«Χθες το βράδυ γιαούρτωσα την Άννα Διαμαντοπούλου!». «Γιατί οι ιδέες της Χρυσής Αυγής είναι ανατρεπτικές και δεν είναι το ίδιο ανατρεπτικές ή επικίνδυνες οι ιδέες του Σύριζα ή του ΚΚΕ;». «Πάρτε τα μνημόνια και φύγετε από εδώ!». «Αν εφάρμοζες, Γιάνη μου, τις ιδέες σου, αλίμονο και τρισαλίμονό μας…». «Η Γερμανία με χαρά θα υποστήριζε την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη». Ο Χρήστος Χωμενίδης συνεχίζει την περιήγησή του στη Διαβολοδεκαετία αφηγούμενος τα φοβερά και τα ευτράπελα γεγονότα του 2011.

Στις 6 Μαϊου 2010, ψηφίστηκε από τη Βουλή το πρώτο μνημόνιο. Μία μέρα νωρίτερα είχε συμβεί η τετραπλή δολοφονία της Μαρφίν. Το πέμπτο επεισόδιο της «Διαβολοδεκαετίας» διαλαμβάνει τη φοβερή εκείνη άνοιξη. Όπου οι εργασιακές κατακτήσεις σαρώνονταν. Όπου η βία ξέσπαγε και απειλούσε να κανονικοποιηθεί. Να ενταχθεί στην καθημερινότητά μας. Ο Χρήστος Χωμενίδης αφηγείται και αναστοχάζεται τα γεγονότα. Πόσο κινδύνεψε η Ελλάδα να γίνει «Δημοκρατία της Βαϊμάρης», βιότοπος για τέρατα; Πώς μπορούσες να διατηρήσεις μια στοιχειώδη ψυχραιμία όταν η κοινωνία έμοιαζε έτοιμη να εκραγεί;

Την άνοιξη του 2010, η Ελλάδα πτώχευσε. Το κράτος αδυνατούσε πλέον να πληρώσει τις υποχρεώσεις του. Βάρεσε κανόνι; Κήρυξε επισήμως χρεοκοπία; Όχι. Υπέγραψε το πρώτο μνημόνιο και ετέθη υπό την κηδεμονία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Στο 4o επεισόδιο της «Διαβολοδεκαετίας», ο Χρήστος Χωμενίδης ιχνηλατεί την πορεία προς τον γκρεμό. Πότε έμεινε η πατρίδα μας ξεβράκωτη; Πότε το πήραμε χαμπάρι εμείς; Μπορούσε να σωθεί έστω και στο παραπέντε η παρτίδα, είχε εναλλακτικές επιλογές η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου; Επρόκειτο για το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου; Ή μήπως ήταν κάτι χειρότερο κι από έγκλημα; Μια αλυσίδα από τερατώδη λάθη.

Πώς γίνεται η ύπαρξή σου να συνταραχθεί διπλά μέσα σε λίγους μήνες; Να έρθει ο θάνατος και να αρπάξει τα πιο αγαπημένα πρόσωπά σου, σε διαφορετική στιγμή το καθένα, με διαφορετικό τρόπο; Ένα χρόνο προτού ξεσπάσει η κρίση στην Ελλάδα, ο Χρήστος Χωμενίδης έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του. Βίωσε άφατες, προσωπικές συμφορές, οι οποίες προμήνυαν -θαρρείς- τη γενική καταστροφή που ερχόταν. Την Πρωτοχρονιά του 2009 δεν έκοψε βασιλόπιτα γιατί κανείς δεν είχε απομείνει στο σπίτι του για να του βγάλει κομμάτι…Άντεξε όμως, κρατήθηκε με νύχια και με δόντια. Και στη στροφή του δρόμου τον περίμενε ένας καινούργιος έρωτας. Μία νέα ζωή.

Στο δεύτερο επεισόδιο της Διαβολοδεκαετίας, ο Χρήστος Χωμενίδης μάς ξεναγεί στον καιρό της αστακομακαρονάδας, που ο ίδιος την ονομάζει «Εποχή των Μικρών Γραμμάτων». Μάς μιλάει για τον εκσυγχρονισμό που επαγγέλθηκε και εν μέρει πραγματοποίησε ο Κώστας Σημίτης. Για τα μεγάλα έργα στο κατώφλι του Μιλένιουμ. Για την ιλιγγιώδη άνοδο και την παταγώδη πτώση του χρηματιστηρίου. Μας ξεναγεί σε μια κοινωνία που δανειζόταν αβέρτα και ξόδευε αστόχαστα, που κατανάλωνε βουλιμικά την κάθε μέρα. Χωρίς να υποψιάζεται ότι σε λίγα χρόνια θα της ερχόταν ο ουρανός σφοντύλι.

Όσοι γεννήθηκαν λίγο πριν-λίγο μετά από το 1970, έζησαν σε τρεις χώρες. Σε τρεις χώρες που έχουν το ίδιο όνομα. Ελλάδα. Την ίδια γλώσσα, τους ίδιους ανθρώπους. Στο πρώτο επεισόδιο της «Διαβολοδεκαετίας», ο Χρήστος Χωμενίδης μιλάει για την Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Που ήταν φτωχή, τραυματισμένη μα απολύτως σίγουρη ότι η ζωή θα πηγαίνει ολοένα και καλύτερα για όλους. Πως το αύριο θα είναι νομοτελειακά πιο φωτεινό από το χθες.