خصوصی - Khosousi

غم عشق – اجرای خصوصی محمدرضا #شجریان و مجید #درخشانی در دشتی

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم

تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم

دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنود

مگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنم

آن چه در مدت هجر تو کشیدم هیهات

در یکی نامه محال است که تحریر کنم

با سر زلف تو مجموع پریشانی خود

کو مجالی که یکایک همه تقریر کنم

آن زمان کارزوی دیدن جانم باشد

در نظر نقش رخ خوب تو تصویر کنم

گر بدانم که وصال تو بدین دست دهد

دین و دل را همه دربازم و توفیر کنم

دور شو از برم ای واعظ و بیهوده مگوی

من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم

نیست امید صلاحی به فساد ای حافظ

چون که تقدیر چنین است چه تدبیر کنم

ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی

رنج ما را که توان برد به یک گوشه چشم

شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی

دیده ما چو به امید تو دریاست چرا

به تفرج گذری بر لب دریا نکنی

بر تو گر جلوه کند شاهد ما ای زاهد

از خدا جز می و معشوق تمنا نکنی

برای دانلود این اجرا و اجراهای دیگر به سایت یا کانال تلگرام خصوصی سربزنید

https://khosousi.com

https://instagram.com/Khosousii

http://telegram.me/Khosousi

https://facebook.com/Khosousi

یک شاخه گل ۴۴۶ – دستگاه ماهور 

گل‌های شجریان (۲۹) 

خواننده: محمدرضا شجریان 

سه‌تار: احمد عبادی 

نی: محمد موسوی 

آهنگساز: مهدی خالدی 

گوینده: آذر پژوهش 

غزل آواز: مولانا 

ترانه: پژمان بختیاری 

اشعار متن برنامه از مولوی و منوچهری 

باز آفتاب دولت بر آسمان بر آمد

باز آرزوی جان ها از راه جان در آمد

باز آن شهی در آمد کو قبلۀ شهانست

باز آن مهی بر آمد کز ماه بر تر آمد

سرگشتگان سودا جمله سوار گشتند

کان شاه یکسواره در قلب لشکر آمد

آن پادشاه اعظم در بسته بود محکم

پوشیده دلق آدم امروز بر در آمد

باز آفتاب دولت بر آسمان بر آمد

باز آرزوی جان ها از راه جان در آمد

ای سور ما ، ای نور ما ، ای دولت منصور ما

جوشی بنه در شور ما ، تا مِی شود انگور ما

ای رستخیزِناگهان ، وی رحمت بی منتها

ای آتشی افروخته در بیشه ی اندیشه ها

ما رخ زشکر افروخته ، با موج و بحر آموخته

زان سان که ماهی را بود دریا و طوفان جانفزا

آفتابی شد درخشان زان همایون گاه

پرتو افکند تاج شاهی به فرقِ شاهنشاه

تاجداری که زهره و مه و مهر

زین طالعش به جان برند پناه

چیست آن آفتاب؟ رایِ ملک

چیست این ذات ؟ ذات اقدسِ شاه

کوش ای همایون پروین

خسرو بلند از سر بین

چون بر آید فراز مسند و گاه

مهر یزدان همیشه همره شاه

سایه با سایه دار شد همراه

شد چو لله که از جلوس تو شد

بخت همراه و کار بر دلخواه

یک شاخه گل ۴۳۹ – دستگاه ماهور 

گل‌های شجریان (۲۸) 

