Militaire.gr

Αποφασίσαμε αυτή τη φορά να κινηθούμε σε μονοπάτια ιστορικά με αφορμή ενα βιβλίο με τον κωδικό τίτλο ΘΝ της Νάντιας Βαλαβάνη.Ενας άνθρωπος που είχε την τύχη να συμμετέχει και να πρωταγωνιστεί σε εξαιρετικά γεγονότα.Σε ηλικία 20 ετων συνελήφθη απο την ασφάλεια της χούντας- φοιτήτρια ούσα, το 1974  ως μέλος τη παράνομης τότε ΚΝΕ. Στέλεχος του ΚΚΕ, διαφώνησε με τις αποφάσεις του στην δίνη των γεγονότων του 1989 και λίγο πριν απο την μεγάλη διάσπαση του 1991 αποχώρησε απο τις γραμμές του.Χρόνια αργότερα βρέθηκε στην κυβέρνηση της αριστεράς, ΣΥΡΙΖΑ με Αλέξη Τσίπρα πρωθυπουργό. Και μάλιστα υφυπουργός Οικονομικών.Το τρίτο μνημόνιο ήταν η αιτία που αποχώρησε από την κυβέρνηση.Μιλάει για όλα, για τα παλιά όπως και για τα πρόσφατα.

Τι ήταν το Congress for Cultural Freedom (CCF) που έδρασε και στην Ελλάδα; Ποιος το χρηματοδούσε και γιατί; Ο Στρατής Μπουρνάζος στο βιβλίο του «Η ιστορία μιας ματαίωσης: το CCF και ο Πολιτισμικός Ψυχρός Πόλεμος στην Ελλάδα (1950-1967)» περιγράφει:«To Congress for Cultural Freedom (CCF, 1950-1967) είναι ένας οργανισμός που συγκρότησαν κορυφαίοι Δυτικοί διανοούμενοι και καλλιτέχνες, με την κρυφή υποστήριξη και χρηματοδότηση της CIA, στο πλαίσιο του ψυχροπολεμικού ανταγωνισμού των δύο υπερδυνάμεων. Σκοπός του CCF ήταν η προώθηση ενός δυτικού (ευρωπαϊκού-αμερικανικού) πολιτισμού, με έμφαση στις δυτικές αξίες (αστική δημοκρατία, ελευθερία του λόγου, πολιτικά δικαιώματα, ελεύθερη αγορά), που θα αμφισβητούσε την κυριαρχία της κομμουνιστικής Αριστεράς και της ΕΣΣΔ στους τομείς της διανόησης και των τεχνών. Το CCF ανέπτυξε δραστηριότητα σε περισσότερες από 30 χώρες, οργάνωσε συνέδρια και εκθέσεις, ενώ εξέδωσε υψηλού κύρους περιοδικά (Der Monat, Preuves, Encounter, Tempo Presente κ.ά.).»Με το ίδιο θέμα ασχολείται εκτενώς και ο Δρ Ιωάννης Μάζης στο βιβλίο του «Γεωπολιτική και σύγχρονη τέχνη» .Δύο επιστήμονες με τελείως διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις ,ασχολούνται με τη διείσδυση ξένων μυστικών υπηρεσιών σε χώρες της Δύσης και φυσικά και στην Ελλάδα;. Πως έκαναν επιχειρήσεις μέσω του πολιτισμού;Αυτό το θέμα συζητάμε με τον εικαστικό κ.Κωνσταντίνο Κωστούρο, ο οποίος έχει μελετήσει το θέμα και μέσα από τα δύο πολύ ενδιαφέροντα βιβλία των κυρίων Μάζη και Μπουρνάζου.

