Café Weltschmerz

Sustainability; Can harmful organisations, industries and or political policies that are social systems of communication, sustain themselves for the long term? Systems Sciences say no, they can’t.

The day after John Elkington has recalled his “Triple Bottom Line” management concept, Arend van Campen and Henk Hadders have a dialogue about a new systemic understanding of life and sustainability, which also requires a new kind of thinking - thinking in terms of relationships, patterns, connectedness and context. They explore the role of threshold and limits, connected with two concepts of sustainability: (a) sustainability seen as positive impact on vital capitals and (b) sustainability seen as adaptability

Both are alumni of the Capra Course, developed by Fritjof Capra and based on his book “The

Systems View of Life” which he co-authored with Pier Luigi Luisi. Both Henk and Arend are doing research regarding sustainability management, measurement and reporting.

Arend van Campen is a systems theorist and researches Sustainability of organisations,

industries, political policies which all are in fact ‘social systems of communication’.

He created a measurement tool to map so-called Limits of Reality which he coined: ‘Realimiteit’ to determine and predict which system can be sustained or not.

Henk Hadders studied Dutch Law and is a former executive director of the board of a mental health institute. He is an advocate of “Context-Based Sustainability” and is an advisory board

member of the Center for Sustainable Organizations and advocation partner of the Reporting 3.0 movement.

This interview and dialogue is between two people who are concerned with all life on our Planet, the preservation of our environment and social cohesion. They understand that natural resources are limited and that not only people, but also mother earth is a living system. This conversation may help to understand the urgency of changing harmful, man-made, unsustainable systems, into sustainable ones for everyone today, and for future generations. For more info: www.creazene.org

Sustainability; Can harmful organisations, industries and or political policies that are social systems of communication, sustain themselves for the long term? Systems Sciences say no, they can’t.

The day after John Elkington has recalled his “Triple Bottom Line” management concept, Arend van Campen and Henk Hadders have a dialogue about a new systemic understanding of life and sustainability, which also requires a new kind of thinking - thinking in terms of relationships, patterns, connectedness and context. They explore the role of threshold and limits, connected with two concepts of sustainability: (a) sustainability seen as positive impact on vital capitals and (b) sustainability seen as adaptability

Both are alumni of the Capra Course, developed by Fritjof Capra and based on his book “The

Systems View of Life” which he co-authored with Pier Luigi Luisi. Both Henk and Arend are doing research regarding sustainability management, measurement and reporting.

Arend van Campen is a systems theorist and researches Sustainability of organisations,

industries, political policies which all are in fact ‘social systems of communication’.

He created a measurement tool to map so-called Limits of Reality which he coined: ‘Realimiteit’ to determine and predict which system can be sustained or not.

Henk Hadders studied Dutch Law and is a former executive director of the board of a mental health institute. He is an advocate of “Context-Based Sustainability” and is an advisory board

member of the Center for Sustainable Organizations and advocation partner of the Reporting 3.0 movement.

This interview and dialogue is between two people who are concerned with all life on our Planet, the preservation of our environment and social cohesion. They understand that natural resources are limited and that not only people, but also mother earth is a living system. This conversation may help to understand the urgency of changing harmful, man-made, unsustainable systems, into sustainable ones for everyone today, and for future generations. For more info: www.creazene.org

Het beleid van Draghi de afgelopen jaren heeft grote gevolgen gehad voor de huidige stabiliteit van het monetaire systeem. Hoe toekomstbestendig is de Europese munt en wat kunnen we verwachten bij een komende conjuncturele tegenslag?

Lex Hoogduin heeft zorgen bij het huidige monetaire beleid, met name de lage rente. Hij beredeneert vanuit de Oostenrijkse school van de economie en legt uit dat een kunstmatige lage rente tot verkeerde allocatie van kapitaal leidt en een onvermijdelijke crash. Ook is er straks geen ruimte meer om de rente te verlagen als de economie weer gaat afkoelen.

Op basis van de 'Taylor-regel' zou de rente nu tussen 2,5% en 3,5% moeten zijn in Europa. De rente is al decennia aan het dalen en volgens Hoogduin komt dat onder meer door de lange wortels van het verkeerde monetaire beleid. Sinds het begin van de jaren 70 zijn er wezenlijke veranderingen ontstaan in het financiële systeem. Het systeem is ontdaan van haar anker, het goud. In de jaren 80 is daar marktdenken bovenop gebouwd, 'the great financial expansion'. Het financiële systeem is daarna in omvang geëxplodeerd. In Nederland alleen is het financiële systeem van 150% van BBP naar 600% BBP gegaan. Het probleem is niet zozeer de crisis maar juist de kunstmatige groei daarvoor.

