem może być prosta zmiana: kawa wypita bez sprawdzania wiadomości, posiłek bez ekranu albo wieczór, podczas którego nie musimy natychmiast odpowiadać na każdą wiadomość. To drobne gesty, ale pozwalają sprawdzić, jak bardzo przyzwyczailiśmy się do nieustannej stymulacji. I czy potrafimy jeszcze być ze sobą bez dodatkowych bodźców.

    Przebodźcowanie. Kiedy układ nerwowy nie ma już chwili wytchnienia

    Żyjemy w kulturze, która premiuje szybkość, efektywność i dostępność. Odpowiadamy na maile po godzinach, słuchamy podcastów podczas spaceru, oglądamy seriale, jednocześnie przeglądając media społecznościowe. Nawet chwile, które mogłyby służyć regeneracji, zamieniamy w kolejne okazje do przyswajania informacji.

    Joanna Jurga opisuje ten stan obrazowo: „Nasz system nerwowy jest napięty jak guma w za małych majtkach”. W tym porównaniu jest i humor, i trafna diagnoza codzienności, w której napięcie staje się niemal niezauważalnym tłem. Przyzwyczajamy się do pośpiechu tak bardzo, że spokój może wydawać się nam czymś nienaturalnym.

    Kiedy pojawia się lęk, niepokój czy trudna emocja, często próbujemy natychmiast je zagłuszyć. Włączamy telewizor, odruchowo sięgamy po telefon, zajmujemy się kolejnym zadaniem. Nie zawsze dlatego, że naprawdę tego potrzebujemy. Czasem po prostu nie wiemy, co zrobić z chwilą, w której nic się nie dzieje.

    Jurga zwraca uwagę, że również praca nad uważnością może początkowo przynieść zaskakujące doświadczenia. Kiedy zaczynamy medytować i przestajemy dostarczać sobie kolejnych rozpraszaczy, w głowie niekoniecznie pojawia się upragniona cisza. Często odkrywamy raczej chaos myśli, emocji i skojarzeń. Jak mówi gościni, przez pierwsze lata medytowania można mieć w środku „sałatkę jarzynową”.

    Dom, który pozwala odetchnąć

    Dom powinien być miejscem odpoczynku, ale w praktyce często staje się przedłużeniem świata, od którego chcielibyśmy odpocząć.

    Sponsorem odcinka jest NIVONA, producent automatycznych ekspresów do kawy.

    53 min

About Zwierciadło Podcasty

From the publisher's feed

„Zwierciadło Podcasty” to rozmowy o psychologii, kulturze, wychowaniu, podróżach i dobrym życiu.

More shows like Zwierciadło Podcasty

Cyprian Majcher by Cyprian Majcher

Cyprian Majcher

11 Listeners

Imponderabilia - Karol Paciorek by Karol Paciorek

Imponderabilia - Karol Paciorek

39 Listeners

Tu Okuniewska by Tu Okuniewska

Tu Okuniewska

45 Listeners

7 metrów pod ziemią by Rafał Gębura

7 metrów pod ziemią

23 Listeners

Ja i moje przyjaciółki idiotki by Tu Okuniewska

Ja i moje przyjaciółki idiotki

56 Listeners

O Zmierzchu by Marta Niedzwiecka

O Zmierzchu

35 Listeners

Raport o stanie świata Dariusza Rosiaka by Dariusz Rosiak

Raport o stanie świata Dariusza Rosiaka

40 Listeners

Brzmienie Świata z lotu Drozda by Paweł Drozd

Brzmienie Świata z lotu Drozda

9 Listeners

Nauka To Lubię by Tomasz Rożek

Nauka To Lubię

11 Listeners

Radio Naukowe by Radio Naukowe - Karolina Głowacka

Radio Naukowe

34 Listeners

Żurnalista - Rozmowy bez kompromisów by zurnalistapl

Żurnalista - Rozmowy bez kompromisów

24 Listeners

Przemek Górczyk Podcast by Przemek Górczyk

Przemek Górczyk Podcast

14 Listeners

Wojewódzki Wojewódzki by Kuba Wojewódzki

Wojewódzki Wojewódzki

41 Listeners

Mellina by Marcin MELLER

Mellina

7 Listeners

Rezultaty by Michał Wrzosek

Rezultaty

0 Listeners