De Döschkassen

Mi deiht dat echt leed, dat ick noch mol op dat Thema Strooten to snacken kom‘. Mi deiht dat üm de Strootenbuuers leed, op de so veel schimpt ward. Dorbi mokt se blots dat, wat man ehr opdreegen deiht.

Nu bün ick je in‘ ganzen Noorn mit ’n Bus ünnerwegens. Un ick krieg jeden Dag mang de Elv‘ un Dänemark dat groote Schüddeln, wenn ick mi mennige Buusteeden bekiek, an de ick ’n Barg Levenstied liggenlot.

Overs ick bliev mol in Dithmarschen un dor ook blots bi ’n poor Bispeele vun veele:

Wenn ick vun mien Tohuus to’n Busfohrn fohr, denn fohr ick no Sarzbüttel. Un dat Stück mang Sarzbüttel un de Bunnesstroot, de vun Meldörp no Alversdörp geiht, is al lang ’n recht knupperigen Flickenteppich. Nu hebbt se dat Flickwark overs nochmol flickt. Dor is siet recht ’n poor Weeken 40 km/h wegen den Rollspitt, de al lang ni mehr dor is. Overs gauer as 40 kann man dor so un so ni mehr fohrn. Ook ni mit den modernsten Reisebus mit de beste Luftfellerung. Denn nu, no de Reparatur, kümmt man sick dor vör as op de Rällie Paris-Dakar.

Dat is, as wenn man wegen Tähnweh no’n Kusenknacker geiht un no de Behannlung ohne Ünnerkiefer ut de Praxis kümmt.

Oder dat: In Bookholt sünd se al över ’n Johr op de Hauptstroot an Kleihn. Dat Stück mang de ole Smeed un den Ortsutgang no Kuden hebbt se nu weller friegeeven. Overs ook dat is keen anstännige Stroot, sünnern Flickwark. Na jo. Veellicht ward dat je beter, wenn dat ganze Stück trech is.

Un noch wat, dat nix mit Strootenbuu to dohn hett, overs liekers för Arger un riskante Överholmaneuvers sorgt: Op de Streck‘ mang Eddelak un Brunsbüttel is siet ’n halve Ewigkeit ’n Buusteedenutfohrt an de de Verkehr bet op 30 km/h dohlbremst ward. Nu fohr ick dor mitünner veermol an Dag lang. Overs ick heff dat noch nie belevt, dat dor ’n Buusteedenfohrtüüch rin- oder rutfohrt is. Wat schall dat? Mutt dat denn ween?

Un bi de Strootenflickerie: Töövt doch bidde mit de Buuarbeiden, bet genog Geld tosom is, üm dat anstänni to moken…

In düssen Sinn

So’n würkli grooten Tourist bün ick noch nie ween. Hunnert Kilometers mit’n Wohnwoog‘ wech – dat langt mi för’n Urlaub. Dor denn ’n beten Rad fohrn un sick de Gegend bekieken… Jo. Dat is wat för mi. Dor mach ick över ween. 

Een groote Reis‘ steiht bi mi un mien Madam overs noch an: Irgendwann wüllt wi uns de Püramiden vun Giseh bi Keiro in Egüpten bekieken.

Overs jümmers wenn ick an de Püramiden dink, denn froog ick mi, worüm se so wiet wech buut worrn sünd. Ick meen: Mutt dat ween?

Kunn ni weenstern een‘ vun de Dingers in Dithmarschen stohn?

Seggt wi mol, wi wurrn blots den oln Cheops sien Püramide no uns hen kriegen. Dat weer doch wat. Ick wurr se je – strategisch kloog – südli vun Blangenmoor op’n Koppel stelln.

Dor in Egüpten hett man nömli gor ni so recht ’n Vergliek üm to begriepen, wo hoch de Steenhuupens sünd.

Wenn man overs över de Brunsbütt’ler Hochbrüüch fohrt un dor vun de heuchste Steed noch hunnert Meters no boben kieken mutt, üm de Spitz vun unse Püramide to sehn – dat weer doch wat. För de Utsicht wurrn wohrschienli sogor Urlaubers ut Egüpten no uns hen reisen.

Bi uns weer dat denn overs ni de Cheops-Püramide, sünnern – seggt wi mol – de Hans-Peter-Petersen-Püramide oder so. Overs dor kunn man je noch üm snacken.

