ใครจะไปคิดว่า Imposter Syndrome ที่ทำให้เราเอาแต่คิดโทษตัวเองว่ายังไม่เก่งพอ ยังไม่เหมาะสมนั้นไม่ได้เกิดกับคนที่ไร้ความสามารถ กลับกันแล้ว ความคิดลบอย่างนี้มักจะเกิดกับ ‘คนเก่งๆ’ ที่คิดว่าตัวเองยังไม่ดีพออีกด้วย เราจะรับมือกับเสียงในหัวที่เอาแต่บอกว่า “ยังไม่เก่งพอ ยังไม่ดีพอ” ได้อย่างไร? ติดตามได้ในพอดแคสต์ 5M EP. นี้

ในโลกที่ทุกคนบอกว่าต้อง Upskill ต้องปรับตัว ต้องเก่งขึ้น หลายคนเริ่มรู้สึกว่าการพัฒนาตัวเองไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป แต่กลายเป็นเงื่อนไขในการอยู่รอด

"ทำมา 10 ปี แทบไม่มีกำไร" ไม่ใช่เพราะขายไม่ดี แต่เพราะ "มูดะ" ที่มองไม่เห็น

ทั้งที่สัญชาตญาณมนุษย์ควรจะหนีอันตราย แต่บางคนกลับเสพติดอาการ ‘เสียวสันหลังวาบ’ ซะงั้น นอกเหนือจากพล็อตเรื่องที่สนุกและแฝงไปด้วยความลึกลับที่น่าหาคำตอบแล้ว ยังมีทฤษฎีจิตวิทยาน่าสนใจอย่าง The Paradox of Horror อธิบายเรื่องนี้เอาไว้ด้วย

ทำงานมาหลายปี แต่รู้สึกว่าเงินยังไม่พอ ไม่ใช่เพราะขยันน้อยเกินไป แต่อาจเป็นเพราะเราไล่ตามสิ่งผิดอยู่ตั้งแต่ต้น

"ทำงานยุ่งตลอดเวลา จะเอาเวลาที่ไหนไปซ้อมแข่ง HYROX?"

เจองานด่วน งานเร่ง งานหนัก งานใหญ่ทีไร สมองเหมือนจะช็อตไปก่อนจนคนทำงานตั้งหลักไม่ทันทุกที แต่จะเทงานทิ้งไปก็ไม่ได้เพราะ ‘งานคือชีวิต’ กลายเป็นว่าเราต้องรับศึกหนักแบบไร้การตั้งรับอยู่ตลอด แต่นักประสาทวิทยาบอกว่าเราสามารถบูสต์พลังสมองให้สดใสแม้กำลังเจอกับมรสุมเรื่องงานได้

สำหรับคนทำธุรกิจแล้ว การได้เห็นธุรกิจที่ตัวเองสร้างไปได้ไกลนั้นคงเป็นเรื่องที่นักธุรกิจทุกคนต่างก็ใฝ่ฝัน เมื่อธุรกิจในประเทศนั้นดำเนินไปได้ด้วยดี ซึ่งเมื่อประสบความสำเร็จในตลาดที่ตัวเองคุ้นเคยแล้ว การมุ่งหน้าไป “ต่างประเทศ” คือบทพิสูจน์สำคัญว่าธุรกิจของตัวเรานั้น จะได้รับการยอมรับในระดับโลกจริงไหม

ชีวิตวัยทำงานและยุคของเทคโนโลยีอาจทำให้เราโฟกัสกับสิ่งต่างๆ รอบตัวได้ยากขึ้น และยิ่งเราพยายามที่จะโฟกัสงานตรงหน้ามากเท่าไร เราก็ยิ่งสูญเสียพลังโฟกัสไปมากขึ้นเท่านั้น โดยพอดแคสต์ 5M ในวันนี้จะพาทุกคนไปสำรวจ 10 เทคนิคดึงพลังโฟกัสและประสิทธิภาพของเราให้แกร่งมากขึ้นตามที่จิตแพทย์แนะนำ

เคยไหม? ประสบความสำเร็จตามที่คนอื่นบอก แต่กลับรู้สึกว่างเปล่าข้างใน... งานก็ไม่แย่ เงินก็ไม่น้อย แต่ทำงานเท่าไรก็ไม่มีความสุข เกลียดวันจันทร์ไม่พอ ยังแถมอาการไม่อยากไปทำงานในวันอังคาร-ศุกร์ มนุษย์ทำงานช่างโชคร้ายที่ต้องพ่ายแพ้ให้กับโลกการทำงานที่กัดกินคุณค่าของชีวิตเรา