Café Weltschmerz

Trump doet wat hij gezegd heeft. Hij komt zijn verkiezingsbeloften na en blaast alle akkoorden op. Donald Trump wil volgens Rob de Wijk de bovenliggende partij zijn en alles bilateraal regelen. Amerika en Europa houden elkaar nu in een nekklem. De economische en geopolitieke consequenties zijn enorm voor alle partijen.

Trump doet wat hij gezegd heeft. Hij komt zijn verkiezingsbeloften na en blaast alle akkoorden op. Donald Trump wil volgens Rob de Wijk de bovenliggende partij zijn en alles bilateraal regelen. Amerika en Europa houden elkaar nu in een nekklem. De economische en geopolitieke consequenties zijn enorm voor alle partijen.

Ontwikkeling modern arbeidsethos hing af van - toevallige - geografische omstandigheden

Landen in Afrika lopen achter als het gaat om de ontwikkeling van een modern arbeidsethos. Dat heeft niets te maken met luiheid, maar met toevallige omstandigheden. Europa en Azië zochten lang geleden - door een grote bevolkingsdichtheid - hun toevlucht tot ontwikkelingen die 8000 jaar B.C. in gang werden gezet in het huidige Irak, zoals het wiel, gedomesticeerde dieren, ijzeren gereedschappen en plantveredeling. Oorlogen en hongersnoden inspireerde Europa bovendien tot innovatie, terwijl hiervoor in het dunbevolkte Afrika lange tijd geen noodzaak bestond.

Toch was ook het moderne arbeidsethos (leven om te werken, ipv werken om te leven) in Europa tot aan de industriële revolutie niet aan de orde. Rond 1900 klaagden fabrikanten in Europa nog over het lage arbeidsethos van hun arbeiders. Dat kostte tijd. Ook het Calvinisme maakte dat mensen hard gingen werken.

Modernisering van de landbouw was mogelijk in Europa omdat er voldoende uitstroom mogelijk was naar andere economische sectoren. Het bundelen van krachten - van onderop - is noodzakelijk om de steenrijke elite in Afrikaanse steden te dwingen om zich in te zetten voor de belangen op het platteland. Door de huidige bevolkingsgroei zullen mensen eerder de noodzaak zien om samen te werken en een vuist te maken.

Door de toenemende bevolkingsdruk in de Afrikaanse steden ontwikkelen mensen wel degelijk geleidelijkaan een modern arbeidsethos. Europa zal een steeds groter tekort krijgen aan praktische arbeidskrachten, bijvoorbeeld in de bouw. Geschoolde mensen zouden volgens van Eijk een kans moeten krijgen om als arbeidsmigrant enkele jaren in Europa te werken.

Toon van Eijk studeerde als nazaat van een Brabantse keuterboer tropische landbouw in Wageningen Het grootste deel van zijn werkzame leven bracht hij door op het Afrikaanse platteland. Hij schreef het boek ‘Development and Work Ethic in sub-sahara Afrika.

Janneke Donkerlo is schrijfster en onderzoeksjournalist.

Ontwikkeling modern arbeidsethos hing af van - toevallige - geografische omstandigheden

Landen in Afrika lopen achter als het gaat om de ontwikkeling van een modern arbeidsethos. Dat heeft niets te maken met luiheid, maar met toevallige omstandigheden. Europa en Azië zochten lang geleden - door een grote bevolkingsdichtheid - hun toevlucht tot ontwikkelingen die 8000 jaar B.C. in gang werden gezet in het huidige Irak, zoals het wiel, gedomesticeerde dieren, ijzeren gereedschappen en plantveredeling. Oorlogen en hongersnoden inspireerde Europa bovendien tot innovatie, terwijl hiervoor in het dunbevolkte Afrika lange tijd geen noodzaak bestond.

Toch was ook het moderne arbeidsethos (leven om te werken, ipv werken om te leven) in Europa tot aan de industriële revolutie niet aan de orde. Rond 1900 klaagden fabrikanten in Europa nog over het lage arbeidsethos van hun arbeiders. Dat kostte tijd. Ook het Calvinisme maakte dat mensen hard gingen werken.

Modernisering van de landbouw was mogelijk in Europa omdat er voldoende uitstroom mogelijk was naar andere economische sectoren. Het bundelen van krachten - van onderop - is noodzakelijk om de steenrijke elite in Afrikaanse steden te dwingen om zich in te zetten voor de belangen op het platteland. Door de huidige bevolkingsgroei zullen mensen eerder de noodzaak zien om samen te werken en een vuist te maken.

