We denken vaak in hokjes. We vinden iets goed of slecht, lekker of vies, leuk of saai, of iets is de waarheid of juist niet waar. Dat lijkt wel zo overzichtelijk. Maar is het dat ook? Is het allemaal wel zo duidelijk als we zouden willen? Of levert dat hokjes denken juist voor verwarring?

We hebben het allemaal wel eens meegemaakt, de een wat vaker dan de ander. Een relatie die op de klippen loopt. Je bent weer alleen. En dat is verdrietig. En soms voel je ook pijn. Hoe ga jij ermee om, met die verdriet en die pijn?

Als er één ding is waar wij Hollanders goed in zijn, dan is het wel klagen. We zijn er zo goed in, dat we er in het buitenland om bekend staan. En dat is een beetje gek, want als we ons leven een cijfer geven dat schommelt dat al jaren tussen een zeven en een acht. We zijn dus tevreden of zelfs erg tevreden over ons leven. Dus dat klagen is helemaal niet nodig. Erger nog: al dat klagen is heel schadelijk.

In het ene moment ben je nog in harmonie met elkaar, het volgende moment is de vlam in de pan geslagen. Verwijten vliegen over en weer, er wordt geschreeuwd naar elkaar en soms zelfs met deuren geslagen of met dingen gegooid. Ik ga je in deze podcast het recept geven hoe je ruzies kunt voorkomen….

We zijn verhalen vertellers. We vinden het leuk om naar verhalen te luisteren. We zijn zelfs er meesters in. Kijk maar eens hoeveel fictieve boeken, series en films er zijn geproduceerd. Het is een ontspannen en heerlijke manier om tijd te verdrijven.

Die verhalen vertellen we ook tegen onszelf. En dan zijn ze vaak niet zo ontspannen en vermakelijk. Soms zelfs gewoonweg destructief.

‘Gelukkig zijn’. Dat is het antwoord dat ik het vaakst krijg, als ik vraag wat mensen met een coachtraject willen bereiken. Als ik dan vraag ‘hoe wil je dat bereiken’, dan heeft de meerderheid van mijn cliënten geen idee. Dus hoe bereik je dat? En ik zal je alvast verklappen: Ik ben de meeste tijd gelukkig. Hoe doe ik dat?

Je voelt pijn, om wat de ander heeft gezegd of gedaan heeft. Je reageert boos en haalt zo hard mogelijk uit. Met je woorden of zelfs met je vuisten. Jij wilt de ander zo hard mogelijk raken, zoveel mogelijk pijn doen. De ander reageert op dezelfde wijze, met als gevolg: een knallend conflict. Waarbij aan het eind alleen maar verliezers zijn. Waarom doen we dat zo? Waarom willen we de ander pijn doen.

Weet jij wat jou drijft? Wat maakt dat je de dingen doet, zoals je ze nu doet? Kans is groot dat jezelf aan het bewijzen bent. Aan anderen zoals je ouders of andere opvoeders. Of misschien zelfs aan jezelf. Dat je wel belangrijk of waardevol bent. En het is jammer en onnodige dat dit je drijfveren zijn. Want je bent al af. Als sinds dat je geboren bent.

Je kan niet van een ander houden als je niet van jezelf houdt. Er is veel gezegd en geschreven over zelfliefde. En dat het belangrijk is, dat weten de meeste mensen wel. Maar hoe doe je dat? Dat houden van jezelf? Het begint bij lief doen. Lief doen tegen jezelf. In plaats van streng en straffend.

Het is ons met de paplepel ingegoten, we doen het volledig automatisch. Als er iets vervelends gebeurt in ons leven, dan geven we snel de schuld aan de ander. Of aan de omstandigheden. Lekker makkelijk, want dan zijn we ervan af… Denken we… Alleen door de steeds de schuld buiten ons te leggen wordt ons leven erg ingewikkeld Bovendien komen er geen oplossingen tot stand. En blijven de problemen voortsudderen.