Financiering van moskeeën, voornamelijk vanuit de golfstaten wordt in de Nederlandse media gelinkt aan het salafisme.

Volgens Dennis Honing wordt daarbij geen onderscheid gemaakt tussen de ca. zes verschillende sub-salafisme’s. Volgens de AIVD zijn er drie salafisme’s; het jihadistisch salafisme zoals de Hofstadgroep, vechtend voor een staat en met geopolitiek gestrekt been de wereld in. Vervolgens zijn er een gematigd salafisme en een A-politiek salafisme.

De financieringen richten zich vooral op de eerste twee salafistische groepen en beperken zich voornamelijk op de gebouwen.

Help Café Weltschmerz met een donatie of adopteer een aflevering: NL23 TRIO 0390 4379 13.

Dennis Honing (Haarlem, 1990) is een moslim en opiniemaker over de islam en moslims in Nederland. Aanvankelijk koos hij voor het salafisme. Later nam hij hiervan afstand en werd pleitbezorger voor een humane islam. Honing gaat voor Café Weltschmerz gesprekken voeren met vertegenwoordigers van subculturele groepen.

Sander Boon reageerde in de Volkskrant op elementen uit de columns die Sid Lukkassen eerder had aangekaart.

‘Er is een financiële elite, een cultuurmarxistische elite en een technocratische elite. Deze elites gaan voorbij de natiestaat – de natiestaat staat de totale globalisering in de weg. Sander Boon noemt dit de “financiëring van de maakbaarheid”: bureaucratie is het bepalende denkraam, en dit verschilt niet per democratie of per communisme.

Sander Boon reageerde in de Volkskrant op elementen uit de columns die Sid Lukkassen eerder had aangekaart.

‘Er is een financiële elite, een cultuurmarxistische elite en een technocratische elite. Deze elites gaan voorbij de natiestaat – de natiestaat staat de totale globalisering in de weg. Sander Boon noemt dit de “financiëring van de maakbaarheid”: bureaucratie is het bepalende denkraam, en dit verschilt niet per democratie of per communisme.

Hoofdredacties maken knieval voor het 'grote' publiek, er wordt minder waarde gehecht aan nieuws.

Henk Schutten Is schrijver en journalist. Hij schrijft stukken voor FTM en werkte voor de Haagsche Courant, Elsevier en Het Parool. Hij heeft een zwak voor zwendelaars, flessentrekkers, neppers en oplichters. De afgelopen decennia schreef hij enkele boeken over drugscriminelen, dictators, Hells Angels en kunstfraudeurs die stuk voor stuk een groot (geletterd) publiek wisten te bereiken.

Zijn onlangs verschenen boek is 'Kim Jong-un, Gangsterdictator'.

Noord-Korea dreigt met een kernoorlog. Voor het eerst in de geschiedenis kan een megalomane dictator de wereld in een nucleair armageddon storten.

Nergens worden de mensenrechten zo ernstig geschonden als in Noord-Korea. Tijdens het schrikbewind van Kim Il-sung en zijn zoon Kim Jong-il kwamen miljoenen Koreanen om van de honger en kwijnden honderdduizenden politieke tegenstanders weg in concentratiekampen.

Onder hun opvolger Kim Jong-un is de situatie in het straatarme land alleen maar uitzichtlozer geworden. Met behulp van criminele inkomsten, zoals de handel in drugs, vals geld en wapens, wist zijn regime een nucleair arsenaal op te bouwen.

Het aantreden van Donald Trump als Amerikaanse president heeft een escalatie alleen maar dichterbij gebracht. Met een charmeoffensief wil Kim dat voorkomen. Maar hoe betrouwbaar is een dictator die zijn halfbroer liet vergiftigen, toeristen doodmartelt en een leger van hackers buitenlandse banken laat beroven?

Toen bekend werd dat de Engelse versie van het boek ‘Flight MH17, Ukraine and the new Cold War: Prism of Disaster’ van Kees van der Pijl zou verschijnen bij de Britse uitgeverij Manchester University Press, werd vanuit Kiev een campagne gestart op sociale media om publicatie tegen te houden. Hoewel het boek nog niet ter inzage was geweest wisten critici al te melden dat het hier ging om ‘an amateurish, non-academic collection of blatant lies that should not be published’(A. Shekhovtsov op Twitter). De verwikkelingen die hieruit zijn voortgevloeid vormen het thema van een gesprek dat Stan van Houcke hield met de schrijver.

Toen bekend werd dat de Engelse versie van het boek ‘Flight MH17, Ukraine and the new Cold War: Prism of Disaster’ van Kees van der Pijl zou verschijnen bij de Britse uitgeverij Manchester University Press, werd vanuit Kiev een campagne gestart op sociale media om publicatie tegen te houden. Hoewel het boek nog niet ter inzage was geweest wisten critici al te melden dat het hier ging om ‘an amateurish, non-academic collection of blatant lies that should not be published’(A. Shekhovtsov op Twitter). De verwikkelingen die hieruit zijn voortgevloeid vormen het thema van een gesprek dat Stan van Houcke hield met de schrijver.

