Çağlayan Dergisi

Gezegenlerin Dönüşü
Dünya, Güneş Sistemimizdeki gezegenlerden biridir. Bu sistemdeki bütün gezegenler
güneşin yörüngesinde dönmektedir. Astronomiden biliyoruz ki Güneş’in içine bir milyondan fazla Dünya sığabilir. İnsanlık tarihi boyunca, semayı rasat edenler, bu gezegenlerin
sistematik bir şekilde hareket ettiğini fark ettiler. Gezegenler, güneşin kütlesinin sebep olduğu muazzam yerçekimi sebebiyle yörüngede
tutulmaktadır. Elbette, bu sebep sonuç ilişkisi, sırların perde önüne yansıyan bir görüntüdür. Bütün zahirî ve bâtınî sebepler, O’nun
(celle celâluhu) mutlak ilim, emir, kudret ve iradesine nazlanmadan itaat eder. Her gezegen
kendi etrafında ve Güneşin çevresinde döner.
Ayrıca gezegenlerin etrafında dönen yüzden
fazla uydu vardır. Merkür ve Venüs hariç her
gezegende en az bir uydu mevcuttur. Mesela
Jüpiter’in çevresinde; Ganymede, Callisto ve
Europa gibi en az 67 uydu bulunmaktadır. Ayrıca Güneş Sistemimiz, Güneş’in etrafında dönen farklı gök cisimleriyle (kuyrukluyıldızlar,
meteorlar, asteroitler ve kozmik toz) kaynamaktadır. Güneş’in Samanyolu galaksimizdeki
yaklaşık 200 milyar yıldızdan (belki daha fazla) biri olduğuna inanılmaktadır. Galaksiler de
hareket eder, birbirlerini çeker ve bunu kendi
etra�larında dönerken yaparlar. Yani, kâinatta
sürekli bir faaliyet vardır.1
Atomdaki Hareket
1920’lerde, kuantum mekaniği alanında araştırmalar yapan bilim insanları, bir atomun küçük bir Güneş sistemi gibi olduğunu keşfettiler.
Gezegenler Güneşin etrafında eliptik olarak
dönerken, elektronlar atomun çekirdeğinin etrafındaki yörüngelerinde, bulut benzeri dalgalar halinde dönerler.2
Kan Dolaşımı
Kalb insan vücudundaki en hayatî ve büyüleyici organlardan biridir. Yumruk kadar olmasına
rağmen, her gün 100.000 kez genişleyip daralarak, dakikada yaklaşık 5 litre kan pompalayan bir enerji santrali gibi çalışır. Kalb atarken,
kan; dolaşım sistemindeki kan damarlarından
insan vücudunun her tarafına ulaştırılır. Kanın günde yaklaşık 20.000 km seyahat ettiği
bilinmektedir. Kan dolaşımı insan hayatı için
elzemdir: Sadece oksijen ve gıda maddeleri
organlara aktarılmakla kalmaz, aynı zamanda
sağlıklı bir hayat sürdürebilmek için karbondioksit gibi atıklar organlardan uzaklaştırılır.3
-
4
İnsan Hayatında Beş Sa�ha
Dört mevsim döngüsüne benzer şekilde, insan
ömründe de beş veya altı farklı sa�ha görülür
(doğum, bebeklik, çocukluk, ergenlik ve yetişkinlik). İnsanın dünyevî hayatı, anne rahminde hardal tohumundan daha büyük olmayan
tek bir hücre olarak başlar. Sonsuz bir kudret,
hikmet ve rahmetle, dokuz ay sonra, bebek;
dünyaya gözlerini açar. İlk yılında bebek, tamamen ebeveynin bakımına bağlıdır. Çocukluk,
hayatlarını devam ettirmek için temel şeyleri
öğrendikleri 4 ile 13 yaş arasındaki bir dönemi
içerir. Ergenlik, çocuğun yetişkine dönüştüğü,
bedenlerinin hızlı bir dönüşümüne uğradığı
zamandır. 20 yaşından sonra insan vücudu
gelişmeyi ve büyümeyi durdurur. Yaşlandıkça
ruhumuzun beden evi harap olmaya başlar.


