Anna segir að íslensku þjóðlögin hafi tekið meira pláss í starfi sínu eftir því sem tíminn líður og þykir vænt um það. Fyrir nokkru kviknaði sú löngun að setja þjóðlög í stærra samhengi og fara með þau út fyrir hefðbundin tónleikarými og bjóða fólki að koma og eiga saman stund og hlýða á tónlist í ómótstæðilegu umhverfi. Anna segir að í þjóðlögunum sé ólýsanleg fegurð sem eykst við nánari kynni. Ann er að leggjast í tónleikaferðalag með þjóðlögin og sögur sem tengjast lögunum og hún kallar tónleikaröðina Uppi og niðri og þar í miðju- úr alfaraleið. LOkamarkmið ferðarinnar er að festa tónleikana og umvherfið í mynd og hlóð.

Anna segir frá því að þegar hún syngur lagið "Fagurt er fjörðum" þá hugsar hún til bróður síns sem lést í snjóflóðina á Flateyri og lagið "Sofðu unga ástin mín" og þá hugsar hún um annan bróður sinn sem lést úr krabbameini og hún rijfar upp í þættinum þegar hún söng lagið í jarðarförinni