Door de toenemende bevolkingsdruk in de Afrikaanse steden ontwikkelen mensen wel degelijk geleidelijkaan een modern arbeidsethos. Europa zal een steeds groter tekort krijgen aan praktische arbeidskrachten, bijvoorbeeld in de bouw. Geschoolde mensen zouden volgens van Eijk een kans moeten krijgen om als arbeidsmigrant enkele jaren in Europa te werken.

Toon van Eijk studeerde als nazaat van een Brabantse keuterboer tropische landbouw in Wageningen Het grootste deel van zijn werkzame leven bracht hij door op het Afrikaanse platteland. Hij schreef het boek ‘Development and Work Ethic in sub-sahara Afrika.

Janneke Donkerlo is schrijfster en onderzoeksjournalist.

Een gesprek over het ‘vrije’ van de markteconomie en het falen van de instituties. Veel partijen profiteren van de macht van de staat. De VS heeft bijvoorbeeld een federale begroting van 400.000.000.000,000 dolar (vierhonderdduizendmiljard dolar). Geld wat grotendeels in de Amerikaanse economie wordt rondgepompt.

Het functioneren van de democratie en de instituties van de overheid blijven meestal buiten beschouwing als het gaat om de knelpunten in de samenleving. Juist de instituties horen niet boven kritiek verheven te zijn. Meestal zijn zij juist de oorzaak van onrecht en onvrede. Omdat er niet kritisch wordt gekeken naar het falen van deze instituties, keert het publiek zich steeds meer af.

Volgens Karel Beckman hoeft dat niet verkeerd te zijn. De oude samenleving vindt uiteindelijk altijd weer de weg naar een betere, vernieuwde samenleving.

Karel Beckman is journalist. Hij is hoofdredacteur en oprichter van de onafhankelijke internet-publicatie Energy Post. Daarvoor was hij onder meer hoofdredacteur van European Energy Review en redacteur bij het Financieele Dagblad. Eerder publiceerde hij het boek ‘Het broeikaseffect bestaat niet: de mythe van de ondergang van het milieu’. Zijn website is destaatvoorbij.nl.

De huidige ontwikkelingshulp dient vooral onze eigen belangen

Zo’n 150 miljard $ gaat wereldwijd jaarlijks naar ontwikkelingshulp; 10% daarvan is voor noodhulp. De grootste westerse donoren zijn de USA, het Verenigd Koninkrijk, de EU en Duitsland. Het meeste geld is afkomstig uit de schatkist van de donerende landen. Hulporganisaties zijn voor circa 85% afhankelijk van deze geldbron; het tientje dat burgers doneren is slechts een fractie. Draagvlak voor ontwikkelingshulp wordt steevast gecreëerd door het tonen van zielige kindertjes en overbevolkte tentenkampen. Terwijl naar schatting slechts 0,003% van de Afrikanen in mensonterende omstandigheden verkeert. Dat is echter niet het beeld dat de betrokken burger voorgeschoteld krijgt.

Door hun financiële afhankelijkheid dienen hulporganisaties vooral de belangen van de donorlanden. In de koude oorlog was dat de strijd tegen het communisme, later werd dat de strijd tegen terrorisme en nu gaat het veelal om het indammen van migratiestromen. Dat hulpverleners een eigen leven hebben en zich na een achturige werkdag ontspannen in clubs, op het strand of in de lokale kroeg, willen we liever niet weten. Ook nieuws over het hulp die plots wordt beëindigd omdat de focus van een donorland zich heeft verlegd, wordt niet door journalisten opgepakt.

Is stoppen met hulp dan een optie? Volgens Polman niet, want hulp is vastgelegd in internationale verdragen. Wat wel kan en ook moet, is zelfreflectie en bewustwording omtrent de westerse belangen die met hulp gepaard gaat. Dat geldt zowel voor beleidsmakers, hulpverleners, journalisten en burgers in donorlanden.

Arjan Erkel is cultureel antropoloog en oud-medewerker van de internationale hulpverleningsorganisatie Artsen zonder Grenzen (AzG). Hij werd bekend doordat hij in de zomer van 2002 werd ontvoerd in Dagestan. Erkel werd na 607 dagen gevangenschap vrijgelaten, door tussenkomst van een vereniging van KGB-veteranen. Tegenwoordig is hij ondernemer en geeft hij veel lezingen en workshops over verbinding en vrijheid van denken en doen.

Linda Polman is schrijfster en onderzoeksjournalist. In 2008 publiceerde zij het nog immer actuele boek De Crisiskaravaan, over de noodhulpindustrie en de humanitaire interventies in conflictlanden zoals Afghanistan, Sudan, Liberia en Congo. Het boek werd in tien talen vertaald en speelt een prominente rol in het verhitte internationale debat over zin en onzin van westerse hulporganisaties.

