Café Weltschmerz

Op 20 maart 1979 had in een kerkje in Montfort-l’Amaury, ten westen van Parijs, een uitvaartdienst plaats. Het was een sobere plechtigheid, ondanks de aanwezigheid van de Franse president, regeringsleiders, ministers en tal van andere hoogwaardigheidsbekleders.

Het was ook een gewone katholieke eredienst. Tot er plotseling, tegen het einde van de plechtigheid, een Amerikaans koor het patriottische Amerikaanse strijdlied ‘The Battle Hymn of the Republic’ aanhief - een lied dat dateert uit de Amerikaanse Burgeroorlog.

De uitvaartdienst was die voor Jean Monnet, in 1888 geboren in de zuidwestelijke Franse stad Cognac en op het moment van zijn overlijden al tientallen jaren een legendarische figuur als ‘De vader van Europa’.

Scholieren en studenten in alle landen van de Europese Unie krijgen van jongs af aan te horen dat de Europese Unie opgericht is om oorlog te voorkomen en welvaart te brengen en dat het allemaal begonnen is met een Gemeenschap van Kolen en Staal.

‘Van een landen-gemeenschap naar een Europese soevereiniteit. Die soevereiniteit wordt weggehaald bij de lidstaten en aan Brussel overgedragen. Daarmee breidt Europa niet alleen fysiek uit, maar ook qua beleidspakketten en wetgeving. Er gebeuren daardoor zaken buiten het gezichtsveld van de politici uit de lidstaten. Door dat gebrek aan informatie kan men hiermee in Brussel ongestoord doorgaan met het werken aan een Europese staat.’

‘Van een landen-gemeenschap naar een Europese soevereiniteit. Die soevereiniteit wordt weggehaald bij de lidstaten en aan Brussel overgedragen. Daarmee breidt Europa niet alleen fysiek uit, maar ook qua beleidspakketten en wetgeving. Er gebeuren daardoor zaken buiten het gezichtsveld van de politici uit de lidstaten. Door dat gebrek aan informatie kan men hiermee in Brussel ongestoord doorgaan met het werken aan een Europese staat.’

Dit is het tweede gesprek uit de serie over politieke correctheid, naar het gelijknamige boek van Gert Jan Geling en Gerben Bakker.

Een belangrijk thema waarin de huidige politieke mechanismes tegen het licht gehouden worden. In een serie van vijf afleveringen gaan de beide schrijvers in gesprek met deskundigen waarin zij per aflevering een hoofdstuk uit hun boek centraal stellen.

Het tweede gesprek gaat over de geschiedenis van politieke correctheid in Nederland. Socioloog Herman Vuijsje is in dit verband iemand die -als auteur van boeken als 'Correct' (1997) een belangrijke rol gespeeld heeft bij het documenteren van dit fenomeen. Met hem bespreken Geling en Bakker de politieke correctheid uit het Nederlandse verleden, waar deze vandaan kwam, en wat de overeenkomsten, en verschillen, zijn met politieke correctheid in het heden. 

Herman Vuijsje is journalist, socioloog en auteur van verschillende boeken waaronder Correct en het vorig jaar verschenen boek Zwartkijkers. 

Dit is het tweede gesprek uit de serie over politieke correctheid, naar het gelijknamige boek van Gert Jan Geling en Gerben Bakker.

Een belangrijk thema waarin de huidige politieke mechanismes tegen het licht gehouden worden. In een serie van vijf afleveringen gaan de beide schrijvers in gesprek met deskundigen waarin zij per aflevering een hoofdstuk uit hun boek centraal stellen.

Het tweede gesprek gaat over de geschiedenis van politieke correctheid in Nederland. Socioloog Herman Vuijsje is in dit verband iemand die -als auteur van boeken als 'Correct' (1997) een belangrijke rol gespeeld heeft bij het documenteren van dit fenomeen. Met hem bespreken Geling en Bakker de politieke correctheid uit het Nederlandse verleden, waar deze vandaan kwam, en wat de overeenkomsten, en verschillen, zijn met politieke correctheid in het heden. 

Herman Vuijsje is journalist, socioloog en auteur van verschillende boeken waaronder Correct en het vorig jaar verschenen boek Zwartkijkers. 

Dit is het tweede gesprek uit de serie over politieke correctheid, naar het gelijknamige boek van Gert Jan Geling en Gerben Bakker.

Een belangrijk thema waarin de huidige politieke mechanismes tegen het licht gehouden worden. In een serie van vijf afleveringen gaan de beide schrijvers in gesprek met deskundigen waarin zij per aflevering een hoofdstuk uit hun boek centraal stellen.

Het tweede gesprek gaat over de geschiedenis van politieke correctheid in Nederland. Socioloog Herman Vuijsje is in dit verband iemand die -als auteur van boeken als 'Correct' (1997) een belangrijke rol gespeeld heeft bij het documenteren van dit fenomeen. Met hem bespreken Geling en Bakker de politieke correctheid uit het Nederlandse verleden, waar deze vandaan kwam, en wat de overeenkomsten, en verschillen, zijn met politieke correctheid in het heden. 