خواننده: محمدرضا شجریان 

سه‌تار: احمد عبادی 

ویولن: پرویز یاحقی 

سنتور: مجید نجاحی 

تنبک: جهانگیر ملک 

گوینده: روشنک 

غزل آواز: سعدی 

اشعار متن برنامه از عماد خراسانی و سیمین بهبهانی 

بیا که نوبت صلحست و دوستی و عنایت

به شرط آنکه نگوییم از آنچه رفت حکایت

ملامت من مسکین کسی کند که نداند

که عشق تا به چه حدست و حسن تا به چه غایت

کمال حسن وجودت به وصف راست نیاید

مگر هم آینه گوید چنانکه هست حکایت

ملامت من مسکین کسی کند که نداند

که عشق تا به چه حدست و حسن تا به چه غایت

کمال حسن وجودت به وصف راست نیاید

مگر هم آینه گوید چنانکه هست حکایت

مرا سخن به نهایت رسید و فکر به پایان

هنوز وصف جمالت نمی رسد به نهایت

شهریار سخن – اجرای خصوصی محمدرضا شجریان، محمدرضا لطفی، شهریار و هوشنگ ابتهاج – ۲۲ اسفند ۱۳۵۵

در ابتدا دکلمه‌ی شعری از شهریار توسط شجریان را می‌شنویم، سپس شهریار با تار لطفی چند بیتی به ترکی می‌خواند و در انتها شجریان با تار لطفی همان شعر ابتدایی را می‌خواند.

سپاس فراوان از فواد سمیعی و استودیو المپیک بابت پالایش این اثر

سپاس فراوان از مهدی فتحی جهت طراحی کاور برای این اجرا

اگر چه رند و خراب و گدای خانه به دوشم

گدایی در جانان به سلطنت نفروشم

چو دیگجوش فقیران بر آتشم من و جمعی

گرسنه غم عشقند و عاشقند به جوشم

بریشم طرب چنگ آسمانم و چون چنگ

به زخمه‌ای که خراشد رگم چرا نخروشم

فلک دوتا شده بیند که من بدین تن لاغر

چگونه بار امانت نهاده‌اند به دوشم

چگونه پند نیوشم به گوش هوش که خود عشق

نهاده پنبه به حکمت به گوش پند نیوشم

اگر جمال تو باشد به جسم و جان همه چشمم

وگر پیام تو آید به جان و دل همه گوشم

سزد که ناز فروشم به عالم از سر مستی

که مست باده عشق و خمار و باده فروشم

اگر جهان همه نیش است غم نمی‌خورم اما

به شرط آن که رسد شکّری از آن لب نوشم

شبی که هوش دلم زد سروش عرش،صلایی

هنوز گوش به زنگ همان صلای سروشم

تو شهریار بیان از سکوت نیم شب آموز

گمان مبر که گرم لب تکان نخورد خموشم

با شجریان و لطفی در محضر شهریار

امشب، پس از چند ساعت حافظ خوانی، سایه از آن گنجینه اسرار، نواری ممتع گذاشت. سایه و شجریان و لطفی به دیدار شهریار در تهران می روند در سال ۱۳۵۵…

چه ساز درخشانی می زند لطفی! شهریار به وجد آمده و مرتب «به به! به به!» می گوید.

شهریار هم خوب ساز می زد و هم خوب موسیقی ایرانی رو می شناخت. این سازی که لطفی تو نوار داره می زنه، سازیه که دست آقای حسینقلی بود. سبکش هم اینجا مثل آقا حسینقلیه. تا لطفی دو تا مضراب زد،

شهریار به من گفت: سایه جان! سایه جان! مثل آقای حسینقلی می زنه (حالت شهریار را تقلید می کند).

کمی که استاد لطفی ساز می زند، شهریار آواز سوخته ای می خواند. گل از گل سایه شکفته است. کیف می کند… شهریار در پایان آواز کوتاهش به استاد شجریان می گوید: «اگه صدا داشتم دکانتو تخته می کردم.» و استاد شجریان می خندد.