Η αφορμή για τη συζήτηση με τον ιστορικό Τάσο Σακελλαρόπουλο το βιβλίο του με τίτλο Ειρήνη, πόλεμος, πολιτική, συνωμοσίες Οι Έλληνες αξιωματικοί 1935-1945. Η αιτία να συζητήσουμε για το πως αντιμετωπίζουμε την ιστορία μας, πως αυτή γράφεται και πως τη διαβάζουμε.Πως έχουμε καταφέρει αντί να μας διδάσκει και να μας οδηγεί στο παρόν αλλά κυρίως στο μέλλον, την αντιμετωπίζουμε ως ευκαιρία για να διχαστούμε.Το βιβλίο «Ειρήνη, πόλεμος, πολιτική, συνωμοσίες Οι Έλληνες αξιωματικοί 1935-1945», στηρίζεται σε ανάλυση πληθώρας ιστορικών πηγών, δημοσιευμένων αλλά κυρίως αδημοσίευτων, καθώς και προφορικών συνεντεύξεων. Μας μαθαίνει πολλά για τον πολιτικό ρόλο και την παρεμβατικότητα του στρατού κατά τον 20ό αιώνα στην Ελλάδα. Η περίοδος 1935-1945 αποτελεί σημείο καμπής, καθώς χαρακτηρίζεται από την ακύρωση των τελευταίων στοιχείων αλυτρωτικού πατριωτισμού εντός του ελληνικού στρατού. Η συντριβή του στρατού στη Μικρά Ασία το 1922 μετέτρεψε τον αλυτρωτισμό από πολεμικό κυβερνητικό σχέδιο σε πολιτικό βαυκαλισμό και η έλλειψη ενός μεγάλου πατριωτικού οράματος οδήγησε πολλούς, ιδιαίτερα νεαρούς αξιωματικούς, στην πολιτική τους αυτονόμηση, ακόμη και απέναντι στις παρατάξεις που έως τότε ήλεγχαν το σώμα των αξιωματικών. Η περίοδος αυτή επομένως εγκαινιάζει μια μορφή παρεμβατικότητας που ήθελε τον στρατό όχι φορέα στην υπηρεσία της πολιτικής, αλλά απρόσωπο κυρίαρχο και ιδιοκτήτη της πολιτικής λειτουργίας για δικό του λογαριασμό, μια τάση που διατηρήθηκε έως και την επιβολή της δικτατορίας του 1967. Η έναρξη της αλλαγής αυτής, όπως και τα πρώτα της βήματα, μπορούν να τοποθετηθούν στη δεκαετία 1935-1945, όταν το σώμα των αξιωματικών υφίσταται βαθιές αλλαγές και στη συνέχεια όταν ο πόλεμος και οι ελληνικές πολιτικές συγκρούσεις της περιόδου ανατρέπουν τα δεδομένα του παρελθόντος, επιτρέποντας στο σώμα των αξιωματικών την επανασύνδεση με τον θρόνο αλλά και την πολιτική ριζοσπαστικοποίηση, καθώς επίσης και την εσωστρέφεια και την πολιτική αυταρέσκεια των νεαρών βασιλικών αξιωματικών. Ο Τάσος Σακελλαρόπουλος γεννήθηκε το 1962 στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Σιένα. Εκπόνησε πτυχιακή διατριβή με θέμα την επέκταση της Ιταλίας στην ανατολική Μεσόγειο και τις ελληνικές αντιδράσεις τόσο στην Αθήνα όσο και στη Σμύρνη κατά τη χρονική περίοδο 1910-1915. Εκπόνησε διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης με θέμα τον πολιτικό ρόλο του ελληνικού στρατού κατά την περίοδο 1935-1945. Έχει συγγράψει μελέτες και δημοσιεύσεις σχετικά με θέματα νεοελληνικής ιστορίας του 20ού αιώνα, όπως την πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου, την εκστρατεία στη Μικρά Ασία, την κατοχική περίοδο, τον Εμφύλιο Πόλεμο, τη δικτατορία του 1967 και τη Μεταπολίτευση. Ειδικότερα, οι προσεγγίσεις και αναλύσεις του έχουν εστιάσει στις κοινωνικές και πολιτικές νοοτροπίες κατά τη διαμόρφωση του αστικού πολιτικού πόλου την περίοδο της Κατοχής, στις συσσωματώσεις στο ελληνικό πολιτικό τοπίο στη Μέση Ανατολή, στην ανασυγκρότηση σε πολιτικό πλαίσιο του μεταπολεμικού στρατού, στις πολιτικές διώξεις στη μεταπολεμική Ελλάδα, στη λειτουργία του στρατοπέδου της Μακρονήσου, στην εμπλοκή του στρατού στην πολιτική ζωή της χώρας, στην αντίσταση κατά της δικτατορίας, στο πολιτικό τοπίο της Μεταπολίτευσης. Έχει επιμεληθεί συλλογικούς τόμους και ιστορικές εκθέσεις, μεταξύ άλλων την έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη με τίτλο «1821 Πριν και Μετά» (συνεπιμέλεια με τη Μαρία Δημητριάδου). Είναι υπεύθυνος των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη.