Herman Vuijsje is journalist, socioloog en auteur van verschillende boeken waaronder Correct en het vorig jaar verschenen boek Zwartkijkers. 

Hoe komt het toch dat het pensioenstel ‘piept en kraakt’?

Jong en oud, werkgevers en werknemers, maar zelfs de overheid creëren in het pensioenstelsel een volkomen onnodig probleem. De hele keten in het stelsel doet zichzelf te kort; werkgevers betalen teveel premie, werknemers bouwen te weinig pensioenrecht op, gepensioneerden gaan in koopkracht achteruit en de staat mist als laatste belastinginkomsten.

De belangrijkste oorzaak hiervoor is dat De Nederlandse Bank pensioenfondsen ten onrechte behandelt alsof het verzekeraars zijn. Het zijn spaarfondsen met spaartegoeden die worden gevormd ten behoeve van de pensioengerechtigden. Er zijn geen andere belanghebbenden dan de pensioengerechtigden. Dit in tegenstelling met de verzekeraars die een commerciële doelstelling hebben met aandeelhouders en streven naar winstmaximalisatie.

De enorme belegde reserve van de Nederlandse pensioenfondsen, momenteel met een marktwaarde van zo'n 1,5 biljoen euro kan geen kant op. Het is een stuwmeer waar steeds meer bij komt dan eruit gaat. De sluizen staan op een kier omdat de regelgeving geen grotere opening toestaat. Die opening blijft klein door de eerdergenoemde oorzaken. Bovendien wordt er op vrijwel elke pensioengerechtigden ‘verdiend'  door de fondsen, want bij overlijden valt er vrijwel zonder uitzondering kapitaal vrij. 

 

In het tweede gesprek kwam de spaargekte van de Nederlanders al aan de orde. In dit derde gesprek wordt hier verder op ingegaan tegen de achtergrond van het pensioenakkoord dat nu ter tafel ligt. Rob de Brouwer biedt in het gesprek een eenvoudige, maar zeer doeltreffende oplossing voor het heikele punt van de doorsneeproblematiek.

Het gesprek is een oproep aan alle betrokkenen: werkgevers, werknemers, gepensioneerden, DNB en overheid om door aanpassing van de rentetermijnstructuur de pensioenrechten van werknemers te verbeteren en de voor de gepensioneerden zo broodnodige indexatie toe te passen. Verder moet DNB de pensioenfondsen niet langer behandelen als zouden het commerciële verzekeringsbedrijven zijn. Doordat alle risico’s bij de deelnemers liggen kunnen de overdreven eisen voor buffervorming worden versoepeld.

Het gesprek wordt afgesloten met de vraag hoe jongeren meer kunnen worden betrokken bij pensioenen en dat de negatieve beeldvorming van ' er is straks voor ons toch geen pensioen meer' wordt doorbroken. Jongeren worden uitgenodigd om deel te nemen aan de discussie over de toekomst van de fondsen door met elkaar te spreken over vragen zoals waarin wil je dat jouw premies worden belegd?

 

Opnieuw een bijzonder belangwekkend gesprek. Voor verdere informatie kun je '21 mythes en onwaarheden over ons pensioen' van Rob de Brouwer lezen en 'Geld in de bijrol' van Ad Broere.

Hoe komt het toch dat het pensioenstel ‘piept en kraakt’?

Jong en oud, werkgevers en werknemers, maar zelfs de overheid creëren in het pensioenstelsel een volkomen onnodig probleem. De hele keten in het stelsel doet zichzelf te kort; werkgevers betalen teveel premie, werknemers bouwen te weinig pensioenrecht op, gepensioneerden gaan in koopkracht achteruit en de staat mist als laatste belastinginkomsten.

De belangrijkste oorzaak hiervoor is dat De Nederlandse Bank pensioenfondsen ten onrechte behandelt alsof het verzekeraars zijn. Het zijn spaarfondsen met spaartegoeden die worden gevormd ten behoeve van de pensioengerechtigden. Er zijn geen andere belanghebbenden dan de pensioengerechtigden. Dit in tegenstelling met de verzekeraars die een commerciële doelstelling hebben met aandeelhouders en streven naar winstmaximalisatie.

De enorme belegde reserve van de Nederlandse pensioenfondsen, momenteel met een marktwaarde van zo'n 1,5 biljoen euro kan geen kant op. Het is een stuwmeer waar steeds meer bij komt dan eruit gaat. De sluizen staan op een kier omdat de regelgeving geen grotere opening toestaat. Die opening blijft klein door de eerdergenoemde oorzaken. Bovendien wordt er op vrijwel elke pensioengerechtigden ‘verdiend'  door de fondsen, want bij overlijden valt er vrijwel zonder uitzondering kapitaal vrij. 