Ontwikkelingshulp heeft Afrika niet vooruit geholpen. Integendeel zelfs. Door het irrationele en ineffectieve gedrag van donoren is dat helaas niet het geval. Integendeel, het werkt juist de zo gevreesde corruptie in de hand. Karel van Kesteren was tot 2013 dertig jaar in dienst bij Buitenlandse Zaken.

Ontwikkelingshulp blijft nodig, volgens Karel van Kesteren. Het is logisch dat wie het goed heeft, bijdraagt aan verbetering van het lot van minderbedeelden. Bovendien is economische ontwikkeling in Afrika belangrijk om de stroom migranten in te dammen; aan deze ‘gelukszoekers’ zitten Europese burgers namelijk niet te wachten. Maar dan moet het geld voor ontwikkelingshulp wel goed worden besteed.

Door het irrationele en ineffectieve gedrag van donoren is dat helaas niet het geval. Integendeel, het werkt juist de zo gevreesde corruptie in de hand. Karel van Kesteren was tot 2013 dertig jaar in dienst bij Buitenlandse Zaken. Aan de hand van zijn persoonlijke ervaringen als ambassadeur in verschillende landen, beschrijft Van Kesteren het effect van de huidige hulpindustrie (met ca. 500.000 experts) als een lappendeken vol gaten en tegenstrijdigheden.

De Paris Declaration for Aid Effectiveness van de OESO uit 2005, had een omwenteling moeten betekenen voor het versnipperde beleid. De overeengekomen begrotingssteun, met als uitgangspunt de prioriteiten van de landen zelf in combinatie met flankerend donorbeleid, werd echter hetzelfde jaar al ondergraven door de donoren zelf. Deze hebben juist belang bij zelfbedachte en aan mode onderhevige thema’s waarmee ze individueel kunnen pronken. Van Kesteren schetst een mogelijke uitweg uit deze impasse.

Hoe onafhankelijk zijn de kunsten en hoe is het gerelateerd aan de financiering? Moeten kunstenaars gebruik maken van subsidies of is het juist beter dit niet te doen? Wat zijn de uitgangspunten van de subsidiënten en wat zouden ze wellicht moeten zijn? Een gesprek over kunst, subsidies en de structuren die daar achter liggen.

Help Café Weltschmerz met een donatie of adopteer een aflevering: NL23 TRIO 0390 4379 13.

Ate de Jong is filmregisseur, scenarioschrijver en filmproducent. De Jong regisseerde zowel Nederlandse, Duitse, Britse als Amerikaanse films en series. Hij woont momenteel in Londen en Amsterdam.

Maarten Doorman is filosoof, schrijver en dichter. Hij is bijzonder hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam en doceert cultuurfilosofie aan de Universiteit Maastricht.

Hoe onafhankelijk zijn de kunsten en hoe is het gerelateerd aan de financiering? Moeten kunstenaars gebruik maken van subsidies of is het juist beter dit niet te doen? Wat zijn de uitgangspunten van de subsidiënten en wat zouden ze wellicht moeten zijn? Een gesprek over kunst, subsidies en de structuren die daar achter liggen.

Help Café Weltschmerz met een donatie of adopteer een aflevering: NL23 TRIO 0390 4379 13.

Ate de Jong is filmregisseur, scenarioschrijver en filmproducent. De Jong regisseerde zowel Nederlandse, Duitse, Britse als Amerikaanse films en series. Hij woont momenteel in Londen en Amsterdam.

Maarten Doorman is filosoof, schrijver en dichter. Hij is bijzonder hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam en doceert cultuurfilosofie aan de Universiteit Maastricht.

Steve explains how he became a rebel economist and what's wrong with the neo-classical mainstream economic models. Those models are based on false assumptions such as men being rational actors. Also banks, credit and money are missing in them. Therefore they couldn't predict the Great Financial Crisis.

Steve and Paul discuss how to avoid a next crisis including writing off debts, initiating People's QE and a modern debt jubilee. The Swiss Vollgeld referendum was too radical in Steve's view.

Main crisis metric to watch according to Steve are changes in private debt levels in different countries. Highly indebted countries he calls zombies.

Eventually Steve thinks that something that will threaten our existence will lead to governments worldwide coordinating efforts to spend and deleverage private debt.

Steve Keen is professor at Kingston University and author of books such as Debunking Economics and Can We Avoid Another Financial Crisis? Follow and support Steve at https://www.patreon.com/ProfSteveKeen