De huidige ontwikkelingshulp dient vooral onze eigen belangen

Zo’n 150 miljard $ gaat wereldwijd jaarlijks naar ontwikkelingshulp; 10% daarvan is voor noodhulp. De grootste westerse donoren zijn de USA, het Verenigd Koninkrijk, de EU en Duitsland. Het meeste geld is afkomstig uit de schatkist van de donerende landen. Hulporganisaties zijn voor circa 85% afhankelijk van deze geldbron; het tientje dat burgers doneren is slechts een fractie. Draagvlak voor ontwikkelingshulp wordt steevast gecreëerd door het tonen van zielige kindertjes en overbevolkte tentenkampen. Terwijl naar schatting slechts 0,003% van de Afrikanen in mensonterende omstandigheden verkeert. Dat is echter niet het beeld dat de betrokken burger voorgeschoteld krijgt.

Door hun financiële afhankelijkheid dienen hulporganisaties vooral de belangen van de donorlanden. In de koude oorlog was dat de strijd tegen het communisme, later werd dat de strijd tegen terrorisme en nu gaat het veelal om het indammen van migratiestromen. Dat hulpverleners een eigen leven hebben en zich na een achturige werkdag ontspannen in clubs, op het strand of in de lokale kroeg, willen we liever niet weten. Ook nieuws over het hulp die plots wordt beëindigd omdat de focus van een donorland zich heeft verlegd, wordt niet door journalisten opgepakt.

Is stoppen met hulp dan een optie? Volgens Polman niet, want hulp is vastgelegd in internationale verdragen. Wat wel kan en ook moet, is zelfreflectie en bewustwording omtrent de westerse belangen die met hulp gepaard gaat. Dat geldt zowel voor beleidsmakers, hulpverleners, journalisten en burgers in donorlanden.

Arjan Erkel is cultureel antropoloog en oud-medewerker van de internationale hulpverleningsorganisatie Artsen zonder Grenzen (AzG). Hij werd bekend doordat hij in de zomer van 2002 werd ontvoerd in Dagestan. Erkel werd na 607 dagen gevangenschap vrijgelaten, door tussenkomst van een vereniging van KGB-veteranen. Tegenwoordig is hij ondernemer en geeft hij veel lezingen en workshops over verbinding en vrijheid van denken en doen.

Linda Polman is schrijfster en onderzoeksjournalist. In 2008 publiceerde zij het nog immer actuele boek De Crisiskaravaan, over de noodhulpindustrie en de humanitaire interventies in conflictlanden zoals Afghanistan, Sudan, Liberia en Congo. Het boek werd in tien talen vertaald en speelt een prominente rol in het verhitte internationale debat over zin en onzin van westerse hulporganisaties.

18-07-2018

Dennis Honing roept Thierry Baudet op om in Café Weltschmerz met hem te komen praten over de toekomst van de islam in Nederland. Volgens Honing is er na Pim Fortuyn geen vooruitgang meer geweest rondom de integratie en het islamdebat. Honing wil met Baudet in dialoog over de komende 10 jaar en wat er moet gebeuren om tot bevorderende oplossingen te komen.

Help Café Weltschmerz met een donatie of adopteer een aflevering: NL23 TRIO 0390 4379 13.

De overheid, musea en historici moeten ons koloniale verleden een passende plaats geven.

Dit gesprek met Gert Oostindie, hoogleraar Koloniale en Postkoloniale Geschiedenis, gaat over zijn lezing m.b.t. de omstreden betekenis van Daendels voor de Nederlandse geschiedenis. Met behulp van historiografisch onderzoek bespreekt hij daarin de figuur Herman Willem Daendels (1762-1818), de toenmalige waardering van het kolonialisme en de huidige reacties daarop.

Help Café Weltschmerz met een donatie of adopteer een aflevering: NL23 TRIO 0390 4379 13.

Gert Oostindie is historicus, gespecialiseerd in Nederlandse (post)koloniale en Caraïbische geschiedenis aan de universiteit van Leiden. Daarnaast is hij directeur van het KITLV instituut van de KNAW.

18-07-2018

Dennis Honing roept Thierry Baudet op om in Café Weltschmerz met hem te komen praten over de toekomst van de islam in Nederland. Volgens Honing is er na Pim Fortuyn geen vooruitgang meer geweest rondom de integratie en het islamdebat. Honing wil met Baudet in dialoog over de komende 10 jaar en wat er moet gebeuren om tot bevorderende oplossingen te komen.

Help Café Weltschmerz met een donatie of adopteer een aflevering: NL23 TRIO 0390 4379 13.