Un wenn man sick mit Pütagoras sien Satz utkinnt, denn kann man sick licht utreeken, dat jede vun de veer Püramiden-Sieden ’n Fläche vun mehr as twee Hektars hett. 

Dat geev also tominst 20000 Püramiden-Quadrotmeters, an de man allerbest Solar-Zelln anschruuven kunn. Dor geiht de Puls vun den een oder annern Solarstrom-Magnaten wiss nu al düchti no boben. 

Overs mi dücht, wat ick dat ni mehr beleven warr, dat ’n Püramide no Blangenmoor kümmt.

So mööt mien Madam un ick uns doch bilütten överleggen, wo wi no Egüpten henkümmt.

Un bet dat sowiet is, dink ick jümmers, wenn ick över de Brunsbütt’ler Hochbrüüch fohr, an de groote Püramide vun Blangenmoor…

In düssen Sinn

Mitünner fallt mi dat bannig swor, mit de Gedanken bi de Sook to blieven, mit de ick mi jüst befot. 

Wenn ick mi to’n Bispeel ’n Vördrag anheuer, de mi ni ganz so dull mitrieten deiht, as he schull, denn kiek ick gern mol ut‘ Finster. Tominst wenn ’n Finster dor is.

Dorbi dink ick denn veellicht doran, wohen ick jüst gern in Urlaub fohrn wurr oder so. Overs dat is würkli dösig: Ick bün je blots mit de Gedanken annerwegens. Rein füsikalisch sitt ick je ümmer noch dor, wo een vör mi steiht, de wat vertellt. Un mien Ohrn sünd je ook dor, de sünd je fast an mien Kopp anwussen. Rein füsikalisch geiht de Schall vun de Wöörd, de bi den Referebten ut’n Mund kümmt je ook in mien Ohrn rin. De Schall bringt mien Trummelfell to’n flattern, de lütten Knooken in’t Binnenohr bewegt sick dordör un allns. Overs de Informatschoon vun dat, wat mien Ohrn heuert, kümmt ni in mien Breegen an, weil ick in Gedanken jüst mit mien Madam op’t Rad sitt un an’t Slott vun Sonderborg langfohr. Dor heff ick de Scheep in Hoben vör mien binnered Oog, un meist kann ick de Sünn op mien Gesicht föhln. Sogor de Möwen heuer ick schrien. Mitmol sitt ’n Möw‘ vör mi un seggt: „Hallo? Entschuldigen sie!“ Dor mark ick, wat dat keen dänsche Möw‘ to mi seggt, sünnern de Minsch, de den Vördrag hölt: „Hören sie mir noch zu?“

„Äh, jo. Natüürli. Nu weller. Vertell man wieder.“

Overs denn duuert dat blots twee, dree Minuten, un mien Gedanken neiht weller ut. Dor kann ick gor nix gegen moken.

Nu heff ick overs leest, wat Forschers rutfunnen hebbt: Dat wi nömli „in 30 Perzent vun uns Tied dorto tendeert, mit de Gedanken aftoschweifen“.

Wo genau se dat meeten un utreekend hebbt, dat weet ick ni. Is mi ook annerlei. Wichti is, dat ick ni alleent bün. Un de Bibliothek an Hoben vun Sonderborg is je ni blots ’n Bibliothek. Dor kann man nömli ook ganz wunnerbor Fröhstücken.

Oh. Ick glööv nu is dat weller passeert. Ick bün afschweift. Dorüm mok ick hier nu mol Schluss un sett mi op’t Fohrrad. Dat bringt mi nömli jümmers op annere Gedanken…

In düssen Sinn

Hüütigendags Musik to heuern is je ganz eenfach, ne. Mit’n Verbinnung to’n Internet kann man allns heuern, wat man will. Dat föhrt bi mehr as een Toheurer bilütten ook dorto, dat alle twee Minuten ’n niedet Leed speelt ward, ook wenn dat vörige noch gor ni to Enn is.