Jacob Hardy

Bu süreçte tarifsiz zulümlere, mağduriyetlere, acılara şahit olduk. 500.000 insan (aileleriyle birlikte birkaç milyon) mağdur edildi,
hapislerde süründürüldü, hatta işkenceler
de edilerek binden fazlasının ölümüne sebep
olundu. Firavun âdeti üzere bebek ve çocuklara
bile zulmedildi. Basit menfaatler için zalimler
alkışlandı. Aile fertleri dahi birbirine düşman
edilerek akıl almaz bir �itneye sebep olundu.
İnsanların yıllardır çalışıp didinerek kazandıklarına bir çırpıda el konuldu. Bu gasp edilen
mal, mülk, yurt, okul, hastane ve üniversitelerle
insanlığa hizmetten başka ne yapılıyordu?
Çoluk çocuk demeden, binlerce insana, vicdansızca hapis cezaları verildi. Bir insanın hapiste yatması, hatta hücre cezası çekmesinin ne
kadar ağır bir ceza olduğunu ancak bunu yaşayanlar tam olarak hissedebilir.
İftira, �itne, gasp, hapis ve işkence... Bütün
bu suçları işleyip de hem bu dünyada hem
öbür dünyada temize çıkılabilir mi? Hâlbuki ölçü gayet net: “Bir topluluğa karşı, içinizde beslediğiniz kin ve ö�ke, sizi adaletsizliğe
sürüklemesin.” (Maide, 5/8). Hele bu zulümler
sonucu ölümlerine sebep olmanın cezası çok
açık: “Kim bir mümini kasten öldürürse onun
cezası, içinde ebedî kalmak üzere gireceği cehennemdir.” (Nisa, 4/93).
Peki, çağın münafıklarının zulümlerine maruz kalanların durumları nedir? Onlar da tarif
edilmiş: “Benim rızam için hicret edenlerin,
vatanlarından sürülenlerin, Benim yolumda işkenceye, zarara uğrayanların, Benim yolumda
savaşanların ve öldürülenlerin, elbette kusurlarını örtecek ve elbette onları Allah tarafından
mükâfat olarak içinden ırmaklar akan cennetlere yerleştireceğim. En güzel ödüller Allah’ın
yanındadır.” (Âl-i İmrân, 3/195).
Büyük müjdeler Allah’ın emirlerine uyup
kendini insanlığa feda edenlere:
“İman edip yararlı işler yapanlar ve Rab’leri
tarafından gerçeğin ta kendisi olarak Muhammed’e indirilen vahye iman edenlerin ise günahlarını örtüp hallerini düzeltir.” (Muhammed,
47/2).
Soğuk denizleri aştık da geldik,
Derin nehirleri geçtik de geldik,
Gönülden bu yolu seçtik de geldik,
Selamlar ola bütün gariplere.
Almışız ya kitabı elimize,
Bütün dünya acısa halimize,
Mevla’ya çağıran feryadımıza,
Fedalar ola adak hayatlarda.
Aşkların ikisine de sahibiz,
Makam ve mansıplar hep rakibimiz,
Olmasa da dünyada bir pulumuz,
Müjdeler ola Rabbin huzurunda.
Aldanmasak dünyaya, insan olsak,
Üç beş kırıntıya hiç takılmasak,
İki dünyayı saadetli kılsak,
Sonsuz hayatlar ola O’nun rızasında.
Elde gönülde ne varsa verelim,
Hep birlikte sevaplara erelim,
Derse herkes şehadettir emelim,
Temaşalar ola cennetlerinde

Zeki Van

Kalb ve ruh erbabı, böyle bir temkin
ve teyakkuz tavrıyla hemen her zaman
olumsuz şeylerden olumlu hususlara,
münkerâttan maruf hakikatine yönelmeye
hicret nazarıyla bakmış ve bu evsâfı hâiz
olanları “hakikat muhacirleri” olarak adlandırmışlardır ki, böyleleri iman, amel-i
sâlih ve marifet zirvesinde sürekli teveccüh, nefehât, kurb, muhabbet, maiyyet
ve üns billah iştiyakıyla oturup-kalkmış;
pek çok mukteziyât-ı beşeriyelerini nisyana emanet edip az yemiş, az içmiş, az
uyumuş; adeta cismâniyete ait hususlara
boykot yaparcasına hep Hakk’ı hecelemiş,
O’nunla gündüzlemiş, O’nunla gecelemiş
ve vuslat sevdasıyla çevrelerine hep aşk
u iştiyak besteleri sunmuşlardır. İnsanları
bu yüksek ufka çağırma mevzuunda İbrahim Hakkı Hazretleri duygu, düşünce ve
hislerini şöyle seslendirir:
“Ey dîde, nedir uyku, gel uyan gecelerde,
Kevkeplerin et seyrini seyrân gecelerde.
…
Çün gündüz olursun nice ağyâr ile gafil,
Ko gafleti, Dildâr’dan utan gecelerde...”