سایه هم غش غش می خندد. هم در نوار و هم نزد ما! استاد شجریان شروع می کند به خواندن

اگه چه رند و خراب و گدای خانه به دوشم

چه عیشی می کرد شهریار! به به چه چه از دهنش نمی افتاد. اصلا فکر نمی کرد چنین ساز و آوازی بشنوه. این ساز که لطفی داره می زنه رو عینا آقای حسینقلی زده که من دارم نوارشو. توجه می کنید شجریان چه آواز زلالی داره؟ سرش را تکان می دهد…

شهریار دوباره به‌به غرایی می گوید و سایه می خندد.

می بینید چقدر ذوق می کنه شهریار! شهریار به شجریان گفت: آقای شجریان! شما افشاری هم یاد گرفتی؟ بلدی افشاری بخونی؟ (لحن شهریار را تقلید می کند). طفلک شجریان سرخ شد و سرشو پایی انداخت و گفت: بله استاد!

پیر پرنیان اندیش در صحبت سایه – صفحه ۴۷۰

یک شاخه گل ۴۲۵ – آواز بیات اصفهان 

گل‌های شجریان (۲۷) 

خواننده: محمدرضا شجریان 

تار: لطف‌الله مجد 

ویولن: پرویز یاحقی 

تنبک: جهانگیر ملک 

گوینده: روشنک 

غزل آواز: سعدی 

اشعار متن برنامه از روشن کردستانی ، ایزدی یزدی ، مهرداد اوستا

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس

که به هر حلقه‌ی زلف تو گرفتاری هست

صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم ؟

همه دانند که در صحبت گل خاری هست

من چه در پای تو ریزم که سزای تو بود ؟

سر و جان را نتوان گفت که مقداری هست

همه را هست همین داغ محبت که مراست

نه که من مستم و در خیل تو هشیاری هست

یک شاخه گل ۴۱۸ – دستگاه همایون 

گل‌های شجریان (۲۶) 

خوانندگان: محمود محمودی‌خوانساری و محمدرضا شجریان 

سه‌تار: احمد عبادی 

تار: جلیل شهناز 

ویولن: پرویز یاحقی 

سنتور: رضا ورزنده 

کمانچه: علی‌اصغر بهاری 

تنبک: امیرناصر افتتاح و جهانگیر ملک 

گوینده: روشنک

غزل آواز: حافظ و جامی

لازم به ذکر هست غزل آواز که توسط شجریان اجرا می‌گردد از جامی می‌باشد که گوینده به اشتباه رهی معیری اعلام می‌کند! نام آهنگساز هم در معرفی برنامه نیامده است که احتمال زیاد اثر جناب مهدی خالدی است.

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود

وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر

اری شود لیک به خون جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان ودادخواه

کز دست غم خلاص من ان جا مگر شود

ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو

لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

آن ترک مست بین که مستانه می رود

شهری اسیر کرده سوی خانه می رود

هرجانبی که جلوه کنان روی می نهد

با او هزار عاشق دیوانه می رود

جانم زتن رمید به سودای خال او

مرغ از قفس پریده سوی دانه می رود

از جان رفته پیش رخش می کنم گله

با اشنا حکایت بیگانه می رود

زاهد به خلد مایل وعاشق به کوی دوست

بلبل به باغ وجغد به ویرانه می رود

یک شاخه گل ۴۱۷ – آواز بیات زند 

گل‌های شجریان (۲۵) 