Dat weer overs ni ümmer so. In mien Kindheit un Jugend weer dat noch ganz anners. As ick so 14, 15 Johr jung weer, dor harr ick bummeli teihn Schallplatten un ’n ganzen Schwung Kassetten. Un dor weern de mehrsten Schallplatten vun mien Kollegen op oder ook de Opnohm, de mien Kollegen vun annere Kollegen afstuuvt harrn. Intwüschen kann ick mi overs mehr Schallplatten leisten.

Natüürli harr ick ook Kassetten, de ick ut‘ Radio opnohm harr. Tomeist ut de Sennung „Top foffteihn“ mit Willem Dincklage op NDR2.

Un wat heff ick mi argert, wenn Willem in de Musik rinsabbelt hett.

Kasseten mit Musik, de man sülms tosomstellt hett, kunn man ook scheun verschinken.

As Kassettenfründ harr man sick overs ook mit de Technik ut’neentosetten. Ole Kassetten löschen, eher man se nied överspeelt hett, weer dor noch de lüttste Öövung. Figelienscher wurr dat al, wenn man Bandsalot harr. Veele hebbt seggt, dat man Kassetten mit ’n Bliestift opwickeln kann. Dat is Tüünkrom. De sünd veels to dünn. Mit ’n Kugelschriever geiht dat veel beter. Ick heff dat sogor mol mit ’n Bohrmoschien mokt. Dor reet mi overs dat Band af. Un dat weer de Königsdisziplin: Ganz lütte Streifens Backeband afsnieden un dormit dat Band so tosomkleeven, dat dor keen Sprung in de Musik entstunn. Man hett dat Band ook ni op een Sied verdreihn dörfst, denn keem nömli mitmol de Musik vun de anner Sied. Un twor trüchwarts. Jo, man hett sick dor würkli mit beschäftigen musst, wenn man Musik heuern wull.

Un denn je de Kassetenspeelers, de man mit no de Bod’anstalt nohm hett. Na jo, dat Eiern vun de Musik, wenn de Batterien möör weern, dat vermiss ick ni würkli.

Overs ansünsten, mutt ick seggen, besinn ick mi gern op de goode ole Kassetten-Tied trüch…

In düssen Sinn

De Krankenkassen in Düütschland sleiht Alarm: De Lüüd in uns Land sitt to veel, hebbt se rutfunnen. „Sitten is dat niede Smööken“, is so’n Snack den man in Momang jümmers mol heuert. Wi sitt vun Johr to Johr mehr, seggt de Krankenkassen. Vun‘ Sitt- Rekord sünd se sogor an snacken.

Na jo, wenn ick op mi sülms kiek, denn krieg ick je ook ’n lütt‘ slecht Geweeten, denn jümmers, wenn ick mien Döschkassen tosomschooster, den sitt ick vör mien Kompjuter-Tastatuur. Jo, ick weet, ick kunn mi dorbi ook henstelln. Dat heff ick sogor al mehr as eenmol versöcht, overs dat klappt ni. Ick kann in’t Sitten eenfach veel beeter dinken.

Hmm. Un bi’t Busfohrn, wat ick je tomeist mok, is dat mit dat Stohn ook ni so eenfach. Ook dat heff ick versöcht. Dorbi kom ick overs entweder ni an de Pedohln oder ick kom ni an’t Stüüer. Noch dorto ward de Fohrgäste nervös, wenn ick versöch in’t Stohn to fohrn.

Na jo, anner Lüüd verdeent mit anner Sooken ehr Geld. Handwarkers to’n Bispeel. Un dor mutt ick seggen, dat ick noch keen Timmerlüüd sehn heff, de lang seeten hebbt, wenn se borbi weern ’n Dackstohl optostellt. Sowat kann man je betlang ook noch ni in’t „Homeoffice“ moken.

Autoschlossers mööt ook bi de Arbeid stohn, un Bäckers un Slachters. Chirurgen jüst so, wenn se een den Lief opsnieden doht, eher se em achteran weller dichtneiht.

Nu froog ick mi allmähli, wo de Mitarbeiders vun de Krankenkassen överhaupt rutfunnen hebbt, dat all de annern Lüüd mehr sitten doht. Bi mi hett – wat ick weet – noch keeneen in Bus stohn, üm to meeten, wolang ick bi’t Fohrn sitten doh. De mööt je as Spione organiseert ween‘, as bi so’n Geheimdeenst oder wat.

