Madame Monday - po dorosłemu

W tym odcinku przyglądam się temu, dlaczego coraz trudniej znosimy cudze tempo, potrzeby, różnice, rozczarowania i zwykły interpersonalny dyskomfort. Czy inni ludzie faktycznie stali się bardziej nieznośni, czy może my mamy coraz mniejszą tolerancję na frustrację, brak kontroli i napięcie w relacjach?Mówię też o granicy między ochroną siebie a unikaniem ludzi, o tym, kiedy „stawianie granic” naprawdę nas chroni, a kiedy staje się sposobem na uciekanie od konfliktu, irytacji i ambiwalencji. O tym, że nie każda trudna emocja jest dowodem na toksyczność relacji i że dobra relacja nie jest relacją bez napięcia.To odcinek o irytacji, bliskości, frustracji i o pytaniu, którego być może zadajemy sobie dziś za rzadko:czy potrafię znieść to, że drugi człowiek nie jest mną?www.joasiaflis.com

Co ze mną nie tak? 3 lata później

Nadzieja

Czy można wiedzieć, kim się jest i jednocześnie nie czuć, że jest się sobą?

Można.

Depersonalizacja i derealizacja należą do najbardziej osobliwych doświadczeń psychicznych. Człowiek może patrzeć na własne ciało i wiedzieć, że jest jego, a jednocześnie doświadczać go jako obcego. Może znajdować się we własnym mieszkaniu, rozpoznawać każdy przedmiot i mimo to mieć wrażenie, że wszystko wygląda jak scenografia albo sen.

Co szczególnie ważne: zazwyczaj nie oznacza to utraty kontaktu z rzeczywistością.

Osoba doświadczająca derealizacji najczęściej wie: „świat jest prawdziwy”. Problem polega na tym, że przestaje czuć jego realność.

I właśnie dlatego depersonalizacja i derealizacja są tak fascynujące klinicznie. Pokazują różnicę między wiedzieć a doświadczać.

Krótkotrwałe epizody mogą pojawić się podczas silnego stresu, paniki, wyczerpania czy innych stanów przeciążenia i same w sobie nie oznaczają zaburzenia psychicznego.

Istnieje jednak również formalna diagnoza: zaburzenie depersonalizacji-derealizacji - DDD, należące w ICD-11 do grupy zaburzeń dysocjacyjnych.

I tutaj zaczynają się pytania, które interesują mnie najbardziej.

Dlaczego człowiek może przestać czuć własne emocje jako „swoje”?

Co właściwie sprawia, że każdego dnia bez zastanowienia wiemy:
to moje ciało, moje wspomnienie, moje życie, to ja?

Dlaczego depersonalizacja tak często pojawia się podczas paniki?

I dlaczego próba ciągłego sprawdzania:

„Czy już czuję się normalnie?”
„Czy świat znowu wygląda prawdziwie?”
„Czy nadal jestem sobą?”

może paradoksalnie podtrzymywać problem?

W nowym odcinku Madame Monday „Czy można nie czuć własnego życia?” opowiadam o depersonalizacji, derealizacji i szerzej - dysocjacji.

Tłumaczę:

– czym depersonalizacja różni się od derealizacji,
– gdzie przebiega granica między przejściowym doświadczeniem a DDD,
– dlaczego DDD zaliczamy do zaburzeń dysocjacyjnych,
– czym różni się ono od psychozy i DID,
– co wiemy o związku dysocjacji z traumą, lękiem i paniką,
– czym jest interocepcja i co może mieć wspólnego z poczuciem własnego „ja”,
– oraz co współczesne badania mówią o leczeniu.

Nowy odcinek Madame Monday już jest.

Wyzwania w relacji z ciałem. Rozmowa z Kamilą Szczawińską o ciele, akceptacji siebie i presji współczesnego świata.

Kiedy kupowanie staje się problemem?

„Dla dobra dziecka” - to zdanie w czasie rozwodu i rekonstrukcji rodziny odmieniane przez wszystkie przypadki. Ale czy zawsze słusznie?

Co, jeśli powoływane „dobro dziecka” niewiele ma wspólnego z jego realnymi potrzebami, a dużo bardziej służy interesom dorosłych?

O tym, czym naprawdę jest dobro dziecka i jak chronić je w czasie rozstania rodziców, rozmawiam z Justyną Żukowską-Gołębiewską - psycholożką, psychotraumatolożką, mediatorką rodzinną i autorką książki „Dla dobra dziecka” i ekspertką projektu Młode Głowy.

Millenialsi nie nadążają?

Czy diagnoza wystarczy, żeby naprawdę zrozumieć człowieka? W tym odcinku opowiadam o podejściu procesowym w psychoterapii - sposobie myślenia, który koncentruje się na tym„co to podtrzymuje cierpienie?”. Rozmawiam o unikaniu, ruminacjach, samokrytyce, wstydzie, samotności i strategiach, które kiedyś nas chroniły, ale dziś mogą ograniczać życie.

To odcinek o psychoterapii, ale też o nadziei. Bo jeśli cierpienie jest podtrzymywane przez procesy, to zmiana również może być procesem - możliwym do rozpoznania, uczenia się i stopniowego wzmacniania.

Misja poboczna