Geloofstoerusting

In de lezing tijdens een toerustingsavond in Rijssen concentreert dominee Krijn Hak zich op de oudste zoon uit de gelijkenis in Lukas 15. Hak besteedt in het bijzonder aandacht aan het contrast tussen uiterlijke vroomheid en innerlijke genade. Hij beschrijft hoe de oudste zoon, ondanks zijn ogenschijnlijke gehoorzaamheid, eigenlijk net zo ver van zijn vader staat als zijn jongere broer.

De dominee legt een vinger bij de houding van de oudste zoon: ‘Ik heb nooit uw gebod overtreden,’ maar ‘die onzin gelooft toch niemand?’ Hij wijst erop dat beide zonen ‘eigenlijk precies hetzelfde zijn, de uitingen zijn anders in vorm maar niet minder geniepig, het hart is exact hetzelfde.’

Over mensen die zich zoals de oudste zoon gedragen, zegt Hak: ‘hun interieur is perfect, hun kleding is perfect, hun auto's zijn perfect, maar het is zo kil, op de één of andere manier voel ik me er niet veilig bij.’ Hij waarschuwt: ‘het zijn niet de zonden van die oudste zoon die hem buiten houden, het zijn zijn goede werken.’

De kern van zijn boodschap ligt in de waarschuwing tegen wat hij ‘Joods denken’ noemt: ‘dat jij vanaf jong heel erg je best moet doen voor God... en dan uiteindelijk betaalt Hij uit, dat is dus loon naar werken.’ Het tiert welig in menig godsdienstige omgeving, maar het kan niet verder afstaan van het hart van het evangelie.

De lezing eindigt met een verwijzing naar Jezus als de ware oudste zoon en een uitnodiging tot genade: ‘Moede kom ik arm en naakt tot de God Die zalig maakt en daar word je ontvangen met een arm vol met het kleed van genade!’ God nodigt je uit om ook te komen: ‘De Geest en de bruid zeggen: kom... en laat hij die wil het water des levens nemen voor niet.’

In deze lezing, gehouden op een jongerenavond in Hasselt, opent ds C.J. (Corjan) Rijsdijk met het confronterende verhaal uit Galaten 2, waar zelfs de grote apostel Petrus struikelt. Als er bezoek komt uit Jeruzalem, stopt hij uit angst met het samen eten met niet-Joodse christenen. Een kleine daad met grote gevolgen, want hiermee zegt hij eigenlijk: ‘Jezus alleen is niet genoeg.’ En dat is de kernvraag: ‘Is Jezus alleen genoeg?’ Deze vraag die ook tijdens de Reformatie centraal stond zet het op scherp: ‘Het is alles of niks.’ Tussen die twee uitersten is er volgens de dominee Rijsdijk ‘vanavond echt geen middenveld.’

‘Er is geen grotere belediging mogelijk,’ klinkt het indringend, wanneer we naast Jezus nog iets anders zoeken voor onze redding. Want wat zeggen we dan over Zijn kruisdood? Was die dan ‘zinloos, nutteloos’? Dominee Rijsdijk laat zien hoe we allemaal kunnen worstelen met deze vraag.

Maar in ons zondig bestaan klinkt dan de bevrijdende boodschap, het evangelie: God rekent ons Jezus’ volmaakte leven toe. ‘Op je slechtste dag ben je net zo foutvrij in Gods oog, ja zelfs zo zuiver goed als Jezus Zelf.’ Er is ‘geen telraam meer in de hemel’ waarop onze goede en slechte daden op worden bijgehouden. Gods liefde blijft ‘altijd even vol, even vast, even gemeend’ – ongeacht onze prestaties.

Wie rust in Jezus’ werk alleen, zal op de oordeelsdag horen: ‘Waarlijk, Ik vind geen schuld in deze mens.’

Een must-see voor iedereen die worstelt met geloofstwijfels of de vraag: ben ik wel goed genoeg voor God? Deze boodschap laat krachtig zien waarom het evangelie écht goed nieuws is – omdat Jezus werkelijk genoeg is.

Tijdens een toerustingsavond van Geloofstoerusting sprak ds. A.S. Middelkoop vanuit Mattheüs 5:6: ‘Zalig zijn die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden.’ Hij schilderde een levendig beeld van wat ware vervulling en geluk betekent. ‘Waar streef jij naar in dit leven?’ vroeg hij wijzend op de leegte van aardse genoegens en relationele erkenning. Alleen een diepe, rechte verhouding met God geeft werkelijk vrede.