Op de anner Sied: In all de Büros, de dat so gifft, ward veel seeten. Op de Ämter un ook bi de Krankenkassen.

Un de Lüüd, de dor tosomreekend hebbt, dat wi to veel sitten doht, hebbt dat wiss an ehr Schrievdische utklabüstert. In’t Sitten! Erstmol an de eegene Nees foten, ne.

Annerlei. Ick will dat Probleem je gor ni lüttsnacken. Mien Döschkassen is trech. Dorüm goh ick mit’n goodet Bispeel vöran un stoh nu op…

In düssen Sinn

Dat gifft je ’n Barg Erfinnungen, de würkli nützli sünd, ne. Wat dor overs hunnertperzenti ni toheuert, dat is „Softlack“. Softlack is half ingelsch, half düütsch un heet so veel as weeke Farv.

Softlack schall dorför sorgen, dat man Sooken gern anfoten deiht.

Knööp in Autos to’n Beispeel overs ook veele Huushalts-Geräte un so. Nieden Softlack föhlt sick bilütten as’n Plüüschappel an, also ’n Pfirsich op Hochdüütsch. So wiet so good.

De Lack blifft overs ni so plüüschig. Irgendwann löst de dorste Lack sick nömli op. De geiht overs ni af, de blifft an dat, wat dor mit övertrocken is, sitten.

De Lack ward smeeri un backsig. De foot‘ sick denn bummeli so an as de Fleegenfängers, de man fröher ünner de Deek hungen hett. Dat is denn keen Softlack mehr, sünnern Backlack. Un den Backlack kann man ni afwaschen. Ick heff dat versöcht: Mit Woter un Seep, mit Bremsenreiniger, Terpentin, Nogellack-Entferner un all sowat. Blots Sprengstoff heff ick noch ni utprobeert. Afkratzen kann man den Schiet ook ni so recht, un versöcht man dat doch, süht dat achteran ut, as ’n Hehn, de man in düstern de Fellern utreeten hett.

In Urlaub heff ick overs de Lösung funnen: Wi harrn in‘ Wohnwoog so’n Lamp – mit Solar – de man tosätzli ook noch opkurbeln kunn.

Dor weer Softlack op, de backsi worrn is. Ick weer an överleggen, wo man de scheune Lamp retten kunn. Un denn heff ick ’n Putt Rostschutzfarv funnen. Hammerslag Sülber. So heff ick den Softlack loten as he weer un eenfach Rostschutz doröver pinselt. Un wat schall ick seggen: An nästen Morn weer de Lamp as nied. De süht nu ut, as ’n Diseiner-Lamp. Hett ni lang duuert, dor keem mien Madam mit ’n oln Föhn ansleept, op den backsigen Softlack weer. De is nu ook Hammerslag Sülber. Un ’n so’n elektrischen Locken-Aparot tööft ook noch op de Behannlung. Jo, wenn ick mi in Tokunft wat niedet köff, op dat Softlack is, kümmt dor direkt an ersten Dag Hammerslag Sülber rop.

Tscha, mitünner mutt man sick blots to hölpen weeten…

In düssen Sinn

In mien Kopp dreiht sick jümmers veele Froogen üm de Sprook. Ick mutt mi je alleent doröver wunnern, dat wi uns överhaupt op all de Wöörd eenigt hebbt, de dat in all de Sprooken gifft. De Mischen vertörnt sick je sünst ook so gern.

„Schoop“ to’n Bispeel. Worüm hett man sick dorop eenigt, dat Schoop op Platt Schoop heeten doht. Dor harrn doch ook twee tosom vör ’n Schoop stohn kunnt, un de een‘ seggt: „Kiek mol dat dor, dat mutt Brotpann heeten.“ Denn de annere: „Nä, Du tüünst je. Rüttelpladde mutt dat heeten.“ Un bums weer de Larm dor.

Na jo, jedenfalls hebbt sick unse Vörföhrn irgendwann op all de Wöörd eenigt, de wi nu kinnt. Dat mutt echt lang duuert hebben. Un denn gifft dat je ook so veele Sprooken. Veel mehr as dat Länners op de Welt gifft.

Annerletzt heff ick twee Chinesen bi’t klöön‘ toheuert, un ick heff ganz genau gor nix verstohn. Ick harr ni mol ansatzwies roden kunnt, över wat de an rappeln weern. Dösig, ne.