Η ταυτότητα των ατόμων και των λαών τροποποιούνται ριζικά και γρήγορα μέσα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Η συζήτηση στο Real Politics με τον Σπύρο Σουρμελίδη και τον  Δημοσθένη Δαββέτα, καθηγητή φιλοσοφίας της τέχνης, εικαστικό και συγγραφέα, αναδεικνύει  τις αλλαγές, τις δραστικές μεταβολές που βλέπουμε σε επιλογές, σε συμπεριφορές, στο επίπεδο του πολιτισμού, πρωτίστως στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.Δεν είναι τυχαίο ότι τα θέματα ταυτότητας κερδίζουν συνεχώς έδαφος, όπως και οι πολιτικές δυνάμεις που τα εκφράζουν.  Και οι οποίες κατα κύριο λόγο κινούνται ακροδεξιά.Η συζήτηση με τον Δ. Δαββέτα εξηγεί το πως η παγκοσμιοποίηση επιδρά στην συμπεριφορά των πολιτικών κομμάτων στη Γαλλία αλλά και γενικώς στην Ευρώπη, αλλά και στις συμπεριφορές των μεγάλων δυνάμεων παγκοσμίως. 

Πρωτοχρονιά με ένα μέλος του Κοινοβουλίου; Μην το βάλετε στα πόδια… Όταν πρόκειται για το πιο…ροκ μέλος της εθνικής αντιπροσωπείας, τότε η συζήτηση έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Τζώρτζια Κεφαλά, μια από τις πιο χαρακτηριστικές και γνωστές φωνές που όλους μας συντροφεύει σε στιγμές χαράς, έρωτα, προβληματισμού ακόμη και σε δύσκολες ώρες. Η τραγουδίστρια του συγκροτήματος ΜΠΛΕ, που έχει συμπληρώσει 30 χρόνια ζωής στην ελληνική μουσική σκηνή.Μια δύσκολη ώρα έκανε την Τζώρτζια Κεφαλά να αποφασίσει την εμπλοκή της με την πολιτική. Πως βλέπει και πως αντιμετωπίζει το αποστειρωμένο κλίμα της Βουλής, όπου «οι πολίτες δεν είναι ευπρόσδεκτοι», όπως έχει διαπιστώσει.Πως είναι να τραγουδάς στους …εθνοπατέρες από το βήμα της Βουλής; Η Τζώρτζια Κεφαλά το ‘χει κάνει και όχι χωρίς λόγο.Το σίγουρο είναι ότι ευτυχώς για όλους μας ,το τραγούδι παραμένει η πρώτη επιλογή της…Καλή Χρονιά λοιπόν με την υπέροχη Τζώρτζια Κεφαλά. Η φωνή της εκτός από ιδιαίτερη στο τραγούδι είναι ίσως και η πιο αισιόδοξη φωνή του Κοινοβουλίου. Και η αισιοδοξία μας χρειάζεται…