Ds. Middelkoop legde uit dat gerechtigheid betekent: verzoend leven met God, vrij van schuld en levend uit genade. Hij riep de aanwezigen op zich bewust te worden van hun geestelijke honger. Zoals Jezus bij de vrouw bij de put zei: ‘Kom tot Mij en drink van het levende water,’ zo nodigt Hij ook ons uit. Die dorst naar God wijst op ontwaken en verlangen naar Hem.

De boodschap eindigde hoopvol: voor ieder die zoekt – of je nu worstelt met geloof, struikelt als een christen, of ver van God leeft – er is maar één adres: het kruis. Daar voldoet Christus’ offer volledig. ‘Hij roept ons: wie dorst heeft, kom.’ Deze uitnodiging van liefde en genade blijft klinken, nu en altijd. Zo mogen we, als bedelaars, steeds weer naar Hem toegaan en verzadigd worden.

Ds. A.S. Middelkoop sprak op de toerustingsavond in Rijssen over Gods beloften. Hij benadrukte aan het begin van zijn lezing dat zijn bijdrage niet een overzicht van Bijbelse beloften zou zijn, maar hij de vraag centraal stelt: ‘Hoe gaan we om met Gods belofte in de Bijbel?’ Hij verkende dit vanuit Jeremia 31 en legde de nadruk op de diepe persoonlijke betekenis van bekering en herstel.

Middelkoop beschreef de ballingschap van Israël als een dramatische gebeurtenis: ‘Zie je jezelf lopen? Alles achtergelaten. Geen enkele keus. Het is gevolg van de zonde.’ Hij verwees naar de rauwe realiteit van zonde en de noodzaak van persoonlijke erkenning: ‘Het is niet alleen de schuld van anderen, maar ook van mijzelf.’ Hij stelde dat de roep tot bekering essentieel is: ‘Bekeer mij, dan zal ik bekeerd zijn. Dat is niet een beetje bijsturen, maar een volledige omkering.’

De spreker schilderde het beeld van een ongetemd kalf dat correctie nodig heeft: ‘Een dier wat nog alle kanten op springt. Wat gecorrigeerd en gedisciplineerd moet worden.’ Hij verbond dit met de realiteit van menselijke zonde: ‘Ook al zien we er christelijk uit, onder de oppervlakte gebeurt van alles.’

Middelkoop ook over Gods betrokkenheid bij zijn volk: ‘De Heere gaat niet met zijn volk om als met vreemden.’ Hij wees op Gods genade voor degenen die afgedwaald zijn, zoals verwoord in Jeremia: ‘Is Efraïm voor mij niet een dierbare zoon? Is hij voor mij niet een lievelingskind?’ Dit werd beschreven als ‘machtige genade’ en een bewijs van Gods eeuwige liefde: ‘Ik heb u liefgehad met een eeuwige liefde.’

Hij sloot af met de bemoediging dat Gods beloften, hoe vaak ook genegeerd of verkeerd begrepen, een persoonlijke oproep blijven: ‘Waar je ook bent, Hij spreekt je aan als een troetelkind.’

‘Heere, mijn Rots en Verlosser, wat heeft U bewogen om met mensen zoals wij om te gaan?’ Met deze woorden begon Leander Janse zijn lezing in Ermelo. Hij spreekt over de rijkdom van het evangelie: uitverkoren, geadopteerd en verlost worden door de liefdevolle God. ‘We hebben de verlossing door Zijn bloed,’ staat in de Efeze-brief, ‘namelijk de vergeving van onze zonden.’ Dit is geen oppervlakkige zaak: ‘God kan niet zomaar door Zijn vingers kijken en ons binnenlaten,’ legt hij uit. Het kostte Jezus’ leven, zodat wij in Gods gezin mogen komen.

‘Hoe kan God een slechterik als ik, een hypocriet zoals wij allemaal, in zijn gezin brengen? Dat is onmogelijk zonder verlossing.’ Leander benadrukt dat verlossing allesomvattend is: ‘Niet alleen vergeving, maar ook bevrijding van de macht van de zonde.’ Hij laat zien hoe God al onze zonden van verleden, heden en toekomst op Jezus legde, ‘de enige die nooit zonde heeft gekend.’ Zo werd Jezus behandeld als de grootste zondaar, zodat wij worden behandeld als rechtvaardigen. ‘Hij riep: Het is volbracht! En dat betekent dat er niets meer tussen ons en Gods hart staat.’

Leander sluit af met een oproep tot dankbaarheid. ‘Je bent schatrijk,’ zegt hij, ‘want je bent geliefd, vergeven en vrij. Dat alles tot lof van de heerlijkheid van Zijn genade. Voor Zijn glorie leef je, nu en voor eeuwig.’