 

In het tweede gesprek kwam de spaargekte van de Nederlanders al aan de orde. In dit derde gesprek wordt hier verder op ingegaan tegen de achtergrond van het pensioenakkoord dat nu ter tafel ligt. Rob de Brouwer biedt in het gesprek een eenvoudige, maar zeer doeltreffende oplossing voor het heikele punt van de doorsneeproblematiek.

Het gesprek is een oproep aan alle betrokkenen: werkgevers, werknemers, gepensioneerden, DNB en overheid om door aanpassing van de rentetermijnstructuur de pensioenrechten van werknemers te verbeteren en de voor de gepensioneerden zo broodnodige indexatie toe te passen. Verder moet DNB de pensioenfondsen niet langer behandelen als zouden het commerciële verzekeringsbedrijven zijn. Doordat alle risico’s bij de deelnemers liggen kunnen de overdreven eisen voor buffervorming worden versoepeld.

Het gesprek wordt afgesloten met de vraag hoe jongeren meer kunnen worden betrokken bij pensioenen en dat de negatieve beeldvorming van ' er is straks voor ons toch geen pensioen meer' wordt doorbroken. Jongeren worden uitgenodigd om deel te nemen aan de discussie over de toekomst van de fondsen door met elkaar te spreken over vragen zoals waarin wil je dat jouw premies worden belegd?

 

Opnieuw een bijzonder belangwekkend gesprek. Voor verdere informatie kun je '21 mythes en onwaarheden over ons pensioen' van Rob de Brouwer lezen en 'Geld in de bijrol' van Ad Broere.

Hoe komt het toch dat het pensioenstel ‘piept en kraakt’?

Jong en oud, werkgevers en werknemers, maar zelfs de overheid creëren in het pensioenstelsel een volkomen onnodig probleem. De hele keten in het stelsel doet zichzelf te kort; werkgevers betalen teveel premie, werknemers bouwen te weinig pensioenrecht op, gepensioneerden gaan in koopkracht achteruit en de staat mist als laatste belastinginkomsten.

De belangrijkste oorzaak hiervoor is dat De Nederlandse Bank pensioenfondsen ten onrechte behandelt alsof het verzekeraars zijn. Het zijn spaarfondsen met spaartegoeden die worden gevormd ten behoeve van de pensioengerechtigden. Er zijn geen andere belanghebbenden dan de pensioengerechtigden. Dit in tegenstelling met de verzekeraars die een commerciële doelstelling hebben met aandeelhouders en streven naar winstmaximalisatie.

De enorme belegde reserve van de Nederlandse pensioenfondsen, momenteel met een marktwaarde van zo'n 1,5 biljoen euro kan geen kant op. Het is een stuwmeer waar steeds meer bij komt dan eruit gaat. De sluizen staan op een kier omdat de regelgeving geen grotere opening toestaat. Die opening blijft klein door de eerdergenoemde oorzaken. Bovendien wordt er op vrijwel elke pensioengerechtigden ‘verdiend'  door de fondsen, want bij overlijden valt er vrijwel zonder uitzondering kapitaal vrij. 

 

In het tweede gesprek kwam de spaargekte van de Nederlanders al aan de orde. In dit derde gesprek wordt hier verder op ingegaan tegen de achtergrond van het pensioenakkoord dat nu ter tafel ligt. Rob de Brouwer biedt in het gesprek een eenvoudige, maar zeer doeltreffende oplossing voor het heikele punt van de doorsneeproblematiek.

Het gesprek is een oproep aan alle betrokkenen: werkgevers, werknemers, gepensioneerden, DNB en overheid om door aanpassing van de rentetermijnstructuur de pensioenrechten van werknemers te verbeteren en de voor de gepensioneerden zo broodnodige indexatie toe te passen. Verder moet DNB de pensioenfondsen niet langer behandelen als zouden het commerciële verzekeringsbedrijven zijn. Doordat alle risico’s bij de deelnemers liggen kunnen de overdreven eisen voor buffervorming worden versoepeld.

Het gesprek wordt afgesloten met de vraag hoe jongeren meer kunnen worden betrokken bij pensioenen en dat de negatieve beeldvorming van ' er is straks voor ons toch geen pensioen meer' wordt doorbroken. Jongeren worden uitgenodigd om deel te nemen aan de discussie over de toekomst van de fondsen door met elkaar te spreken over vragen zoals waarin wil je dat jouw premies worden belegd?

 

Opnieuw een bijzonder belangwekkend gesprek. Voor verdere informatie kun je '21 mythes en onwaarheden over ons pensioen' van Rob de Brouwer lezen en 'Geld in de bijrol' van Ad Broere.

Er is een enorme exponentiële versnelling in de maatschappij door de ontwikkeling van de digitale technologie. Dit heeft al een enorme impact op de samenleving, maat de schok wordt nog groter. Wat is nu de problematiek die daarbij ontstaat, wat zijn de mogelijkheden en hoe implementeren we dat?

Een gesprek tussen 3 toekomstdeskundigen .

Adjiedj Bakas - Trendwatcher

Yuri van Geest - Singularity specialist

Wim de Ridder - Emeritus hoogleraar futurologie