Centrale banken focussen zich te veel op prijsinflatie in plaats van monetaire inflatie zoals vroeger. De politiek stelt een verkeerde diagnose. Volgens Hoogduin zitten problemen niet primair bij bijvoorbeeld te lage bankenbuffers maar bij het ontbreken van een anker bij centrale banken. Consequentie hiervan zou straks stagflatie kunnen zijn. Paul Buitink benoemt ook het probleem van te harde private kredietgroei. Ook daar zegt Hoogduin dat een anker op centrale bank niveau een oplossing kan zijn.

Paul Buitink vraagt of Hoogduin zich mede-verantwoordelijk voelt voor het ontwrichtende beleid van centrale banken gezien zijn eerdere werk daar. Gezien zijn huidige opvattingen zou hij hoe dan ook nu moeilijk president van DNB kunnen zijn. Als Hoogduin het nu voor het zeggen zou hebben zou hij allereerst een beleidsreview doen en daarna fors rente verhogen.

Lex Hoogduin is hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen, directeur/commissaris bij LCH/LSE en voormalig divisiedirecteur bij DNB.

Het beleid van Draghi de afgelopen jaren heeft grote gevolgen gehad voor de huidige stabiliteit van het monetaire systeem. Hoe toekomstbestendig is de Europese munt en wat kunnen we verwachten bij een komende conjuncturele tegenslag?

Lex Hoogduin heeft zorgen bij het huidige monetaire beleid, met name de lage rente. Hij beredeneert vanuit de Oostenrijkse school van de economie en legt uit dat een kunstmatige lage rente tot verkeerde allocatie van kapitaal leidt en een onvermijdelijke crash. Ook is er straks geen ruimte meer om de rente te verlagen als de economie weer gaat afkoelen.

Op basis van de 'Taylor-regel' zou de rente nu tussen 2,5% en 3,5% moeten zijn in Europa. De rente is al decennia aan het dalen en volgens Hoogduin komt dat onder meer door de lange wortels van het verkeerde monetaire beleid. Sinds het begin van de jaren 70 zijn er wezenlijke veranderingen ontstaan in het financiële systeem. Het systeem is ontdaan van haar anker, het goud. In de jaren 80 is daar marktdenken bovenop gebouwd, 'the great financial expansion'. Het financiële systeem is daarna in omvang geëxplodeerd. In Nederland alleen is het financiële systeem van 150% van BBP naar 600% BBP gegaan. Het probleem is niet zozeer de crisis maar juist de kunstmatige groei daarvoor.

Centrale banken focussen zich te veel op prijsinflatie in plaats van monetaire inflatie zoals vroeger. De politiek stelt een verkeerde diagnose. Volgens Hoogduin zitten problemen niet primair bij bijvoorbeeld te lage bankenbuffers maar bij het ontbreken van een anker bij centrale banken. Consequentie hiervan zou straks stagflatie kunnen zijn. Paul Buitink benoemt ook het probleem van te harde private kredietgroei. Ook daar zegt Hoogduin dat een anker op centrale bank niveau een oplossing kan zijn.

Paul Buitink vraagt of Hoogduin zich mede-verantwoordelijk voelt voor het ontwrichtende beleid van centrale banken gezien zijn eerdere werk daar. Gezien zijn huidige opvattingen zou hij hoe dan ook nu moeilijk president van DNB kunnen zijn. Als Hoogduin het nu voor het zeggen zou hebben zou hij allereerst een beleidsreview doen en daarna fors rente verhogen.

Lex Hoogduin is hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen, directeur/commissaris bij LCH/LSE en voormalig divisiedirecteur bij DNB.

Tentoonstelling Arti Amicitiae 23 juni - 22 juli 2018

In zijn onvolprezen boek De Zaak 40/61 typeerde Harry Mulisch de moderniteit als volgt:

Eichmann is definitief geschiedenis geworden. Waar praat ik nog over? Mensen bedreigen mensen met een vernietiging, waarnaast de jodenmoord een bagatel zal worden, een herinnering uit de goede oude tijd. En geen Amerikaan of Rus die, komt het bevel, zal weigeren de bommen in het zachte vlees van hele volkeren te werpen -- zo min als Eichmann weigerde. Wat hebben wij eigenlijk over Eichmann te beweren? Wij, die zelfs de ongeborenen bedreigen: en die oorlog tegen ons nageslacht is al (sinds Hiroshima) zestien jaar aan de gang! Maar zoiets heet geen 'oorlog' meer, dat heet een vervloeking. Hier vervloekt de mens zichzelf, zijn eigen kindskinderen, hieruit spreekt een haat zo fundamenteel, dat wij wel moeten vrezen, de mens nog altijd overschat te hebben.