خوانندگان: اکبر گلپایگانی، حسین قوامی و محمدرضا شجریان 

سه‌تار: احمد عبادی 

تار: جلیل شهناز و لطف‌الله مجد 

سنتور: رضا ورزنده 

نی: حسن ناهید 

تنبک: جهانگیر ملک 

آهنگساز: مرتضی محجوبی 

گوینده: فیروزه امیرمعز

غزل آواز: فرصت شیرازی، سلمان ساوجی و مولانا

طالب یاری اگر، باش گرفتار عشق

یا کُشدت عشق یار یا که شوی یار عشق

جان به چه کار آیدت نیست چو جانان ترا؟

جان بده و جان بخر بر سر بازار عشق

پا به ره عشق نه جان به سر عشق ده

دستت اگر میرسد پا نکش از کار عشق

پند زفرصت شنو رسته شو از بند عقل

خویشتن آزاد کن باش گرفتار عشق

به درد دل گرفتارم دوای دل نمی‌دانم

دلا کاریست بس مشکل من این مشکل نمی‌دانم

به چشم خویش می بینم که خواهد ریخت خون دل

ندانم چون کنم با دل من غافل نمی دانم

بیابان و شب تاریک و با من بخت من همره

ولی بختی ست خواب آلوده من منزل نمی دانم

مرا از دین و از دنیا همان درد تو حاصل بس

که من خود دین و دنیا را جزین حاصل نمی دانم

به درد دل گرفتارم دوای دل نمی دانم

دلا کاریست بس مشکل من این مشکل نمی دانم

گفت معشوقی به عاشق کای فتا

تو به غربت دیده‌ای بس شهرها

گو کدامین شهر زآنها خوشتر ست

گفت: آن شهری که در وی دلبر ست

هر کجا تو با منی من خوشدلم

گر بود در قعر چاهی منزلم

هر چه گویم عشق را شرح و بیان

چون به عشق آیم خجل گردم از آن

گر چه تفسیر زبان روشنگرست

لیک عشق بی زبان روشن تر است

یک شاخه گل ۴۱۳ – دستگاه چهارگاه 

گل‌های شجریان (۲۴)

سه‌تار: احمد عبادی

تار: فریدون حافظی 

سنتور: منصور صارمی 

نی: حسن ناهید 

تنبک: جهانگیر ملک

آهنگساز: حبیب‌الله صالحی 

آواز: محمدرضا شجریان و پروین 

گوینده: آذر پژوهش

غزل آواز و تصنیف: سعدی و سیمین بهبهانی 

چنان در قید مهرت پای بندم

که گویی آهوی سر در کمندم

گهی بر درد بی درمان بگریم

گهی بر حال بی سامان بخندم

نه مجنونم که دل بر دارم از دوست

مده گر عاقلی ای خواجه پندم

چه جان ها در غمت فرسود و تن ها

نه تنها من اسیر و مستمندم

وگر در رنج سعدی راحت توست

من این بیداد بر خود می پسندم

از چرخ ستیزه کار خواری تا کی

از دشمن و دوست شرمساری تا کی؟

آتش به رواق نُه فلک باید زد

ای شعلۀ آه پرده داری تا کی ؟

ببرد خواب از سر ما با گلخندی

لب می نوشت

به سحرگه دلبر من خندان گردد

گل آغوشت

بینم در چشمت شور جوانی را

خوانم از رویت راه نهانی را

چون در برت آیم بر پای تو سایم پیشانی را

از رویت یک سو کن مویت را

پوشاندی از چشمم رویت را

دل به برم می رقصد چو نه

گیسوی سیه سر بر دوشت

چو بلغزد پای نگه در آغوشت

زخدا خواهم که شبی چون گیسویت

به پریشانی بنهم سر در گوشت

عشق من تو که قدر وفا نمی دانی

نکته ای زکتاب صفا نمی خوانی

گر سخن به مراد دلم نمی گویی

از چه رو به نگاهی دلم نمی جویی

یارب زآیین وفا آگاهش کو

گذرم بر خوبان بوده بسی

کم دیدم چون تو کسی

همه امیدم تو ، همه چیزم تو

که ربود از من دل ، تو عزیزم تو

یک شاخه گل ۴۱۲ – دستگاه همایون و آواز اصفهان

گل‌های شجریان (۲۳)