M. Fethullah Gülen Hocaefendi

İnsan dünyaya gözlerini açtığında karşılaştığı ilk
şe�katli sine annesidir. Anne karnındayken başlayan ünsiyet, dünyaya geldikten sonra da farklılaşarak devam eder. Bebek ile anne arasında sürekli bir
etkileşim söz konusudur. Bebeğin ilk anlardan itibaren annesiyle yaşadığı yakın temasın bile, çocuk
terbiyesi için birer kilometre taşı olduğunu görürüz.
Bediüzzaman Hazretleri de “İnsanın en birinci üstadı ve tesirli muallimi, onun vâlidesidir”1
hakikatine
dikkat çeker.
Çocuğun uçan balona benzeyen hayal dünyası
içinde ebeveynin, hususiyetle annenin konumunu
daha iyi anlıyoruz. Çocuğumuz evde yemek yapan
anneyi, uçurtma yapan babayı, akşamları okuma saatinde beraber olduğu ebeveynini izlerken; tra�ikte
iken, koşarken, düşerken, kalkarken, isterken, kabul
ederken, reddederken sürekli bir öğrenme halini
yaşar.

Nurseda Saka

Bu ifadeler, Faruk Mercan’ın, Fethullah Gülen Hocaefendi’nin hayatını anlattığı, Allah Yolunda Bir Ömür isimli kitabında yer alıyor.
Hocaefendi’nin hayatının anlatıldığı bir
kitap için ne güzel bir isim Allah Yolunda Bir
Ömür. Binlerce insanın şahitlik yapacağı gibi,
Allah yolunda, “En hayırlınız, insanlara en faydalı olanınızdır’ Nebevî düsturunca, insanlığa
hizmete adanmış 80 yıllık, bereketli bir ömür…
Azerbaycan’ın milli şairi Bahtiyar Vahapzade, Hizmet’in Türkiye dışına yeni açıldığı
dönemde, İzmir’de görüştüğü Hocaefendi’ye
şöyle demişti: “Sizin ve talebelerinizin yaptığı
hizmetlerin dünyanın geleceği için; insanlık
ve İslam âlemi için ne mânâya geldiği 20 sene
sonra anlaşılacak.” 2009 yılının Şubat ayında,
vefatından birkaç gün önce, Bakü’de kendisini ziyarete eden Hizmet erlerine, “Rüyalarını
gördüğüm, hayallerini kurduğum şeyleri siz
gerçekleştirdiniz” diyordu Vahabzade. Cengiz
Aytmatov gibi, Büyük Asya’ya ikbal günlerini
yeniden yaşatacak “nesl-i cedid”e son şahitliğini yaparak vefat etti büyük şair.
Allah Yolunda Bir Ömür’ün sayfalarını çevirmeye devam edelim: Kaliforniya Üniversitesi’nin neşrettiği, Hizmet Hareketini konu alan
bir kitaba editörlük yapan Chicago Üniversitesi’nden Profesör Martin Marty’nin şahitliğine
bakalım şimdi. 2015’te Profesör Scott Alexander ile birlikte Fethullah Gülen Hocaefendi’yi
ziyaret eden Profesör Martin Marty, Chicago’da
görüştüğü Faruk Mercan’a şunları anlatıyor:
“Gülen ile görüşmemde yüzde yüz bir sekine
hissettim. Çok mütevazı… Gülen’in cömert bir
ruhu var. Kendisini başkalarının istifadesine
hazır tutuyor. Keşke Türkçe bilseydim. Birçok
kitabı bitirince, kapatıp bırakıyorum, bitirdim
diyorum. Ama Gülen’in kitaplarında bir karşılıklı konuşma var. Hadi, karşılıklı konuşmaya
başlayabiliriz diyor.”
Dünyanın bir ülkesine içinde okul, cami ve
öğrenci yurdu olan bir külliye yapmak isteyen
Hizmet’in ak sakallı küheylanlarından Ali Katırcıoğlu’na Hocaefendi Güney Afrika’yı tavsiye eder. Katırcıoğlu, 2010’da Johannesburg’da
Nelson Mandela ile görüşür. Mandela, “İnsanımızın hastaneye çok ihtiyacı var. Bir de hastane
açın” ricasında bulunur. Ali Katırcıoğlu, projeye
hastaneyi de dâhil eder. 2012’de açılışı yapılan
Nizamiye külliyesinde okul ve 800 öğrenci kapasiteli yurdun yanında inşa edilen hastanede
günde yaklaşık 80 hasta karşılıksız tedavi görmeye başlar.


