भगवान श्रीकृष्ण, अर्जुनाला नपुंसकतेची कसं धरू नकोस, मनाची दुर्बलता सोडून दे, अश्या कडक शब्दात रागावतात.

भगवान श्रीकृष्ण अर्जुनाला विचारतात की, ह्या अशुध्द गोष्टी त्याच्यात कोठून आल्या. ज्याला जीवनाच्या मूल्यांचे ज्ञान आहे त्याला या गोष्टी मुळीच शोभत नाहीत, या गोष्टी त्याला उच्च लोक तर सोडाच पण या जगात सुद्धा दुष्किर्तीस कारणीभूत होतात.

संजय धृतराष्ट्राला सांगतो की अशाप्रकारे करुणेने भारावलेल्या, मन खचलेल्या आणि अश्रुंनी नेत्र भरून आलेल्या अर्जुनाला पाहून भगवान श्रीकृष्ण त्याला उपदेश करतात.

कुळपरंपरा नष्ट झाल्यामुळे, कुटुंबातील धार्मिक क्रिया, जसे पितरांना पिंड आणि जल अर्पणाची क्रिया थांबल्याने त्यांना नरकात जावे लागते.

विरुद्ध पक्ष लोभाने अंध झाला तरी आपण का या पाप कृत्यात सहभागी व्हावे? वृद्धांची हत्या झाली तर वंशपरंपरागत संस्कार नष्ट होतात, स्त्रियांचे पाटण होऊन अवांच्छित संतती उत्पन्न होते असे तर्क अर्जुन देतो.

युद्धात आपल्या नातलगांना ठार मारून पापच लागेल असे कारण अर्जुन युद्ध न करण्यासाठी देतो.

अर्जुन भगवंतांना युद्ध न करण्याची कारणे देतो.

आपले नातेवाईक युद्धभूमीवर पाहून अर्जुन भयभीत होतो, आणि युद्ध करण्यास असमर्थता दर्शिवतो.

आपल्या समोर उभे असलेले नातेवाईक, सगे सोयरे, मित्र, हितचिंतक, शिक्षक यांना पाहून करुणेने व्याकुळ झालेल्या अर्जुनाची लक्षणे.

भगवान श्रीकृष्ण अर्जुनाचा रथ दोन्ही सेनेच्या मधोमध नेवून उभा करतात तेव्हा अर्जुन त्याच्याविरुद्ध युद्ध करण्यासाठी जमलेल्या त्याच्या नातेवाईकांना व मित्रांना पाहतो आणि करुणेने व्याकुळ होतो.