Met iedere celdeling neemt het risico op kanker toe. Een langlevende soort zoals de olifant zou dus vaker kanker moeten krijgen dan een kortlevende soort zoals de muis. Maar in 1975 bleek al dat dit niet zo is en dat er maar weinig variatie is in kankerrisico tussen diersoorten.  

Tussen schimmelsoorten is die variatie er wel. Onderzoekers van Wageningen University & Research hebben een idee hoe dat kan. Langlevende, langzaam groeiende schimmels, zoals heksenringvormende soorten die tot wel honderden jaren oud kunnen worden, lijken met een speciale manier van celdeling mutaties geen kans te geven, waardoor het risico op kanker drastisch lager ligt.   

Cellen in het ondergrondse netwerk van deze schimmels hebben twee celkernen. Als een eindcel in een schimmeldraad deelt, neemt één van de twee kernen een ‘omweg’ naar de dochtercel. Dat doet hij door eerst naar een tijdelijke zijcel, of zijtak, te migreren, die later fuseert met de dochtercel. Zo ontstaat een soort lus, of ook wel gesp.  

Uit eerder onderzoek is gebleken dat mutanten het vermogen hadden verloren om als schimmeldraden te fuseren. De fusie van zo'n gesp moet volgens de onderzoekers dus een soort testmoment zijn.  

Als de cel niet kan fuseren, betekent dit een doodlopende route voor de cel en dus het einde van haar kern. Omdat uit hun eerdere onderzoek bleek dat verlies van fusie de belangrijkste route is naar ‘kernkankers’, veronderstellen ze nu dat de gesp fungeert als screeningsinstrument voor de kwaliteit van de kern. Een test waarvoor kernen met mutaties in fusiegenen niet slagen.

Lees hier meer over het onderzoek: Hoe kunnen paddenstoelen honderden jaren oud worden zonder kanker te krijgen?

See omnystudio.com/listener for privacy information.