Παραμονή Χριστουγέννων ο Βασίλης Λέκκας ,μία από τις πιο σημαντικότερες φωνές του ελληνικού πενταγράμμου μιλά στο militaire channel, για το τραγούδι,τη τέχνη, τον πολιτισμό ,όλα όσα μπορούν και πρέπει να αποτελούν το αντίδοτο στην παρακμή μας.Η πορεία του στην τέχνη -όχι μόνο στο τραγούδι- εντυπωσιακή! Έχει συνεργαστεί με τους καλύτερους! Μεταξύ άλλων με τους Μάνο Χατζιδάκι, Νίκο Γκάτσο, Μίκη Θεοδωράκη, Γιάννη Μαρκόπουλο, Γιάννη Σπάθα, Γιώργο Τρανταλίδη, Μιχάλη Γκανά, Λίνα Νικολακοπούλου, Ευγένιο Αρανίτση, Άρη Δαβαράκη, Μάνο Ελευθερίου, Ιάκωβο Καμπανέλλη, Μιχάλη Μπουρμπούλη, Χρήστο Νικολόπουλο, Μανώλη Ρασούλη, Γιάννη Μπαχ Σπυρόπουλο, Τάσο Σαμαρτζή, Γεράσιμο Νεόφυτο, Ζωή Παναγιωτοπούλου, Μανώλη Πρατικάκη, Ηλία Κατσούλη, Γιώργο Καζαντζή, Νίκο Πιτλόγλου, Δημήτρη Πάνα, Χάρη Παπαδόπουλο, Γιώργο Χρονά, Μιχάλη Τρανουδάκη, Μιχάλη Γρηγορίου, Γιώργο Σταυριανό, Οδυσσέα Ιωάννου, Αντώνη Φωστιέρη, Μάριο Στρόφαλη, Ανδρέα Θωμόπουλο, Γιώργη Κοντογιάννη ‘Κρης’, Μίνα Βάστα, Sunny Μπαλτζή ... Έχει τραγουδήσει μελοποιήσεις των Βιτσέντζου Κορνάρου, Νίκου Ξυλούρη, Κώστα Καρυωτάκη, Τάκη Σινόπουλου, Νίκου Καββαδία, Γιώργου Σεφέρη, Νίκου Εγγονόπουλου, Οδυσσέα Ελύτη και μελοποιήσεις αρχαίων Ελλήνων λυρικών ποιητών όπως: Ανακρέων, Κριτίας, Ίων ο Χίος, Αλκαίος, Πρατίνας, Σαπφώ.Στο Casa de musica, (Σινώπης 27 & Μιχαλακοπούλου),ο Βασίλης Λέκκας παρουσιάζει ένα αφιέρωμα στον μεγάλο Τόλη Βοσκόπουλο.Και είναι εκπληκτικός.

Η φορολογική πολιτική της κυβέρνησης αφορά την κάλυψη του χρέους, όχι τους πολίτες και το κοινωνικό κράτος. Η αισχροκέρδεια και τα καρτέλ κυριαρχούν, αφού δεν υπάρχει καμία μέριμνα, δεν υπάρχουν έλεγχοι. Ειναι οι διαπιστώσεις του Δρ Διεθνών Οικονομικών Κωνσταντίνου Μελά, ο οποίος μιλάει στο Real Politics και στον Σπύρο Σουρμελίδη.Η οικονομία της χώρας, το παραγωγικό μοντέλο δεν αλλάζουν γιατί το πολιτικό σύστημα δεν θέλει να συγκρουστεί, ώστε να αλλάξουν οι πραγματικότητες.Αυτό στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε είναι η βελτίωση των υπαρχόντων στοιχείων της ελληνικής παραγωγής, τονίζει ο Κ. Μελάς. Η συζήτηση αφορά όμως και τις παγκόσμιες προκλήσεις, τις συγκλονιστικές ανακατατάξεις που βλέπουμε στον πλανήτη μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.