Leander Janse deelt in deze lezing tijdens een toerustingsavond in Ermelo twee zegeningen uit Efeze 1:4-5. De eerste zegen is de uitverkiezing: ‘God heeft jou gezien, Hij koos jou, voordat deze wereld er was.’ Dit geeft een diepe geruststelling, omdat Zijn liefde en genade niet gebaseerd is op onze prestaties, maar puur op Zijn liefde en soevereine keuze. Hij heeft je uitverkoren om dicht bij Hem te zijn.

De tweede zegen is adoptie: ‘God heeft je voorbestemd om als Zijn kinderen aangenomen te worden.’ Janse legt uit dat, hoewel het woord adoptie niet letterlijk in de tekst staat, het principe duidelijk is: God heeft je apart gezet om in Zijn gezin te komen, als Zijn geliefde kind. Hij vergelijkt dit met adoptie, waarbij ouders kinderen niet uit een gevoel van verplichting aannemen, maar uit liefde. ‘God was niet eenzaam, maar Hij wilde Zijn geluk met mensen delen.’

Janse benadrukt dat God niet handelde uit een gevoel van leegte of verplichting. God kiest ons uit liefde, omdat Hij ons wil delen in de liefde die tussen de Vader, Zoon en Heilige Geest heerst. Als geadopteerde kinderen dragen we Gods naam en ontvangen we een erfenis die door Christus is verdiend.

Verder benadrukt Janse dat deze zegeningen ontvangen worden wanneer we in Jezus Christus geloven: ‘Wanneer je je vertrouwen op de Heere Jezus stelt, ontvang je het hele pakket.’ Als je dit beseft, kun je je schatrijk voelen in Christus en vol dankbaarheid zeggen: ‘Halleluja!’

In deze krachtige kerstpreek wordt het traditionele, geromantiseerde beeld van kerst doorbroken om een diepere boodschap te onthullen. Laurens Pruis legt drie kernconflicten uit het kerstverhaal in Mattheüs 2 bloot:

1. Twee concurrerende Koningen: wie dien jij?
Het verhaal begint met een botsing tussen Jezus en Herodes, twee totaal verschillende koningen. Jezus' komst dwingt ons een keuze te maken: wie regeert over ons leven? De spreker benadrukt scherp: "Jezus kan alleen je redder zijn als hij ook jouw Koning is."

2. Twee soorten herders: wie volg jij?
De religieuze leiders in Jeruzalem wisten precies waar de Messias geboren zou worden, maar deden niets om mensen naar Hem te leiden. Jezus, de ware Herder, contrasteert sterk met hun passiviteit. Dit brengt ons bij de vraag: "Wie laat jij jouw leven sturen?"

3. Twee verschillende reacties, hoe reageer jij?
Jeruzalem blijft op afstand, gevangen in verwarring. Tegelijkertijd reizen wijzen uit het Oosten duizenden kilometers om Jezus te vinden en te aanbidden. "Met grote vreugde laten ze alles achter," zegt de spreker.

De boodschap is duidelijk: kerst vraagt om een keuze. Gaan we, net als de wijzen, actief op zoek naar Jezus? Of blijven we, zoals Jeruzalem, op veilige afstand? Deze preek nodigt ons uit om alles opzij te zetten, Jezus te zoeken en Hem te aanbidden als onze Koning.

Tijdens een jongerenavond van Geloofstoerusting in Hardinxveld-Giessendam sprak ds. A.Th. van Olst over het thema Gods leiding: multiple choice? In deze bemoedigende lezing ging hij in op de vraag hoe we Gods leiding kunnen begrijpen en ervaren, zonder te vervallen in verwarring of krampachtigheid.

Van Olst benadrukte dat Gods leiding geen strak omlijnd ‘multiple choice’-plan is, waarbij slechts één goed antwoord bestaat. Dit beeld kan leiden tot angst voor fouten en een verlammende voorzichtigheid in het maken van keuzes. In plaats daarvan riep hij op tot een ontspannen en vertrouwend leven in afhankelijkheid van Gods liefdevolle plan. Gods wil is, zoals hij zegt, voor een groot deel al helder. Zijn Woord geeft duidelijke kaders waarbinnen we vrij mogen bewegen. We hoeven niet wanhopig te zoeken naar signalen of wonderen, maar mogen rusten in wat Hij ons heeft geopenbaard. Zoals in Efeze 5 staat: ‘Begrijp wat de wil van de Heere is.’