Dr. Kudret Ünal

Kanayan gönül yarası �irkatinden Senin,
Bu derin yaranın dermanı da yine Sensin;
Süzülen göz, dökülen yaş hepsi sevdandandır,
Teveccüh ediver ki bütün ağrılar dinsin.
Nurlu bakışına garip gönlüm bir hanedir,
Şayet mamur etmezsen orası viranedir;
Mahrum etme gönlümü bakışından dildârım,
Kılmazsan şayet nazar, orası demhânedir…
Bekleyip duruyorum sürprizden geliverse,
Ü�leyiversin sûruna İsra�il isterse;
Umurumda değil kıyametlerin kopması,
Kanatlanır ve uçarım O “Ben geldim!” dese…
Senelerce O’nu anmış kalbden ağlamış,
Duyanların duyduğuna imrenmiş ve yanmış;
Boşa akmadı inancım tamdır gözyaşlarım,
Yoktur kapısına yönelen hiçbir aldanmış…
Zulmetler içinde O bir gündüz güneşidir,
Pür-envâr o Cennet günlerinin bir eşidir;
İçten geçenleri itiraf edemem asla!..
Bu bir Leylâ tutkusu ve bir Ferhat işidir…

Fethullah Gülen Hocaefendi

Hz. Yunus’un (aleyhisselâm) Denize Atılma
Sebebi: Eski Ahit kaynaklarına göre, Hz. Yunus,
Hz. İsa’dan (aleyhisselâm) yaklaşık sekiz asır önce
yaşamış, ticarette çok başarılı olan Asurluların
başkenti Ninova’ya (Musul’a yakın bir şehir) 30
yaşında peygamber olarak gönderilmiş ve 33
sene tebliğde bulunmuş ve bu sürede sadece
iki kişi ona inanmıştır.2
Vahiy yoluyla kendisine, “Kavmine hakikatleri 40 gün daha anlat, hâlâ inanmazlarsa,
başlarına gelecek musibetin işaretleri üç gün
üst üste gelir. Dördüncü gün helak olurlar” buyurulmuştur. Buna rağmen kavminin inkârda
inat etmesi üzerine bela ve musibetin geleceği mekânda bulunmamak düşüncesiyle, “Allah
her zaman vekilimdir, nereye gitsem rızkımı o
verir” demek suretiyle bulunduğu şehri terk
eder.3
Hz. Yunus yük gemisine binip denize açıldıktan kısa bir süre sonra büyük bir fırtına kopar.
Dev dalgalar neticesinde gemi batma tehlikesiyle karşı karşıya kalır. Gemide bulunan mallar yükün ha�i�letilmesi amacıyla denize atılsa
da tehlike bir türlü atlatılamaz. O dönemdeki
insanların itikadına göre, başlarına gelen musibetin sebebi aralarında sahibine karşı çıkmış,
itaat etmemiş bir kölenin bulunmasıdır. Kendi
aralarında bu meseleyi yolcular arasında kura
çekip suçluyu ortaya çıkarmak suretiyle çözmeye karar verirler.

Prof. Dr. Yunus Serin

Ümidi kaybetmek yok, soluk aldığın süre,
Bu meydan aşk meydanı; çilesi, azabı çok.
Şeytan ve ne�is ü�ler yenilgiyi ha bire,
Sadağında çok vardır onlara çekilen ok.
İşte o gayret oku, kalmamak yolda bedbin,
Doğrulup tekrar düşmek yollara ümit ile.
Olmamalı kimseye kalbinde ö�ke ve kin,
Dönmelisin aşk ile tutuşmuş kızıl güle.
Bu yokuş ancak böyle azim ile aşılır,
Kalbinin has köşesi daima Hakk’a ait.
Bu yeminle dağlar ve sarp tepeler aşılır,
Yaşamadan gönlünde iniş çıkış ve gelgit.
Kazanan böyle yaptı, erenler hep böyleydi,
Zincire vurup nefsi, şeytanını bağlayıp
Öyle düştü yollara, Hakk’a tam bir köleydi,
Onlara göre durmak dünyada büyük ayıp.
Hedefe varıncaya kadar durmamak asla,
Durulacak tek menzil Hakk’ın huzuru bilmek.
Savaşmak içte dışta, insî cinnî vesvasla,
Bedbinliği lügatten ölünceye dek silmek.
Budur işte zafere giden yolun kanunu,
Savaşmak, hep savaşmak ne�is ve şeytan ile.
Kavuşmak Yaradan’a mecnun gibi en sonu,
Ve olmak sonsuza dek, ebedî Cânân ile.