Zoals elke oorlog het gevolg is van voorafgaande oorlogen was de Tweede Wereldoorlog het resultaat van de Eerste Wereldoorlog. Om deze continuïteit te benadrukken exposeren tot en met 23 juli 2018 de Amsterdamse beeldend kunstenaars Paul Koeleman en Hans van der Leeuw, in Arti et Amicitiae hun beelden van The Great War en de Broken Faces die deze eerste industriële slachtpartij creëerde, en waarvan de politiek niets leerde.

Net zo min als het Westen iets leerde van de genocidale politiek tegenover de Indianen of de Congolezen, of de Indiërs. Niet voor niets concludeerde de Zweedse journalist Sven Lindqvist dat

Auschwitz de moderne industriële toepassing [was] van een uitroeiingspolitiek waarop de Europese overheersing van de wereld […] lang heeft gesteund.

Auschwitz was niet uniek, Hiroshima ook niet. Lindqvist:

toen hetgeen was gebeurd in het hart der duisternis werd herhaald in het hart van Europa, herkende niemand het. Niemand wilde toegeven wat iedereen wist. Overal in de wereld waar kennis wordt onderdrukt, kennis die als ze bekend zou worden gemaakt ons beeld van de wereld aan gruzelementen zou slaan en ons zou dwingen om onszelf ter discussie te stellen — daar wordt overal het Hart der Duisternis opgevoerd. U weet dat al. Net als ik. Het is geen kennis die ons ontbreekt. Wat gemist wordt is de moed om te begrijpen wat we weten en daaruit conclusies te trekken.

Stan van Houcke sprak met Koeleman en Van der Leeuw over georganiseerd geweld

Bakas;’De huidige digitale transformatie zet net zoveel op z’n kop als de transformaties uit het verleden en zal ook gepaard gaan met geweld en oorlog.’

Rozendaal gelooft dat oorlogen voor verandering steeds minder noodzakelijk zijn geworden. ‘De stuwende kracht achter verandering zijn eerder wetenschap en technologie en de kracht van het biologisch evolutionaire proces.’

Het gesprek gaat over de disruptie het lonkend perspectief van de toekomst. Bakas gelooft in een nieuwe renaissance, maar eerst komt er een ‘donkere’ tijd. Terugkijkend naar de 19e eeuw is Bakas onder de indruk wat er toen door de mens is gepresteerd. In 50 jaar werden bijvoorbeeld hele bevolkingsgroepen omgeschoold van de landbouw naar nieuwe industriële beroepen. Die vooruitgangsrevolutie kon alleen gestuwd worden door grote oorlogen. De huidige digitale transformatie zet net zoveel op z’n kop als in het verleden zal ook gepaard gaan met geweld en oorlog.

Simon Rozendaal is wetenschapsjournalist, chemicus en noemt zichzelf een vooruitgangsoptimist.

Adjiedj Bakas is de Nationale Trendwatcher en wordt door Rozendaal ook vooruitgangsoptimist genoemd.

Bakas;’De huidige digitale transformatie zet net zoveel op z’n kop als de transformaties uit het verleden en zal ook gepaard gaan met geweld en oorlog.’

Rozendaal gelooft dat oorlogen voor verandering steeds minder noodzakelijk zijn geworden. ‘De stuwende kracht achter verandering zijn eerder wetenschap en technologie en de kracht van het biologisch evolutionaire proces.’

Het gesprek gaat over de disruptie het lonkend perspectief van de toekomst. Bakas gelooft in een nieuwe renaissance, maar eerst komt er een ‘donkere’ tijd. Terugkijkend naar de 19e eeuw is Bakas onder de indruk wat er toen door de mens is gepresteerd. In 50 jaar werden bijvoorbeeld hele bevolkingsgroepen omgeschoold van de landbouw naar nieuwe industriële beroepen. Die vooruitgangsrevolutie kon alleen gestuwd worden door grote oorlogen. De huidige digitale transformatie zet net zoveel op z’n kop als in het verleden zal ook gepaard gaan met geweld en oorlog.

