Verouderingsdeskundigen en transhumanisten zouden het liefst onze sterfelijkheid opheffen. Eerst minstens honderd jaar in gezondheid leven en dan snel en pijnloos de wereld te verlaten. In werkelijkheid begint de aftakeling kort na ons pensioen en duurt zo'n vijftien jaar. Wat betekent dat voor hoe we ons verhouden tot die laatste levensfase? Hebben ziektes en aftakeling betekenis omdat ze ons voorbereiden op de dood? Is de zorglast van de laatste levensfase nog op te brengen als de hele samenleving ouder wordt? Zijn er grenzen aan de groei van de levensduur? Bestaat er zoiets als een juist moment van sterven? Bart Geeraedts in gesprek met Marli Huijer over haar laatste boek De toekomst van het sterven.