Mehmet Akif Su

1979 kışında Afganistan’ın Tahar vilayetindeki Moğol Kışlak köyünde
dünyaya geldim. Türk vatandaşıyım,
ancak Özbek asıllıyım. Bugün Afganistan’ın kuzeyinde yaşayan yaklaşık 8 milyon
Özbek’ten biriyim. Aslında ailemin ve dedelerimin yaşadığı ve memleketimiz dediğimiz yer,
Özbekistan’ın meşhur Buhara şehridir. Bolşevik İhtilali ile başlayan komünizmin baskısıyla Gani-i Mutlak bizi 1920’li yıllardan itibaren
oralardan ayırmış ve bir asırdır hicret yollarında olmamızı murat buyurmuş.
Ailem Buhara’dan ayrılarak Tacikistan’ın Kulob şehrine yerleşmiş. 1935’e kadar oraları hicret diyarı olarak benimseyip kalmışlar. Ancak
Rusların baskısı yıllarca devam etmiş ve maalesef oradan da ayrılmak zorunda kalmışlar. Zorlu
şartlarda Amuderya (Ceyhun) nehrini geçerek
bugün yaşadıkları Afganistan’ın kuzey bölgesine yerleşmişler. Hatta rahmetli dedem birçok
akrabam, Amuderya’nın sularında kaybolmuş.
Ailem ve akrabalarım yaklaşık 40 yıl Afganistan’da kalmışlar. Dünyaya geldiğim dönemde, Sovyet birlikleri Afganistan’a müdahale
etmiş ve 10 yıl sürecek bir savaş başlamış. Annem, “Sen doğduğunda, köyümüzün üstünden
savaş uçakları geçiyordu” diyerek o günleri
bana anlatırdı.
Rahmetli babam savaş başlayınca mücahit
gruplara katılmak için birliklerin olduğu dağa
gidiyor. Orada silah dağıtımı yaparken kendisine verilmiyor ve varsa evdeki silahları getirmesini istiyorlar. Kendisi geri dönerken diğer bir
grup tarafından savaştan kaçıyor diye yakalanıyor ve sorgulanıp infaz edilmesine karar veriliyor. Üstündeki değerli her şeyi alıp infaz etmek
için duvarın kenarına götürdüklerinde içlerinden birisi onu tanıyor ve söylediklerinin doğru
olduğuna inandığını söylüyor. Rahmeti babam
bu badireden kurtuluyor ancak yaşadığı şokun
tesiriyle uzun süre kendine gelemiyor ve yaşadığımız yerlerden ayrılmaya karar veriyor. Sadece evli olan ablamı bırakıp annemi ve bizleri
alarak İran’daki bir arkadaşının yanına gitmek
üzere yeniden hicret yollarına düşüyor.
Babamın arkadaşı bize çok iyi davranmış
ve yaklaşık altı ay yanında kalmışız. Rahmetli
babam da arkadaşının bu cömertliğine karşılık
olarak evinin yanında kuyu kazmasına yardımcı
olmuş. Kuyuyu bitirmek için son kez kuyuya inmiş. Arkadaşı ile birlikte kuyudayken bir anda
kuyu suyla dolmaya başlamış. Maalesef babam
o kuyudan çıkamamış ve annem altı çocuğuyla
beraber dul kalmış. O zaman üç yaşındaydım.
Annem, babamın bizler için biriktirdiği bir
miktar parayı alarak dayılarımın sığındığı, Pakistan’ın Karaçi şehrine, altı çocuğuyla birlikte
yürüyerek gidiyor. Ancak oraya vardıktan sonra bazı akrabalar, annemin elindeki parayı alıyorlar. Annemin uzun yıllar parasını geri almak
için uğraştığını, bu kadar acının yanında bir de
kardeşlerinden gördüğü bu eziyetin onu daha
çok üzdüğünü hatırlıyorum.

Kardeşlerim var benim
Yalnız değilim
Mesafelere rağmen
Yanı başımda olan
Adımı bilmese de
Dertlerimi paylaşan
Benimle ağlayan
Ve dua eden
Kardeşlerim var!
Kardeşlerim var benim
Gurbette buram buram
Sıla kokan
Sılada gurbet yaşayan
Elleri kelepçeli
Ruhları özgür
Zindanlarda hür
En masumundan
Kardeşlerim var!
Kardeşlerim var benim
Kederi kederim
Ömrünü adadığı
Umudunu bağladığı
Öz yurdunda
Zulme uğrayan
Ama yılmayan
İmanı engin
Kardeşlerim var!
Kardeşlerim var benim
Dilleri dilim
Kimi dünyada
Kimi ukbada
Kimi de
Çok uzaklarda
Olsa da
Kardeşten öte
Kardeşlerim var!

Semranur Tan