శ్లోకం 13:

కామైర్ మిథ్యా న వర్తేత పరదారేషు సర్వశః |

సురాం మైరేయం మద్యం చ వర్జయిత్వా ప్రయత్నతః ||

అంటే:

పరాయి స్త్రీల పట్ల ఎన్నడూ కామవాంఛతో (వ్యభిచారం) ప్రవర్తిం చకూడదు. అలాగే సుర, మైరేయము మరియుమద్యము వంటి మత్తు పానీయాలను ప్రయత్నపూర్వకంగా విసర్జిం చాలి.

శ్లోకం 12:

ప్రాణాతిపాతమ్ ఆదిత్యం ప్రతిజానీహి పార్థివ |

అదత్తాదానం మాఙ్గస్వ సత్యం భాషస్వ సర్వదా ||

అంటే:

ఓ భూపాలా (పార్థివ)! ప్రాణి హింస చేయనని ప్రతిజ్ఞ చేయి. ఇవ్వని దానిని తీసుకోకు(దొంగిలించకు). ఎల్లప్పుడూ సత్యాన్నే మాట్లాడు.

ఇది నేరుగా రాజును ఉద్దేశించి చేసిన బోధన. బౌద్ధ ఉపాసకులు పాటించవలసిన పంచశీలలో

మొదటిమూడు నియమాలను ఇక్కడ పరిచయం చేశారు: 1) అహింస, 2) అస్తేయం(దొంగిలించకపోవడం), 3) సత్యం.

శ్లోకం 11:

తథా హి కార్యం కర్తవ్యం శరణార్థినా శుభార్థినా |

శరణ్యేన యథా శాంతం శరణం శరణార్థినా ||

అంటే:

శరణు కోరేవాడు మరియుపుణ్యాన్ని ఆశించేవాడు ఈ విధంగా కార్యాన్ని (ధర్మాచరణను) చేయాలి.శరణ్యుని (రక్షకుని) ద్వారా శరణు కోరేవారికి ఆ శరణ్యం శాంతిని ప్రసాదిస్తుంది.

శ్లోకం 10:

శరణ్యః శరణం ప్రాప్య శరణార్థీ శరణ్య-వత్ |

శరణ్యః శరణం ప్రాప్య శరణార్థీ న శరణ్య-వత్ |

ఇత్య్ ఏవమ్ ఆదిమధ్యాన్తం శరణార్థీ శరణ్య-వత్ ||

అంటే:

శరణ్యాన్ని పొందిన తర్వాత, శరణు కోరేవాడు శరణ్యుని (రక్షకుని) వలె అవుతాడు. శరణ్యాన్ని

పొందిన తర్వాత, శరణార్థి శరణ్యుని వలె కాడు. ఈ విధంగా ఆది నుండి అంతం వరకు శరణార్థి శరణ్యుని వలెనే ఉంటాడు.

శ్లోకం 9:

దృష్ట్వా శరణ్యమ్ ఆత్మానం శరణార్థీ శరణ్య-వత్ |

దృష్ట్వా శరణ్యమ్ ఆత్మానం శరణార్థీ న శరణ్య-వత్ ||

అంటే:

తన్ను తాను ఒక శరణ్యునిగా (రక్షకునిగా) చూసుకున్న తర్వాత, శరణార్థి శరణ్యుని వలె అవుతాడు.

తన్ను తాను ఒక శరణ్యునిగా చూసుకున్న తర్వాత, శరణార్థి శరణ్యుని వలె కాడు.

ఇది మహాయాన బౌద్ధమతంలోని అత్యంత లోతైన ఆత్మవిశ్వాసం మరియు ప్రతి ఒక్కరిలో ఉండే బుద్ధ-తత్వం (Buddha-nature) అనే భావనను పరిచయం చేస్తుం ది. శరణు కోరేవాడు ముందుగా తనలోని శరణు ఇచ్చే సామర్థ్యా న్ని గుర్తిం చాలి.

శ్లోకం 8:

శరణాగమనాద్ ఏవ శరణార్థీ శరణ్య-వత్ |

శరణాగమనాద్ ఏవ శరణార్థీ న శరణ్య-వత్ ||

అంటే:

కేవలం శరణు కోరడం వల్లనే, శరణార్థి శరణ్యుని (రక్షకుని) వలె అవుతాడు. కేవలం శరణు కోరడం వల్లనే, శరణార్థి శరణ్యుని వలె కాడు.

పై శ్లోకాలు(1-8) మాధ్యమిక వాదం యొక్క ప్రధాన తర్కాన్ని ప్రతిబింబిస్తుం ది. ఒకే చర్య రెండు పరస్పర విరుద్ధమైన సత్యాలను ఉత్పత్తి చేస్తుం ది: ఒకటి వ్యావహారిక సత్యం (సంవృతి), రెండవది పారమార్థిక సత్యం (పరమార్థ).

శ్లోకం 7:

యథా హి కాష్ఠ-వాహిన్యా నదీయావారిణా వృష్టిః |

న ప్రత్యక్షా భవేత్ తద్వత్ శరణార్థీ న శరణ్య-వత్ ||

అంటే:

కలపను మోసుకెళ్లే నదీ ప్రవాహంలోని వర్షపు నీరు ఏ విధంగానైతే (నేరుగా) గుర్తిం చబడదో, అదే విధంగా శరణు కోరేవాడు (నేరుగా) శరణ్యుని వలె (రక్షకుని వలె) కాడు

శ్లోకం 6:

శరణాగమనాచ్ ఛ్రేష్ఠః శరణార్థీ శరణ్య-వత్ |

శరణాగమనాచ్ ఛ్రేష్ఠః శరణార్థీ న శరణ్య-వత్ ||

అంటే:

శరణు కోరడం అనే ప్రక్రియ ద్వారా, శరణార్థి (శరణు కోరేవాడు) తాను ఎవరినైతే శరణు వేడుతున్నాడో

ఆ శరణ్యుని (రక్షకుని) వలె శ్రేష్ఠుడవుతాడు. అదే శరణు కోరడం అనే ప్రక్రియ ద్వారా, శరణార్థి శరణ్యునివలె శ్రేష్ఠుడు కాడు

శ్లోకం 5:

శరణ్యః శరణం ప్రాప్య శరణార్థీ శరణ్య-వత్ |

శరణ్యః శరణం ప్రాప్య శరణార్థీ న శరణ్య-వత్ ||

అంటే:

శరణ్యాన్ని పొందిన తర్వాత, శరణు కోరినవాడు శరణ్యుని వలె అవుతాడు. శరణ్యాన్ని పొందిన తర్వాత, శరణు కోరినవాడు శరణ్యుని వలె కాడు

శ్లోకం 4:

శరణం శరణాయాథ శరణ్యః శరణం వ్రజేత్ |

శరణ్యః శరణం ప్రాప్య శరణార్థీ న శరణ్య-వత్ ||

అంటే:

శరణు పొందడానికియోగ్యుడైన వాడు శరణ్యాన్ని ఆశ్రయించాలి. ఆ శరణ్యాన్ని పొందిన తర్వాత, శరణు కోరినవాడు శరణ్యుని (రక్షకుని) వలె కాడు.