Nehmt wi eenfach mol ’n finnisched Woord: „Hapankaali“. No wat heuert sick dat för Ju an? So’n beten Bayerisch veellicht? „I hob an Kaali“ för „ick heff ’n Kaali“. Un wat is so’n Kaali? Veellicht is dat de Spitznoom vun een‘ de Karl heet oder so.

Nä, alls falsch. „Hapan“ heet suuer un „kaali“ heet Kohl. Hapankali is also de finnische Utdruck för dat, woto wi Suuerkruut seggt.

Un dat mit all de Sprooken kann je ook to Missverstännisse föhrn. „Ne“ to’n Bispeel bedüüd op Platt „nä“, op Griechisch „jo“ un op Türkisch „wat“.

Un nu stellt sick mol vör, dat in Kuden meern in de Nacht Lüüd vun ’n annern Planet lannen doht. Un denn kümmt ’n Kudener mit de Slopmütz an sien Huusdöör, begriept, wat dor los is un seggt ganz hartli: „Moin!“ 

Tscha, veellicht heet „Moin“ op de Sprook vun de Fremmen je: „Kleih di doch sülms an Mors un seh blots to, dat du Land gewinnst.“ Un, zack, weer de erste interstellare Stried ni mehr wiet wech. Wat schall man dorto seggen. Veellicht wurr ’n beten Geduld hölpen. De Geduld, to verstohn, wat de annern würkli meent. Mi dücht, dat wurr uns, ook ohne Lüüd vun anner Planeten, ’n Barg Arger inspoorn…

In düssen Sinn

Bi’t Auktschoonshuus Sotheby’s in New York is an Meddeweeken ’n Steen verköfft worrn. De dorste Steen wicht 25 Kilo, also ’n halven Zentner un he hett 5,4 Millioon Euro bröcht. De Grund dorför, dat de Steen so düüer weer, is, dat de Klumpen vun Mars kümmt. 

Tominst seggt de Experten, wat dat so is. Se seggt, wat de Steen as Meteorit in de Sahara dohlfulln is. Man mutt sick wunnern, wat se den Brocken överhaupt funnen hebbt mang all den Sand. 

Overs so’n lütt beten dösig kümmt mi dat Ganze je vör. Wokeen hett de dorsten Experten vertellt, dat de Meteorit würkli vun‘ Mars kümmt. 

Ick meen, dor weer doch seeker keen Nummernschild an oder veellicht ’n Zeddel, op den Stunn, „Moin, ick kom vun‘ Mars“.

Na good, he mach je as ’n Meteorit op de Eer fulln ween, overs op wat för’n Oart un Wies is he vörher vun‘ Mars wechkom‘? De Steen hett je wohrschienli keen Flünken kreegen un seggt: „So, ick heff de Snut vull vun den langwieligen Mars. Ick will mol wat beleven. Dorüm hau hier af un fleeg no de Eer.“ 

De Weetenschoplers seggt, dat de dorste Steen „wohrschienli“ bi ’n Vulkan-Utbruch in de dünne Marsluft schooten worrn is. Un dat mit so’n Wucht, dat de Brocken regelrecht ut’n Marsorbit katapulteert wurr. 

Un as de Tofall dat wull, is he genau no de Eer, un denn meern in de Sahara suust, üm op’t Letzt bi Sotheby’s ünnern Hommer to kom‘.

Och jo, de Weetenschoplers seggt ook, dat düsse Steen ni so ganz genau to de Mars-Meteoriten passt, de se betlang kinnt, overs dat mokt anschiend nix.

Jo, nä, is richti. Man mutt ook mol ’n Oog tokniepen köön‘. Mi dücht, dat is genau so’n Nummer as dat mit all de Steen de no den 9. November 1989 as Brockens vun de Berliner Muuer in alle Welt verköfft wurrn. Mit all düsse „echten“ Steen, de dor verhökert wurrn, harr man de Berliner Muuer bet an’t Middelmeer buun kunnt. 

Annerlei. So lang de Lüüd an dat glöövt, wat se köfft, hebbt se ehrn Spooß. Tööv man af: In veerhunnert Johr ward „echte“ Steens vun de Eer op’n Mars verköfft…

In düssen Sinn