Simon Rozendaal is wetenschapsjournalist, chemicus en noemt zichzelf een vooruitgangsoptimist.

Adjiedj Bakas is de Nationale Trendwatcher en wordt door Rozendaal ook vooruitgangsoptimist genoemd.

‘Volgens resolutie in 2004 van het Internationaal Gerechtshof in Den Haag mag geen enkel land meewerken aan de instandhouding van de Palestijnse Muur en de Nederzettingen in bezette gebiedsdelen. Toch gebeurd dat wel!’

Rights Forum is een Nederlandse organisatie die op dagelijkse basis nieuws brengt over Israël en Palestina. Onderwerpen gaan over de politieke ontwikkelingen, solidariteitsbeweging en schendingen van mensenrechten, waaronder de voortdurende illegale bouw van nederzettingen.

De organisatie richt zich vooral op de Nederlandse regering om de politieke houding van Den Haag in deze kwestie te veranderen.

Jan Keulen was correspondent in het Midden-Oosten voor de Volkskrant, de NOS en Trouw. Keulen adviseerde gedurende jaren de Nederlandse en Deense Ministeries van Buitenlandse Zaken over media. Tegenwoordig is hij de drijvende kracht achter Rights Forum (www.rightsforum.org).

Wat is er aan de hand in Europa dat wij Amerika slaafs volgen in een uitzichtloos conflict met Rusland?

Na de val van de muur had Amerika geopolitiek geen tegenstanders meer. Het Amerikaans geïnspireerde kapitalisme had het communisme overwonnen, dacht men. De geopolitieke overheersing van Amerika was een feit. Het tegendeel blijkt waar. De economie in Amerika is al decennia in verval. Ondanks Trumps inspanningen leeft meer dan 40 miljoen van de Amerikaanse bevolking onder de armoedegrens. 30% kan net haar hoofd boven water houden. Wat moet er met die onderliggende klasse gebeuren? Het opkalefateren van de Amerikaanse productie is volgens Van der Pijl gedoemd te mislukken. De technologische infrastructuur en het menselijk kapitaal van de industrie bestaat niet meer. Het is een illusie dat Amerika met haar handelsbelemmeringen een antwoord geeft op het zich sterk ontwikkelden industriële complex van o.a. China. Bovendien zijn de scheuren in de oude Atlantische verhoudingen door de handelsoorlog van Trump duidelijk zichtbaar.

Paralel aan de deze geopolitieke ontwikkelingen is er in Amerika inmiddels een doctrine ontwikkeld om sociale onrust onder gemarginaliseerde bevolkingsgroepen verder te onderdrukken. Door deze groepen actief te provoceren tot geweld legitimeert de Amerikaanse overheid haar repressie.

De geschiedenis toont ons het sombere voorspel voor een aankomende Wereldoorlog.

Wat is er aan de hand in Europa dat wij Amerika slaafs volgen in een uitzichtloos conflict met Rusland?

Na de val van de muur had Amerika geopolitiek geen tegenstanders meer. Het Amerikaans geïnspireerde kapitalisme had het communisme overwonnen, dacht men. De geopolitieke overheersing van Amerika was een feit. Het tegendeel blijkt waar. De economie in Amerika is al decennia in verval. Ondanks Trumps inspanningen leeft meer dan 40 miljoen van de Amerikaanse bevolking onder de armoedegrens. 30% kan net haar hoofd boven water houden. Wat moet er met die onderliggende klasse gebeuren? Het opkalefateren van de Amerikaanse productie is volgens Van der Pijl gedoemd te mislukken. De technologische infrastructuur en het menselijk kapitaal van de industrie bestaat niet meer. Het is een illusie dat Amerika met haar handelsbelemmeringen een antwoord geeft op het zich sterk ontwikkelden industriële complex van o.a. China. Bovendien zijn de scheuren in de oude Atlantische verhoudingen door de handelsoorlog van Trump duidelijk zichtbaar.

Paralel aan de deze geopolitieke ontwikkelingen is er in Amerika inmiddels een doctrine ontwikkeld om sociale onrust onder gemarginaliseerde bevolkingsgroepen verder te onderdrukken. Door deze groepen actief te provoceren tot geweld legitimeert de Amerikaanse overheid haar repressie.

De geschiedenis toont ons het sombere voorspel voor een aankomende Wereldoorlog.