آواز: اکبر گلپایگانی، عبدالوهاب شهیدی و محمدرضا شجریان

سه‌تار: احمد عبادی

ویولن: حبیب‌الله بدیعی

سنتور: مجید نجاحی

تنبک: جهانگیر ملک

آهنگساز: علی‌نقی وزیری

گوینده: آذر پژوهش

غزل آواز: پژمان بختیاری، خرسندی و رهی معیری

دیوانه‌ی محبت جانانه‌ام هنوز

دست از دلم بدار که دیوانه‌ام هنوز

عمری به گرد شمع جمال تو گشته‌ام

آتش ندیده دامن پروانه‌ام هنوز

در خانه‌ای که دولت وصل تو یافتم

چون حلقه بسته بر در آن خانه‌ام هنوز

بر من مبند تهمت عقل ای فرشته زانک

دیوانه‌ام به جان تو دیوانه‌ام هنوز

تا شد از دست سر طره‌ی جانانه‌ی‌ ما

در بر آرام نگیرد دل دیوانه‌ی ما

بام و دیوار براندازم و ویرانه شوم

تا چو خورشید بتابی تو به ویرانه‌ی ما

منم و گوشه ی کاشانه و هجر و شب تار

کاش چون شب بیایی تو به کاشانه‌ی ما

همه بر باد شد از دست تو ای سیل عظیم

کشت ما خرمن ما کلبه‌ی ما خانه‌ی ما

تو اسیر کرده به خواریم ، نکنی نظاره به زاریم

به کمند غم همه داریم ، نکُشی مرا نه رها کنی

چو ندیده ام زتو من وفا ، به جفای تو شده ام رضا

همه حیرتم که به من چرا ، نه وفا کنی نه جفا کنی

چون شمع نیمه‌جان به هوای تو سوختیم

با گریه ساختیم و به پای تو سوختیم

اشکی که ریختیم به یادٍ تو ریختیم

عمری که سوختیم برای تو سوختیم

پروانه سوخت یک شب و آسود جان او

ما عمرها ز داغ جفای تو سوختیم

دیشب که یار انجمن افروز غیر بود

ای شمع تا سپیده به جای تو سوختیم

کوتاه کن حکایت شب های غم رهی

کز برق آه و سوز نوای تو سوختیم

یک شاخه گل ۴۱۰ – آواز افشاری 

گل‌های شجریان (۲۲) 

آواز: محمودی خوانساری و محمدرضا شجریان

سه‌تار: احمد عبادی 

ویولن: پرویز یاحقی 

تار: جلیل شهناز 

تار: لطف‌الله مجد 

سنتور: مجید نجاحی 

آهنگساز: جواد معروفی 

گوینده: آذر پژوهش 

غزل آواز: رنجی تهرانی و عراقی 

ما را دل از کشاکش دنیا شکسته است

این کشتی از تلاطم دریا شکسته است

تنها ننالم از غم ایام و جور یار

باشد مرا دلی و زصد جا شکسته است

از آنچه پیش دوست بود در خور نثار

تنها مرا دلی بود اما شکسته است

یک دل به سینه دارم و یک شهر دلستان

بازار من زگرمی سودا شکسته است

هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد

باشد که چو روز آید بر وی گذرت افتد

زیبد که ز درگاهت نومید نگردد باز

آن کس که به امیدی بر خاک درت افتد

آیم به درت افتم تا جور کنی کمتر

از بخت بدم گویی خود بیشترت افتد

من خاک شوم جانا در رهگذرت افتم

آخر به غلط روزی بر من گذرت افتد

زیبد که ز درگاهت نومید نگردد باز

آن کس که به امیدی بر خاک درت افتد

چه نشاط باده بخشد به من خراب بی تو؟

به دلِ گرفته ماند قدح شراب بی تو

تو چنان رمیدی از من که به خواب هم نیایی

به کدام امیدواری بروم به خواب بی تو؟

پریچهرگان بی شمارند اما

تو را دوست دارم تو را دوست دارم

خریدار جورست عاشق وگرنه

من آن بی وفا را چرا دوست دارم؟

طره بگریست که از بحر جداییم همه

بحر بر قطره بخندید که ماییم همه