De kern van ons leven ligt in ons doel: ‘God eren en ons in Hem verheugen.’ Wanneer dit doel centraal staat, worden keuzes eenvoudiger. Het draait niet om welke studie, baan of relatie je kiest, maar om waarom je leeft. Onze bestemming – eeuwige glorie met God – geeft richting en betekenis aan ons dagelijks leven. Daarbij gaat het niet om perfecte beslissingen, maar om een levenshouding die geworteld is in vertrouwen, liefde en gehoorzaamheid. Romeinen 8 biedt hierin troost: ‘Zovelen als ze door de Geest geleid worden, die zijn kinderen van God.’

In het tweede deel van zijn lezing benadrukte ds. Van Olst dat God ons niet door een ingewikkelde puzzeltocht leidt, maar ons uitnodigt tot een levend en vertrouwend wandelen met Hem. In vrijheid mogen we keuzes maken, geleid door de Bijbel, gebed en de Heilige Geest. Het zoeken naar spectaculaire tekenen is niet nodig; Gods voortdurende aanwezigheid is genoeg. Een belangrijke boodschap is: ‘Bid niet om een teken, maar om moed om keuzes te maken.’

Praktisch bood de spreker zes stappen om Gods leiding te zoeken, waaronder Bijbellezen, gericht zijn op God en het vragen in je omgeving om wijze raad. Hij onderstreepte dat God ons gaven en talenten heeft gegeven waarmee we, in afhankelijkheid van Hem, keuzes mogen maken die passen bij wie we zijn. Het belangrijkste is: ‘Geef je hart aan de Here en leef tot Zijn eer.’

Deze lezing was een aanmoediging tot een volwassen geloof: wandel met God, vertrouw Hem je hart toe en leef in het vertrouwen dat Hij ons leidt – niet door angst, maar door genade en vrijheid.

Dominee Simons opent met een krachtig verhaal over een ter dood veroordeelde man die onverwacht genade ontvangt. Hij schildert een beeld van een deur die openstaat, met de genadebrief van de koning binnen handbereik. Dit vormt de kernboodschap: wij zijn net als deze man, veroordeeld door zonde, maar God reikt ons genade aan door Jezus Christus. De vraag is: neem je deze genade aan of volhard je in ongeloof?

Tijdens deze jongerenavond van Geloofstoerusting in Katwijk benadrukt ds. A. (Arie) Simons dat wie Christus aanneemt, niet langer dood is in zonde, maar samen met Hem leeft, is opgewekt en al in de hemelse gewesten mag wandelen. De hemel, zo zegt hij, is niet voor straks, maar voor nu. ‘Laat je wandel in de hemel zijn,’ zegt de apostel Paulus, en richt je hart niet op aardse verlangens zoals hebzucht en begeerte, maar op gemeenschap met Jezus.

Simons bemoedigt je, wijzend op de hoop van een nieuw, volmaakt lichaam en een eeuwige toekomst op een vernieuwde aarde. ‘Straks zullen we Hem zien van aangezicht tot aangezicht,’ zegt hij, ‘en Hem kennen zoals Hij ons kent.’ ‘Kus de Zoon en ontvang het leven. Zijn genade is genoeg voor jou.’

‘Je bent bedoeld voor meer’ – dat is de kernboodschap van deze toespraak. André Meulmeester gebruikt het verhaal van de bomen uit Richteren 9 die weigerden koning te worden, omdat ‘ze zeggen: ja, dat is allemaal mooi Koning worden, maar daar ben ik niet voor bedoeld.’ Elke boom wist precies waarvoor hij wél bedoeld was.

André deelt in dit appelwoord vijf levensdoelen. Het eerste is God in het centrum: ‘niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij.’ Het tweede is gemeenschap, want ‘God is zelf een gemeenschap’ en heeft ons zo geschapen. Het derde is discipelschap, want ‘we hebben geen babytje mogen zijn die elke keer maar een flesje melk krijgt.’ Het vierde is dienstbaarheid met je gaven, want ‘God heeft je tussen de drie en de vijf geestelijke gaven gegeven.’ Het vijfde is getuigen, waarbij je simpelweg mag delen zoals de genezen blinde man: ‘één ding weet ik: ik was blind en nu zie ik.’

In zijn gemeente ziet hij deze waarheden werkelijkheid worden onder ‘mensen uit meer dan 30 nationaliteiten.’ Hij sluit af met een hoopvolle vraag: ‘wat zou er gebeuren als er vijf mensen vanavond deze vijf punten begrijpen, omarmen en leven?’ Hij is ‘ervan overtuigd dat als wij gaan leven zoals God ons bedoeld heeft dat er een krachtige beweging van Gods geest over Nederland zou gaan en het zou zomaar kunnen beginnen bij jongeren.’