Co stoi za klasowymi „wygłupami” i dlaczego często nasilają się właśnie wtedy, kiedy próbujesz je zatrzymać. O tym, jak nie brać ich do siebie i reagować w sposób, który nie dokłada paliwa, tylko porządkuje sytuację.

Są momenty w rodzicielstwie, kiedy naprawdę się starasz - reagujesz uważnie, szukasz rozwiązań, chcesz zrobić to dobrze - i mimo to coś się nie układa.
Rozmowa kończy się napięciem, decyzje dziecka zaskakują, a Ty zostajesz z poczuciem, że może robisz coś nie tak.
W tym odcinku przyglądam się temu doświadczeniu z innej strony.
Mówię o tym, co zmienia się wraz z wiekiem dziecka, dlaczego nasze wcześniejsze sposoby działania przestają wystarczać i skąd bierze się rosnące poczucie, że „to powinno działać, a nie działa”. 
Dotykam też tego, jak łatwo wpaść w przekonanie, że wszystko zależy od nas — i jak bardzo to przekonanie potrafi nas obciążać.



W odcinku wspominam o:

• webinarze "Szkoła, konflikty, konflikty - dlaczego z każdym rokiem jest trudniej i co realnie pomaga?"
• społeczności dla rodziców Cała Wioska 

Zaczyna coś z entuzjazmem, a po chwili traci zainteresowanie. Prosi, nalega, przekonuje — a potem mówi: „to jednak nie dla mnie”. Dla dorosłego to często wygląda jak brak konsekwencji albo słomiany zapał.

W tym odcinku przyglądam się temu, skąd bierze się taka zmienność i co się za nią kryje. Opowiadam też o tym, jak na nią reagować, żeby nie zamykać nastolatka w presji „dokańczania za wszelką cenę”, ale też nie zostawiać go bez żadnych ram.

W tym odcinku wspominam o darmowym webinarze o współpracy z nastolatkiem

Diagnoza dziecka nie kończy się na zaleceniach i terapiach — uruchamia też proces, który dzieje się w dorosłym. Rozmowa o emocjach rodzica po diagnozie, o samotności, ambiwalencji i o tym, jak nie zgubić relacji z dzieckiem w świecie procedur i oczekiwań.

Coraz więcej mówi się o emocjach uczniów i potrzebie wspierania ich zdrowia psychicznego w szkole.
Znacznie rzadziej zadajemy pytanie, co w tym procesie dzieje się z nauczycielami.
W tym odcinku sprawdzam, czy praca z emocjami uczniów musi oznaczać dla nauczycieli dodatkowe obciążenie, czy może stać się realnym wsparciem w codziennej pracy.

O tym zagadnieniu rozmawiam z Agnieszką Pilch oraz Agnieszką Kulus-Klepacką, łącząc perspektywę projektów edukacyjnych z doświadczeniem nauczycieli i przyglądając się temu, gdzie w szkolnej rzeczywistości jest miejsce na ulgę i dobrostan dorosłych.

Wiele z nas nauczyło się brać odpowiedzialność za emocje bliskich dorosłych osób — poprawiać nastrój, łagodzić napięcie, brać winę na siebie.
W tym odcinku przyglądam się temu, skąd bierze się ten mechanizm i dlaczego, mimo dobrych intencji, osłabia relacje.
Opowiadam też, co pomaga z niego wychodzić, nie tracąc bliskości.

Dyskutują, wszystko wiedzą lepiej, na wszystkim świetnie się znają. Rady dorosłych puszczają mimo ucha, czasem ucinając "Przestań się mnie czepiać!"

Jak się w tym odnaleźć i nie zwariować, będąc rodzicem nastolatka?

Paulina napisała w mailu:

Mam dwójkę dzieci, 4 letniego synka i 20-miesięczną córeczkę. 
Syn zawsze był dość wymagający emocjonalnie, tymczasem córeczka jest pogodnym aniołkiem i słodziakiem. Jest mi dużo łatwiej o empatię dla córki, jest mi z nią po ludzku łatwiej. Staram się też dawać dużo empatii synkowi, bo rozumiem, że jest mu często ciężko.
Ale to wszystko to jest proces, a w tej chwili córkę dużo łatwiej kochać (przynajmniej w powierzchownym, codziennym słowa tego znaczeniu), niż syna.
Jak sobie pomóc w tej nierównowadze? Po czym poznać, czy dzieci to odczuwają (jakich oznak wypatrywać)? I, jak dać odczuć, że oni oboje są niepowtarzalnymi istotami?


Przyglądamy się więc w tym odcinku jednemu z największych rodzicielskich tabu: trudnej miłości do jednego z dzieci.

Okrutne określenie, którym codziennie tysiące kobiet określa... same siebie.

• Bo nakrzyczały.
• Bo nie dopilnowały.
• Bo odmówiły dziecku wspólnego czasu czy aktywności.

Ten wewnętrzny głos, bezlitośnie punktujący nasze najdrobniejsze potknięcie, nie daje się uciszyć i nie milknie.
Odziera nas z poczucia kompetencji, zaufania, radości i lekkości w rodzicielstwie.


I nie musi tak być - o tym, skąd się ten macierzyński krytyk wewnętrzny bierze i jak sobie z nim radzić rozmawiam z Asią Dardzińską, psychoterapeutką i moją przyjaciółką.
Asię znajdziecie tutaj.