«Η άλλη Ελλάδα» συνηθίζουμε να λέμε ,μιλώντας για τον ελληνισμό που ζει σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Πόσο ασχολείται η πατρίδα με αυτόν τον ελληνισμό είναι γνωστό…Υπάρχουν ευτυχώς οι μεμονωμένες περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν κατανοήσει τη σημασία του και παλεύουν ,συνήθως μόνοι τους, χωρίς βοήθεια για να συνεχίσει να υπάρχει αυτή η «άλλη Ελλάδα».Ένας απ’ αυτούς είναι ο Στέλιος Ελληνιάδης, Κωνσταντινουπολίτης μουσικός παραγωγός, μάνατζερ, συγγραφέας, κινηματογραφιστής και δημοσιογράφος μιλά για τον Ελληνισμό, το τεράστιο όπλο που διαθέτει η Ελλάδα. Όπλο που το έχουμε απενεργοποιήσει. Γιατί;0«Μα γιατί δεν έχουμε καν φιλέλληνες εντός της χώρας», απαντά αφοπλιστικά ο Στέλιος Ελληνιάδης. «Το ελληνικό κράτος δεν είναι φίλος του Ελληνισμού. Έχουμε στοιχεία εχθρότητας. Το ελληνικό κράτος δεν αναγνωρίζει τους Έλληνες της Μαριούπολης, της Κριμαίας της Ρωσίας! Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να πάρουν βίζα για να έρθουν στην Ελλάδα. Δεν μπορούν να περάσουν την πόρτα του προξενείου… Οι Έλληνες που έφυγαν από αυτές τις περιοχές δεν μπορούσαν να μπουν στη χώρα όπως οι Ουκρανοί ,οι οποίοι έμπαιναν χωρίς διαβατήρια! Οι Έλληνες έπρεπε να έρθουν …ως Ουκρανοί, διαφορετικά χρειάζονταν βίζα», επισημαίνει ο κ. Ελληνιάδης. Κι αυτά είναι τα λιγότερα. Οι Έλληνες αυτών των περιοχών κινδυνεύουν να σκοτωθούν από ελληνικά όπλα που η ελληνική κυβέρνηση έχει δώσει στην Ουκρανία. «Ο Ελληνισμός της περιοχής έχει εγκαταλειφθεί από το ελληνικό κράτος», λέει.Ο κ. Ελληνιάδης μας θυμίζει τι αντιμετώπισαν οι Κωνσταντινοπουλίτες που ήρθαν στην πατρίδα. Και ο ίδιος αναγκαζόταν να πηγαίνει κάθε έξι μήνες στο αλλοδαπών για να ανανεώνει την άδεια παραμονής! Τι απέμεινε στην Κωνσταντινούπολη είναι γνωστό όπως και το ενδιαφέρον του ελληνικού κράτους.Ο κ. Ελληνιάδης μιλά για τη σημερινή Ελλάδα που είναι πλέον «ένα κράτος χωρίς καμία φιλοδοξία» . Ένα κράτος με μια ιστορία υποταγής από τους Βαυαρούς, στους Βρετανούς και από εκεί στους Αμερικανούς. «Η Ελλάδα είναι μια χώρα χωρίς όραμα …Γι΄ αυτό φεύγουν τα νέα παιδιά στο εξωτερικό, δεν φεύγουν μόνο για να βρουν δουλειά…Ο Ελληνισμός δεν λήφθηκε ποτέ υπ’ όψιν. Από το 1919 που ο Βενιζέλος έστειλε στρατό στην Κριμαία , μετά στην Μικρά Ασία και στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι και σήμερα», λέει ο κ.Ελληνιάδης.

Στην ανάγκη συνεργασίας στο χώρο της κεντροαριστεράς και μάλιστα προεκλογικά, αναφέρεται ο Χαρης Καστανίδης, μιλώντας στην εκπομπή real politics του militaire και με τον Σπύρο Σουρμελίδη.Ο κ. Καστανίδης μιλά για χαμηλό πολιτικό προσωπικό, σε όλες τις παρατάξεις, που αδυνατεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της εποχής και σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα. Ο ίδιος τονίζει οτι πρέπει να ακουστούν με τρόπο αποφασιστικό προτάσεις για την αλλαγή της οικονομικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Προτάσεις για το κοινωνικό κράτος, το κόστος ζωής, την αντιμετωπισης της αυξανόμενης φτωχοποίησης, τον πόλεμο κατα των καρτέλ και την αισχροκέρδεια.

Η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα τον Αύγουστο, δημιούργησε πρόσκαιρες ελπίδες για ειρήνη στην Ουκρανία. Αποδείχτηκαν φρούδες. Οι Ευρωπαίοι ετοιμάζονται για τον μεγάλο πόλεμο και οι επιχειρηματίες που φαίνεται ότι τελικά την κυβερνούν ετοιμάζονται για πολύ μεγάλες δουλειές και κέρδη μέσω της «πολεμικής βιομηχανίας».Για να σταθεί το επιχείρημα ότι πρέπει οι Ευρωπαίοι πολίτες -μαζί και οι Έλληνες- να πολεμήσουν κατά της Ρωσίας χρειάζεται να διαμορφωθεί ένα κλίμα υστερικής ρωσοφοβίας. Αυτό ζούμε τα τελευταία χρόνια και ο κ. Ηλίας Παπαναστασίου, πολιτικός επιστήμονας και οικονομολόγος μας εξηγεί πως στήνεται το σκηνικό για μια παράσταση που μπορεί να είναι και η τελευταία αυτού του κόσμου, αν σύντομα δεν επικρατήσει η κοινή λογική.